donderdag 3 mei 2018

Lindesnes Fyr, deel 2: het verhaal over vrede

Wie mijn vorige blog over Lindesnes Fyr heeft gelezen weet dat tijdens de eerste dag van ons bezoek aan deze bijzondere plek de weersomstandigheden niet beter hadden kunnen zijn. En dat voor begin oktober. Omdat wij pas tegen het einde van de dag waren aangekomen en het al vrij snel donker werd, verheugden wij ons op de volgende dag. Dan zouden wij in de gelegenheid zijn nog even verder rond te kijken op dit zuidelijkste punt van Noorwegen. 

En wat een dag wachtte ons weer! De weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind. We werden alweer verwelkomd door een helderblauwe hemel en een omgeving ondergedompeld in fantastische kleuren. Uiteraard wilden we nog een keer het uitzicht bewonderen vanaf de rotsachtige plek waar Lindesnes Fyr staat en dus begonnen we aan de korte wandeling heuvelopwaarts naar de vuurtoren. Daarbij passeerden we diverse gebouwen, zoals op de volgende foto de (witte) woning van de assistent-vuurtorenwachter. Het leuke is dat een deel van deze woning verhuurd wordt aan toeristen. Ze kunnen één of meer nachten doorbrengen pal aan de voet van Lindesnes Fyr, met een formidabel uitzicht over de rotsachtige kust en de zee. 


Bij de vuurtoren aangekomen genoten we van het prachtige panorama over de grillige kustlijn.  



Draai je je om, dan zie je de vuurtoren staan. De ronde opening die je in de grond voor de vuurtoren ziet zijn de overblijfselen van een Duitse bunker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de vuurtoren door de Duitsers in beslag genomen. De sporen van hun verblijf zijn duidelijk terug te vinden, o.a. in de vorm van loopgraven, tunnels en de plekken waar afweergeschut heeft gestaan.


Na lang genoeg rond te hebben gekeken wierpen we nog een laatste blik op de vuurtoren én op zijn voorganger die je links op de foto ziet staan. Deze oude vuurtoren werd op kolen gestookt en verspreidde op die manier licht. In Lindesnes Fyr, deel 1 zie je meer foto's van deze oude vuurtoren en lees je hoe het er vroeger op deze plek aan toeging. 


Als je het pad volgt dat je weer naar beneden brengt, zie je de beide vuurtorens nog net boven de rotspartijen uitsteken. 


Behalve de historie van de vuurtoren valt er nog een ander verhaal te vertellen dat zich dicht bij Lindesnes Fyr heeft afgespeeld. Dat verhaal gaat over het schip MS Palatia. De Palatia, in 1928 gebouwd in Duitsland en onderdeel van de Hamburg-Amerika Lijn, werd in 1940 aan Rusland verkocht. Toen Rusland in oorlog raakte met Duitsland werd het schip in 1941 in beslag genomen door de Duitsers en toegevoegd aan de vloot van Duitse marineschepen. 
Op 21 oktober 1942 voer de Palatia ter hoogte van Lindesnes Fyr. Aan boord ruim 1000 opvarenden, waaronder een grote hoeveelheid Russische en Oost-Europese krijgsgevangenen die te werk gesteld zouden worden in Noorwegen. Een van de bommenwerpers van de Royal New Zealand Air Force, die in die tijd langs de Noorse kustlijn patrouilleerden, ontdekte de Palatia en vuurde een torpedo op het schip af. Binnen een half uur was de Palatia gezonken. Er kwamen 986 opvarenden om, waaronder ruim 900 krijgsgevangenen. 


Het scheepswrak werd in 1997 gelokaliseerd door de Noorse marine. In hetzelfde jaar werd er een monument opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers. 


Het monument kreeg de naam Pax, vrede, en werd onthuld door de Noorse koning Harald V. Tijdens de onthulling werd er gezongen door een koor dat uit 986 zangers bestond. Een zanger voor elke omgekomen opvarende.  


