woensdag 31 december 2014

Tijd


Wat is tijd? 
Tijd vliegt, tijd kruipt.
 Tijd, een ogenblik, 
een eeuwigheid.

Tijd staat stil
of lijkt stil te staan.
Tijd vergeten, op tijd zijn,
tijd doet wat hij wil.

De tijd zal het leren,
tijd heelt toch alle wonden,
tijd is nog steeds geld,
tijd is niet te keren.

Toekomst, verleden, 
lichtjaren, tijdzones, 
de tijd draait altijd door, 
tijd is het heden.

In het nieuwe jaar:
neem de tijd, geniet ervan,
gezelligheid kent geen tijd. 
Tijd, onbetaalbaar, 
kostbaar.

Een goed en gezond 2015 gewenst.
Dat het een fantastisch mooi jaar mag worden!

(Foto gemaakt in Vest-Telemark Museum, Eidsborg.)

maandag 22 december 2014

Stille nacht


Een stille nacht, heilige nacht,
tussen het rumoer
van onbegrip, geweld,
in een wereld waar het recht
van de sterkste geldt.

Een stille nacht, heilige nacht,
waarin velen hopen
op vrede, mededogen,
in een wereld van honger,
eenzaamheid en oorlogen.

In de stille nacht, heilige nacht,
waarin ooit een ster
hoog aan de hemel stond,
een kind zich in  
een schamele stal bevond,
blijf ik geloven
in een wereld 
waar licht, liefde en vrede
nooit zullen doven.

***** 

Fijne Kerstdagen! 

(Foto gemaakt in Rovaniemi, Finland.)

dinsdag 16 december 2014

De Heibergske Samlinger, historie en natuur hand in hand

Hou je van historie en wil je meteen kunnen genieten van mooie natuur, dan is het openluchtmuseum De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum in het Noorse Kaupanger iets wat je eigenlijk niet mag missen. Het openluchtmuseum omvat meer dan 30 gebouwen van circa 400 jaar oud tot huizen uit de tweede helft van de vorige eeuw. De gebouwen zijn afkomstig uit Sogn, de regio waar de plaats Kaupanger te vinden is. 










Naast het buitenmuseum is er een expositieruimte waar het interieur van een ouderwetse winkel en een tandartspraktijk te zien zijn, oude gebruiksvoorwerpen, gereedschap en een uitgebreide collectie kleding en textiel worden tentoongesteld en nog heel veel meer interessante dingen die je een beeld geven van het vroegere leven in Sogn. 
Kaupanger ligt aan de indrukwekkende Sognefjord, met ruim 200 km. de langste fjord van Noorwegen. Terwijl je door het openluchtmuseum dwaalt kom je hier en daar schilderachtige doorkijkjes tegen die je een fantastische blik bieden op de bergen en de Sognefjord. 










Het museum is vernoemd naar de oprichter, Gert Falch Heiberg. Hij was een verwoed verzamelaar en begon rond 1900 met het verzamelen van antieke voorwerpen en gereedschap afkomstig van het platteland. Deze verzameling vormde de aanzet tot het hedendaagse museum. Gert Falch Heiberg, geboren in 1871, liet na zijn dood in 1944 bijna 20.000 museumstukken na, eigenhandig genoteerd in een catalogus. Mocht je ooit in de buurt komen van Kaupanger, dan is dit museum beslist een bezoek waard.
Meer informatie over het museum vind je hier.
   























zondag 30 november 2014

De Trollenladder

Wanneer je in Noorwegen ergens op een weg rijdt en een verkeersbord met een trol erop tegenkomt, dan kun je er bijna zeker van zijn dat je je aan het begin van de Trollstigen bevindt. Trollstigen betekent Trollenladder of Trollenpad en is een spectaculaire bergpas tussen Valldal en Åndalsnes en onderdeel van een Nationaal Toeristische Route. 

De Trollstigen met links de berg Bispen (Bisschop)
en in het midden de berg Kongen (Koning).
De waterval Stigfossen.

Vanuit Åndalsnes leidt een weg die tegen de bergwand aangeplakt lijkt te liggen je in elf haarspeldbochten steil naar boven, steeds verder een fantastische bergwereld in. Boven op de pas aangekomen is er niet alleen een adembenemend uitzicht over het dal richting Åndalsnes, maar zie je ook de waterval Stigfossen en kijk je tegen spitse bergpieken aan met namen als Bispen (Bisschop), Kongen (Koning) en Dronningen (Koningin).