Mocht je ooit Lindesnes Fyr bezoeken neem dan de moeite om, behalve naar de vuurtoren, ook naar het monument te lopen. Je ziet het monument al zodra je op de parkeerplaats bij Lindesnes bent. En ben je bij het monument aangekomen, dan kun je bijna niet anders dan stilstaan bij de trieste gebeurtenis die ervoor gezorgd heeft dat het monument op deze plek staat. Op deze bijzondere locatie, met je voeten stevig op de rotsachtige ondergrond geplant en met je blik gericht op de zee die in de verte vredig ligt te glinsteren, alsof er nooit iets vreselijks heeft plaatsgevonden, ga je Lindesnes Fyr met andere ogen bekijken. Het monument herinnert ons eraan hoe kostbaar leven in vrede en vrijheid is en dat het iets is waar we minstens één keer per jaar bij stil horen te staan. Dat is het minste wat we kunnen doen voor degenen die voor onze vrede en vrijheid gevochten hebben en voor al de andere onschuldige slachtoffers die door toedoen van de oorlog zijn omgekomen. Pax, vrede.


Foto boven: uitzicht vanaf de plek waar het monument staat.




dinsdag 10 april 2018

Lindesnes Fyr, deel 1

Het kwam er maar niet van. Ik bedoel een vervolg op mijn blog over het zuidelijkste punt van Noorwegen, de vuurtoren Lindesnes Fyr. Op het moment ben ik druk bezig met van alles en nog wat, uiteraard met het schrijven van een nieuw boek en ik wil o.a. mijn blog graag overzetten naar WordPress. Wat dat laatste betreft, daar worden de nodige voorbereidingen voor getroffen. Ja, en dan schiet het schrijven van een nieuwe blogpost er weleens bij in. Maar hier is dan eindelijk de eerste serie foto's van Lindesnes Fyr. 

Aan het einde van de middag komen wij bij Lindesnes aan. Als je daar eenmaal bent, dan valt onderstaande wegwijzer meteen op. Het bovenste bord geeft de afstand aan naar wat als het het noordelijkste punt van Europa beschouwd wordt, de Noordkaap. Het onderste bord wijst naar de noordelijkst gelegen vuurtoren op het Europese vasteland, Slettnes Fyr. Wij hebben deze beide plaatsen ooit bezocht en dat was zeker de moeite waard, vooral als je verder kijkt dan de alleen de Noordkaap of alleen de vuurtoren bij Slettnes.  


Maar terug naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren is te bereiken via een trap. Tijdens het traplopen moet je niet vergeten af en toe het uitzicht te bewonderen. 



En daar is hij dan, Lindesnes Fyr. In combinatie met een intens blauwe hemel en een bijna net zo blauwe zee is het een plaatje om te zien. Helaas is de vuurtoren en het bijbehorende museum gesloten. Het is begin oktober en er gelden beperkte openingstijden. Maar niet getreurd, het weer is onvoorstelbaar mooi en het licht en de kleuren om ons heen zijn meer dan prachtig.


Lang geleden stond er op deze plek een bouwwerk bestaand uit drie verdiepingen. Boven op dit bouwwerk stonden dertig kaarsen die voor het nodige licht moesten zorgen. En er is een tijd geweest dat de vuurtoren brandende werd gehouden door middel van kolen. Op de volgende twee foto's zie je de oude vuurtoren waarin kolen gebruikt werden. Later kwam er een vuurtoren waarin de kolen in een beter afgeschermde ruimte kwamen te liggen en zodoende niet meer geteisterd werden door slechte weersomstandigheden. Daarna was het de beurt aan een vuurtoren met een krachtige olielamp, in combinatie met een roterende lens. Tot in 1915 de huidige vuurtoren gebouwd werd. De lens in deze vuurtoren is overigens afkomstig uit de vuurtoren die daarvoor in gebruik was. 



Hieronder een doorkijkje in de avondzon. Links een oude machinekamer die niet meer in gebruik is en rechts de voet van de vuurtoren.  


De rotsachtige kustlijn heeft een eigen karakter en dat heeft beslist iets. 


De avond is nog jong als de zon langzaam in de zee lijkt te verdwijnen. Wat achterblijft is een warme gloed aan de horizon en een sikkelvormige maan. Het zal snel donker worden. Via dezelfde trap die ons naar de vuurtoren leidde, dalen we af naar lager gelegen regionen. We zouden graag nog wat meer rondkijken op deze bijzondere plek. Gelukkig hebben we de volgende dag nog even de tijd om op verkenning te gaan. Daar verheugen we ons op. Ik zie jullie dan! 



maandag 26 maart 2018

Op weg naar het zuidelijkste punt van Noorwegen

Misschien heb ik het ooit verteld, ik ben gek op vuurtorens en vind het leuk om ze te bezoeken. Dat komt er lang niet altijd van, maar als we in de buurt van de kust zijn willen we nog weleens doorrijden naar een van die lichtbakens. Ik was vooral benieuwd naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren vind je op het zuidelijkste punt van Noorwegen. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje van plaatsen die ik graag wilde zien. Op de een of andere manier is het er al die jaren dat we door Noorwegen reisden nooit van gekomen om naar Lindesnes Fyr te gaan. Het werd dus hoog tijd om een kijkje bij deze vuurtoren te nemen. Als gevolg van een impulsieve actie hebben we dat gedaan. 


Na een rondreis door Noorwegen waren we op weg naar Kristiansand, in het zuiden van het land, om een ticket te boeken voor de veerboot. De boot zou ons aan het einde van de dag naar Denemarken brengen. Voordat we in Kristiansand arriveerden zaten we ergens op een picknickbank langs de kant van de weg een kop koffie te drinken. Ik kreeg ineens een ingeving en stelde R voor om wel alvast een ticket te boeken, maar dan niet voor deze dag maar voor het einde van de volgende dag. En als we een ticket hadden bemachtigd eerst door te reizen naar Lindesnes Fyr en daar een nacht te kamperen. Wat afstand betreft zou dat goed te doen zijn. En daar kwam bij dat de weersomstandigheden en -vooruitzichten ideaal waren. Beter kon het niet. 
Zo gezegd, zo gedaan. We boekten in Kristiansand een ticket voor de volgende dag. Dat was snel geregeld. Daarna gingen we op weg naar Lindesnes Fyr. Zodra je de doorgaande weg verlaat, afslag Lindesnes Fyr, volg je een smallere weg die naar de vuurtoren leidt. De weg voerde ons door een prachtig, rotsachtig landschap, langs piepkleine dorpjes met gekleurde huizen. Huizen met een riant uitzicht over het water en de bijbehorende haven. Dat zijn nog eens locaties.  



En dat niet alleen, het uitzicht op eilanden, schiereilanden én een zeilschip vormde een extra bonus.



Wat een fantastische route is dat! Zoiets hadden we niet verwacht. Het was echt een verrassing. 


En als het bord met de naam Lindesnes Fyr in zicht komt, dan begin je steeds nieuwsgieriger te worden hoe het er aan die zuidelijke kustlijn uit zal zien. Een vuurtoren bezoeken blijft leuk, maar daarnaast rijst de vraag: hoe ziet de omgeving eruit? Daar waren we toch wel benieuwd naar. Daar kunnen we kort over zijn: het is een bijzonder landschap! Maar daarover volgende keer meer, anders wordt deze blog véél te lang :-)  




vrijdag 9 maart 2018

Zwart-wit

De foto die bij deze blog hoort ziet er nogal zwart-wit uit. Ik weet het. Dat is omdat ik bezig ben mijn nieuwe plannen op papier te zetten. Plannen die eerst nog vrij zwart-wit leken maar nu langzamerhand steeds meer kleur beginnen te krijgen, zowel figuurlijk als letterlijk.
Om die plannen uit te kunnen voeren moest ik eerst tekenmateriaal aanschaffen. Wat een geluk dat er bij ons in het dorp een Action is. Daar heb ik uitgebreid rondgestruind tussen alle artikelen die met creativiteit te maken hebben en keerde ik met de benodigde tekenspullen tevreden naar huis terug. 

Misschien moet ik even uitleggen dat ik als kind niet alleen veel van lezen en verhaaltjes schrijven hield, daarnaast was tekenen mijn grote passie. Er was geen leeg stukje papier veilig voor mij en er ging geen dag voorbij zonder iets getekend te hebben. Vooral zwart-wit tekeningen vond ik mooi om te maken. Toen ik ouder werd, begon ik langzaamaan steeds minder te tekenen. Mijn interesses veranderden, al bleef ik altijd wel creatief bezig, maar de schetsboeken en de tekenpotloden verdwenen naar de zolder. Jammer.
Op den duur hadden we geen zolder meer en gingen allerlei spullen, inclusief de schetsboeken en alles wat daarbij hoorde, de deur uit. Ik heb al jaren geen aandacht meer aan tekenen besteed. Tot nu. 