Uitzicht richting Åndalsnes.
De weg slingert zich langs de berg Bispen.
Vroeger reisde men over een onverharde weg.
Op de achtergrond de berg Bispen.
(Foto: www.digitaltmuseum.no)

De Trollstigen werd in 1936 in gebruik genomen. Voor die tijd reisde men over een inmiddels eeuwenoud pad, de Kløvstien, door de bergen heen. Dit pad is nog steeds begaanbaar maar is soms erg steil en niet geschikt voor kleine kinderen en dus waarschijnlijk ook niet voor iemand die zoals ik last heeft van hoogtevrees. 

Reizen over de Trollstigen rond 1900 - 1910 kon je gerust
een onderneming noemen. (Foto: www.digitaltmuseum.no)
Tegenwoordig gaat het reizen allemaal wat makkelijker,
al stuit je nog wel eens op obstakels.
Het bewuste verkeersbord inclusief kogelgaten.
Alsof we in het Wilde Westen terecht zijn gekomen.

Trollen zullen vast en zeker met gemak over het oude pad heen kunnen lopen, want volgens een legende leven deze wezens in dit berggebied. Wij hebben er nog nooit een in levende lijve ontmoet. Nee, behalve op een verkeersbord, in souvenirwinkels of als een levensgroot beeld hoef je je volgens mij geen zorgen te maken dat je een echte trol tegenkomt. En zoals ik in een vorige blogpost al eens noemde, verstenen trollen zodra ze met zonlicht in aanraking komen. Daarover kun je hier meer lezen.

De waterval Stigfossen zorgt voor mist op de weg.
Dappere fietsers en voetgangers in vroeger tijden
bij dezelfde waterval als hierboven.
(Foto: www.digitaltmuseum.no)

Ik kreeg ooit eens de vraag wat iemand met hoogtevrees zoekt in een land als Noorwegen. Gelukkig zijn er genoeg mogelijkheden én wandelpaden om in Noorwegen van de natuur te genieten zonder over steile, smalle paadjes te moeten lopen die je pal langs dieptes leiden en je knikkende knieën bezorgen of zelfs je benen laten blokkeren. En dat is natuurlijk wel zo plezierig voor iedereen die niet van griezelige wandelpaadjes houdt maar wel Noorwegen wil ontdekken. Het land is namelijk uitermate geschikt om op ontdekkingsreis te gaan en je allerlei avonturen te laten beleven. Dus ben je avontuurlijk aangelegd, dan is Noorwegen beslist iets voor jou.

Eind mei kan er boven op de Trollstigen nog veel sneeuw liggen.










  

zondag 16 november 2014

Anders

In Noorwegen vind je tal van prachtige routes die je kunt rijden. Een van die routes is weg 50 van Aurland naar Hol. Jaren geleden besloten we deze bergpas te rijden en helaas regende het toen dat het goot, was het erbarmelijk koud en waaiden we bijna uit onze camper. Maar dit jaar hadden we geluk. Het standvastige zomerweer dat we mochten beleven liet ons een ander plaatje van de bergwereld zien dan een aantal jaren geleden. 

Op weg naar de bergpas door de regio Aurland.
Vlak naast de weg rijzen steile bergen op.  

En dan is het genieten met al die vergezichten over de Aurlandsfjord en het uitgestrekte Hallingskarvet bergplateau dat, net als de iets zuidelijker gelegen Hardangervidda, een Nationaal Park is. 

Tijdens de beklimming van de bergpas is er plotseling
een magnifiek uitzicht over de Aurlandsfjord.

Het enige wat ons stoorde waren de touringcars (overigens geen Nederlandse touringcars) die met een onverantwoord grote snelheid langs raasden wanneer je even ergens stilstond om de omgeving in je op te nemen. Ik begrijp dat een reisorganisatie een strak schema hanteert, maar laten we het zo zeggen: ik zou voor geen goud bij deze chauffeurs in de bus stappen toen ik zag hoe ze met ware doodsverachting over de smalle, bochtige weg denderden. Eén klein foutje of een dier dat oversteekt, wat in Noorwegen nogal eens gebeurt, en de ramp is niet te overzien. Maar dit terzijde.

Boven op de bergpas.
Het landschap heeft een eigen karakter.
Na al het overweldigende natuurschoon
is het tijd voor een hapje eten. 