Gisteren heb ik voor het eerst sinds tijden iets getekend. Het voelde onwennig en toch ook weer niet. Wat me vooral opviel was dat het zachte krassen van het potlood op papier, het iets zien ontstaan, rust met zich meebracht. Ik voelde me er goed bij. En ik had er plezier in. Dat zijn dingen die tellen. Nu ik dat weet, is het een extra stimulans om ermee door te gaan en mijn plannen te verwezenlijken.
En ondertussen schrijf ik een boek. Het is vreemd om na 9, bijna 10, boeken weer van voren af aan te beginnen, een uitgever zoeken en dergelijke. Alles bij elkaar is het een nieuw begin en ik hoop dat ik een kans krijg er iets mee te kunnen doen.

Ja, de foto is zwart-wit, omdat mijn plannen nog in de kinderschoenen staan. Alleen het schrift met de opdruk choose happy is in kleur. Dat staat voor mij symbool voor jezelf gelukkig voelen bij wat je doet. Voor mij is dat creatief bezig zijn, mezelf steeds meer ontwikkelen en daarbij vooral mezelf kunnen zijn. En of dat nu op schrijfgebied of een ander vlak is, zoals tekenen, het moet je inderdaad gelukkig maken, anders werkt het niet en verdwijnt de passie. En als de passie verdwijnt krijg je niets meer op papier. Ik niet tenminste.
Maar voorlopig worden er hier heel wat bladzijden van het schetsboek gevuld met ideeën en ratelen mijn vingers ook nog regelmatig over de toetsen van mijn laptop. Er wordt gewerkt aan een nieuw begin. Spannend… Maar het is wel positieve spanning. Gelukkig heel anders dan de spannende momenten die wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt en waar ik liever niet al te veel aan terugdenk. We kijken hier vooruit en dat bevalt ons. Ik durf weer plannen te maken. Onderwerpen waar ik in minder goede tijden mijn gedachten over liet gaan en dat betrof vooral dingen die ik nog graag wilde doen. Zo zwart-wit kan het soms zijn. En het zijn de dingen waarvan ik op dit moment denk: ik heb nu de kans. Als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Ik ga het doen!  

maandag 5 maart 2018

Verborgen verleden

Haar naam was Annigjen Harms, geboren in 1745 in Leggeloo, een buurtschap in wat nu de gemeente Westerveld is, in Drenthe. Ik kwam haar naam, geschreven in een sierlijk, ouderwets handschrift, tegen in een (digitaal) oud doopboek.

Laat ik eerst vertellen dat ik een enorme fan ben van het tv-programma Verborgen verleden, waarin bekende Nederlanders op zoek gaan naar hun familiegeschiedenis. Ik neem altijd alle afleveringen op en ga er dan telkens een avond goed voor zitten om me onder te laten dompelen in de interessante verhalen die er loskomen bij de zoektocht naar de stambomen van de desbetreffende personen.
Jaren geleden ben ik op zoek gegaan naar mijn eigen familiegeschiedenis. Archiefstukken waren toen nog lang niet allemaal gedigitaliseerd en daarom niet te vinden op internet. Van mijn moeders kant heb ik inmiddels ontdekt dat mijn voorouders van het Duitse Waddeneiland Juist afkomstig zijn en van daaruit in Groningen terecht zijn gekomen. En dan spreek ik over ongeveer 275 jaar geleden. Een bezoek aan Juist staat dan ook al een tijdje op mijn verlanglijstje. 

Het eiland Juist. Juist ligt tussen de eilanden Borkum en Norderney. 
Foto afkomstig van www.pixabay.com.
Een eindeloos zandstrand op Juist. Foto afkomstig van www.pixabay.com.

Van mijn vaders kant, de tak van mijn opa, weet ik dat veel van mijn voorouders uit Drenthe komen en voor die tijd, ruim 300 jaar geleden, vermoedelijk ergens in Duitsland gewoond hebben of verder weg. Mijn opa schijnt zelfs een keer Polen genoemd te hebben. Jammer genoeg kan ik hem daar geen vragen meer over stellen. Ik liep vast doordat de stamboom waarschijnlijk in het buitenland verdergaat.
Omdat ik al twee weken met griep sukkel (gelukkig gaat het nu weer de goede kant op), gaf mij dat de gelegenheid deze stamboom nóg een keer uit te zoeken. Dat was meteen het enige waar ik af en toe puf voor had. Wie weet kon ik via internet aan meer informatie komen dan jaren geleden, nu er veel meer archiefstukken digitaal te bekijken zijn. Helaas kwam ik net zo ver als de vorige keer. Er verandert niets. Daar komt bij dat dezelfde naam vroeger weleens op verschillende manieren geschreven werd. Mijn meisjesnaam is Kats. Wat dachten jullie van: Katz, Kat, Cats, Cat? En vast nog meer varianten waar ik niet van afweet. Namen werden vaak op gehoor opgeschreven. Dat maakt het zoeken er niet makkelijker op.