De weg van Aurland naar Hol is een route die je een keer gereden moet hebben. Het landschap heeft een eigen karakter. Wij zeggen wel eens: hoe vaak je in Noorwegen dezelfde weg ook rijdt, het is telkens weer anders. De weersomstandigheden en de seizoenen spelen natuurlijk een grote rol, maar ook de lichtval kan de omgeving er heel anders uit laten zien. En als je de dezelfde weg eens een keer vanaf de andere kant rijdt, bijvoorbeeld van zuid naar noord i.p.v. andersom, dan zie je dingen die je nog niet eerder waren opgevallen, vergezichten die je alleen maar in je autospiegel hebt gezien of misschien helemaal niet hebt opgemerkt. Rondtoeren in Noorwegen zorgt altijd voor verrassingen. 

Aurlandsfjord.

donderdag 6 november 2014

Traject

Een moment waar mijn echtgenoot en ik reikhalzend naar uitgekeken hebben: de laatste chemospoeling is een feit. Vandaag heeft manlief de laatste spoeling toegediend gekregen die onderdeel uitmaakte van een traject dat in het voorjaar begonnen is en eerst uit wekelijkse en daarna maandelijkse behandelingen bestond.
Het was inmiddels een tweede serie van behandelingen waarmee hij te maken kreeg, maar nu is daar tot zijn, en ook mijn, grote opluchting eindelijk een einde aan gekomen en dus stapte hij vanmiddag op een heel andere manier vanuit het ziekenhuis naar buiten dan de voorgaande keren. 
Eind januari 2015 moet hij voor controle terugkomen, maar dat zien we dan wel hoe dat verloopt. Ik ben blij voor hem, want nu kan hij eerst genieten van een periode zonder medische toestanden. Even rust en dat is fijn. Heel erg fijn zelfs! 



maandag 13 oktober 2014

Beloofde foto's Torghatten



In mijn blogpost 'Versteende trollen en andere bezienswaardigheden' had ik beloofd extra foto's te plaatsen van onze wandeling naar de rotsformatie Torghatten. Voor wie meer wil weten over Torghatten kan hier een kijkje nemen en zich verbazen over dit indrukwekkende natuurverschijnsel. De wandeling naar Torghatten begint vanaf de parkeerplaats bij het motel van Torghatten camping. Op boven- en onderstaande foto zie je de parkeerplaats aan de linkerkant van de weg liggen.


De wandeling is niet moeilijk en duurt ongeveer 15-20 minuten. Het pad stijgt voortdurend en het laatste gedeelte is het klauteren tussen de rotsblokken door. Gelukkig zijn grote, vlakke stenen zo neergelegd dat je je makkelijker voort kunt bewegen. Terwijl je daar naar boven klimt vraag je je af wat je te zien zult krijgen zodra je dat 'zwarte gat' bereikt hebt.


Bij de ingang van de rots aangekomen valt er een prachtig uitzicht over de omgeving te bewonderen.


Binnen in de rotsformatie zelf worden hoogtes overbrugd door houten trappen die je langs enorme rotsblokken leiden.


Links op de foto zie je nog net een trap die tegen
de rotswand is aangeplakt.

Niet alleen Torghatten zelf, maar ook de weg ernaartoe is de moeite van het rijden waard. Onderweg een stop maken levert mooie plaatjes op.




Vooruit, voor degenen die mijn vorige blogpost over Torghatten nog niet gezien hebben en daardoor deze foto hebben gemist, het spectaculaire uitzicht waar het allemaal om draait, het zicht vanaf Torghatten over de zee en de eilanden voor de Noorse kust. 


Dus mocht je ooit in de buurt van Torghatten komen, neem de tijd om deze wandeling te maken en laat je overweldigen door het fantastische landschap dat aan je voeten ligt.

dinsdag 7 oktober 2014

Versteende trollen en andere bezienswaardigheden

De natuur kan soms voor onverwachte verrassingen zorgen. Vooral in Noorwegen loop je nogal eens bijna letterlijk tegen 'steengoede kunstwerken' aan, rotsformaties die in de loop der tijd gevormd zijn door ijs, water weer en wind en die door hun bijzondere contouren erom schreeuwen om gefotografeerd te worden of die je vanuit een bepaald standpunt een adembenemend schouwspel bieden. Dat laatste geldt zeer zeker voor Torghatten, een grote rots die vanuit zee oprijst en te vinden is op het eiland Torget dicht bij Brønnøysund. Midden in de rots zit een opening die er vanuit de verte uitziet als een onbeduidend, klein gaatje. Er leidt een wandeling naar deze opening toe en natuurlijk moesten wij dit alles eens van dichtbij bekijken en zijn we naar boven geklommen. Het eerste wat er bij mij opkwam toen we bij het zogenaamde kleine gaatje in de rots arriveerden was: wauw! Waarom wauw? Dat laten de eerstvolgende drie foto's zien.  
  