Telkens als ik naar Verborgen verleden keek, dacht ik: oh, wat moet het leuk en handig zijn als medewerkers van een archief je stamboom voor je uitzoeken. Je gaat op een afgesproken tijdstip naar het archief toe en daar liggen allerlei oude boeken en documenten al keurig op je te wachten en krijg je de bijbehorende verhalen te horen én de naam van de volgende plaats waar je naartoe moet reizen. En daar ligt weer alles voor je klaar. Eén probleempje, ik zal toch eerst een bekende Nederlander moeten worden om in zo’n programma terecht te komen ;-) 

Ik geloof dat ik een beetje van het oorspronkelijke onderwerp ben afgedwaald: Annigjen Harms. Omdat ik niet verder kon zoeken naar de tak van mijn opa van mijn vaders kant, ben ik bij die kant in de tak van mijn oma gaan spitten. De oma waar ik naar vernoemd ben maar die ik helaas nooit gekend heb. Ik een hele tijd terug die stamboom ook al uit proberen te zoeken. Tot mijn grote verrassing stuitte ik dit keer op informatie waar ik nog niets van afwist. Mijn oma stamt af, en ik dus ook, van Annigjen Harms, geboren in 1745 in Leggeloo en destijds gedoopt in de kerk in Diever. Dat stond vermeld in het oude doopboek. En horen jullie het woord Diever, dan weten jullie dat ik iets met dat dorp en de omgeving daar heb. Ik heb zelfs een boek, De kleur van liefde, in Diever en omgeving laten afspelen. Ik kom er graag, voel me er goed en dat terwijl ik in een ander deel van Drenthe geboren ben en verder geen speciale band met Diever heb. Zelfs een van onze dochters zei een keer tegen ons dat ze zich zo op haar gemak voelde in die omgeving. We ervaren er vooral rust en een gevoel van thuiskomen.


Annigjen is onze voormoeder. Laat ik altijd gedacht hebben dat mijn hele Drentse familie in de omgeving van Hoogeveen gewoond heeft. Niet dus. Hoe vaak heb ik niet door de mooie omgeving van Leggeloo gefietst en hoe vaak zijn we al in en rondom Diever geweest en hebben bos, heidevelden en andere dorpjes verkend. Hoe vaak heb ik niet gedacht: wat voel ik me hier thuis. En dan vroeg ik me af waarom ik dat voelde. Je zou bijna geloven dat er van generatie op generatie een of ander gen is doorgegeven dat ervoor zorgt dat je voelt wat je daar in die omgeving voelt. Maar wat het ook is, ik vind het in ieder geval fantastisch dat ik deze informatie gevonden heb. 
Nu hoop ik in mijn stamboom uiteraard ook nog een link naar Noorwegen te vinden. Ook daar voel ik mij thuis. Dat kan zelfs nog via de mensen die op het Duitse eiland Juist gewoond hebben. Veel van de eilandbewoners waren schippers. Maar het kan natuurlijk ook via de kant van mijn opa waar ik in mijn zoektocht vastgelopen ben. Hopelijk kom ik er nog een keer achter hoe die stamboom in elkaar zit. Daar ben ik heel erg benieuwd naar. Het lijkt erop dat ik mijn Duits sowieso alvast wat bij moet spijkeren :-)     


Even een Noors tintje: de foto hierboven is gemaakt met uitzicht op de bergen van de Noorse Strynefjellet. Links op de foto staat voor een gammele brug een klein poppetje met een blauw jack. Dat ben ik. 
De foto hieronder is de brug waar ik bij sta. Een brug met een verleden, zo te zien. Ik hoop dat het me lukt een brug naar het nog onbekende deel van míjn verleden te vinden. Maakt niet uit hoe of waar ik terechtkom. Ik vind het gewoon ontzettend leuk om te weten waar mijn voorouders vandaan komen. Dat is het. Het zou toch wel handig zijn als ik een bekende Nederlander word ;-)