Op weg naar het middelpunt van Torghatten.
In het hart van de rots. Niet de opening is
onbeduidend, het mensje dat erbij staat
lijkt plotseling erg nietig.  
En dan het wauw-moment: wat een adembenemend uitzicht op
de Noorse kust! Een rotsopening als een schilderijlijst.

Er doet een legende de ronde over hoe het gat in de rots is ontstaan. Een erg verkorte versie van deze legende is: de rots is een hoed geweest waar een pijl doorheen is geschoten. Bij zonsopkomst is niet alleen de hoed in steen veranderd, maar zijn enkele trollen die daar toen aanwezig waren ook versteend. Zij kunnen namelijk beslist niet tegen zonlicht.

In het midden van de rots is nog net de opening te zien.
(Foto: www.kystriksveien.no)

In een latere blogpost zal ik nog wat meer foto's van onze wandeling naar Torghatten plaatsen. Nu eerst een aantal andere rotsformaties die door hun aparte vorm of structuur onze aandacht wisten te trekken. De volgende foto is van de kustlijn bij Vevelstad. Daar kom je veel rotsen tegen die uit samengeperste lagen lijken te bestaan.


Langs de weg naar Havøysund vind je ware 'kunstwerken', eveneens opgebouwd uit een groot aantal steenlagen. Het ziet eruit alsof iemand de stenen een voor een heeft opgestapeld.

Een natuurlijk kunstwerk langs de weg naar Havøysund.

Trollholmsund is iets van een andere categorie. Ongeveer 35 km. ten noorden van Lakselv staan deze dolomiet rotsen als versteende personen over het water van de Porsangerfjord uit te kijken. En ja, ook bij deze plaats hoort een legende. En als we de legende mogen geloven zijn de rotsachtige figuren inderdaad versteende trollen die zich niet tijdig voor het opkomende zonlicht wisten te verschuilen. Ik moet toegeven dat er met een beetje fantasie wel een voorstelling van te maken valt, zoals je misschien op onderstaande foto kunt zien.

De versteende trollen van Trollholmsund.

De Ishavsveien wordt de weg naar Berlevåg genoemd. Deze weg over het Varanger schiereiland slingert zich langs een grillige maar bijzonder mooie kustlijn. De onregelmatig gevormde stenen langs de waterkant zorgen voor een fantastisch tafereel. 

Een grillig maar prachtig tafereel langs de weg naar Berlevåg. 
Ook in Berlevåg zelf vind je een landschap dat doet denken
aan een andere planeet.

Ja, en dan is er nog een erg bekende rotsformatie waar ik op mijn blog al eens eerder iets over geschreven heb: de Kirkeporten bij het dorp Skarsvåg. Skarsvåg ligt op het eiland Magerøya, op een steenworp afstand van de Noordkaap.  
De Kirkeporten is een rots waarin een opening is uitgesleten in de vorm van een kerkdeur. Niet alleen de Kirkeporten is een bezienswaardigheid, ook dicht bij deze 'poort' valt er genoeg ander rotsachtig natuurschoon te bewonderen. De volgende drie foto's laten bijna bizarre maar o zo mooie natuurlijke creaties zien die in de directe omgeving van de Kirkeporten te vinden zijn.  



Op de foto hieronder zie je op de achtergrond het Noordkaapplateau liggen. Wie goed kijkt ziet een rots in de vorm van een hoorn uit de bergwand steken. Dit is Hornet, de hoorn, ooit een heilige plaats van de Samische bevolking. Het zou de woonplaats van de goden zijn. 

Op de achtergrond het Noordkaapplateau met Hornet, de hoorn.
De Kirkeporten.

Vanaf de Kirkeporten kijk je uit over het water en steile bergwanden en ergens tussen dat water en die bergwanden in zie je nog meer 'steenkunst' staan. Eigenlijk kom je bijna ogen tekort. 

Nog meer 'steenkunst', gezien vanaf de Kirkeporten.

Zo zie je maar dat voor wie goed oplet er behalve de gebruikelijke natuur waar Noorwegen bekend om staat, zoals fjorden, gletsjers, berglandschappen e.d., er nog genoeg andere bijzonderheden te vinden zijn.