donderdag 12 juli 2018

Een man naar mijn hart in de Story

Mijn nieuwste roman, Een man naar mijn hart, staat deze week als boekentip in de Story! En daar ben ik heel erg blij mee. Het is iets wat ik net even nodig had. 
Gisteren is er helaas vervroegd een scan van mij gemaakt. Ik hoefde pas eind augustus voor controle terug te komen maar ineens verschenen er twee vreemde plekken ter hoogte van mijn linkerheup en -bovenbeen. Dus, hup, door de scan. En nu maar weer wachten op de uitslag. Zo ontzettend zenuwslopend. 
Hoe leuk is het dan als je je eigen boek zomaar in de Story ziet staan. Dat is een cadeautje en zorgt ervoor dat er een glimlach verschijnt. Iedereen bij de Story die daarvoor gezorgd heeft: bedankt! 






❤️

maandag 9 juli 2018

Mijn 10e roman, Een man naar mijn hart

Zoals jullie misschien al weten is mijn nieuwe en 10e roman, Een man naar mijn hart, in juni verschenen. Door allerlei omstandigheden ben ik er niet eerder aan toegekomen om iets over dit boek op mijn blog te plaatsen. Maar nu gaat dat eindelijk gebeuren. Er is namelijk op Uitgelezen al een eerste mooie recensie gegeven voor Een man naar mijn hart. Een recensie waar ik blij van word. Natuurlijk wil ik deze recensie graag met jullie delen en daarom kun je hier lezen wat degene die het boek gelezen heeft van het verhaal vond. En mochten jullie besluiten het boek te lezen, veel plezier!

Een man naar mijn hart is te koop als e-book en als paperback én te lenen bij de bibliotheken, ook het e-book. 


donderdag 3 mei 2018

Lindesnes Fyr, deel 2: het verhaal over vrede

Wie mijn vorige blog over Lindesnes Fyr heeft gelezen weet dat tijdens de eerste dag van ons bezoek aan deze bijzondere plek de weersomstandigheden niet beter hadden kunnen zijn. En dat voor begin oktober. Omdat wij pas tegen het einde van de dag waren aangekomen en het al vrij snel donker werd, verheugden wij ons op de volgende dag. Dan zouden wij in de gelegenheid zijn nog even verder rond te kijken op dit zuidelijkste punt van Noorwegen. 

En wat een dag wachtte ons weer! De weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind. We werden alweer verwelkomd door een helderblauwe hemel en een omgeving ondergedompeld in fantastische kleuren. Uiteraard wilden we nog een keer het uitzicht bewonderen vanaf de rotsachtige plek waar Lindesnes Fyr staat en dus begonnen we aan de korte wandeling heuvelopwaarts naar de vuurtoren. Daarbij passeerden we diverse gebouwen, zoals op de volgende foto de (witte) woning van de assistent-vuurtorenwachter. Het leuke is dat een deel van deze woning verhuurd wordt aan toeristen. Ze kunnen één of meer nachten doorbrengen pal aan de voet van Lindesnes Fyr, met een formidabel uitzicht over de rotsachtige kust en de zee. 


Bij de vuurtoren aangekomen genoten we van het prachtige panorama over de grillige kustlijn.  



Draai je je om, dan zie je de vuurtoren staan. De ronde opening die je in de grond voor de vuurtoren ziet zijn de overblijfselen van een Duitse bunker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de vuurtoren door de Duitsers in beslag genomen. De sporen van hun verblijf zijn duidelijk terug te vinden, o.a. in de vorm van loopgraven, tunnels en de plekken waar afweergeschut heeft gestaan.


Na lang genoeg rond te hebben gekeken wierpen we nog een laatste blik op de vuurtoren én op zijn voorganger die je links op de foto ziet staan. Deze oude vuurtoren werd op kolen gestookt en verspreidde op die manier licht. In Lindesnes Fyr, deel 1 zie je meer foto's van deze oude vuurtoren en lees je hoe het er vroeger op deze plek aan toeging. 


Als je het pad volgt dat je weer naar beneden brengt, zie je de beide vuurtorens nog net boven de rotspartijen uitsteken. 


Behalve de historie van de vuurtoren valt er nog een ander verhaal te vertellen dat zich dicht bij Lindesnes Fyr heeft afgespeeld. Dat verhaal gaat over het schip MS Palatia. De Palatia, in 1928 gebouwd in Duitsland en onderdeel van de Hamburg-Amerika Lijn, werd in 1940 aan Rusland verkocht. Toen Rusland in oorlog raakte met Duitsland werd het schip in 1941 in beslag genomen door de Duitsers en toegevoegd aan de vloot van Duitse marineschepen. 
Op 21 oktober 1942 voer de Palatia ter hoogte van Lindesnes Fyr. Aan boord ruim 1000 opvarenden, waaronder een grote hoeveelheid Russische en Oost-Europese krijgsgevangenen die te werk gesteld zouden worden in Noorwegen. Een van de bommenwerpers van de Royal New Zealand Air Force, die in die tijd langs de Noorse kustlijn patrouilleerden, ontdekte de Palatia en vuurde een torpedo op het schip af. Binnen een half uur was de Palatia gezonken. Er kwamen 986 opvarenden om, waaronder ruim 900 krijgsgevangenen. 


Het scheepswrak werd in 1997 gelokaliseerd door de Noorse marine. In hetzelfde jaar werd er een monument opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers. 


Het monument kreeg de naam Pax, vrede, en werd onthuld door de Noorse koning Harald V. Tijdens de onthulling werd er gezongen door een koor dat uit 986 zangers bestond. Een zanger voor elke omgekomen opvarende.  


Mocht je ooit Lindesnes Fyr bezoeken neem dan de moeite om, behalve naar de vuurtoren, ook naar het monument te lopen. Je ziet het monument al zodra je op de parkeerplaats bij Lindesnes bent. En ben je bij het monument aangekomen, dan kun je bijna niet anders dan stilstaan bij de trieste gebeurtenis die ervoor gezorgd heeft dat het monument op deze plek staat. Op deze bijzondere locatie, met je voeten stevig op de rotsachtige ondergrond geplant en met je blik gericht op de zee die in de verte vredig ligt te glinsteren, alsof er nooit iets vreselijks heeft plaatsgevonden, ga je Lindesnes Fyr met andere ogen bekijken. Het monument herinnert ons eraan hoe kostbaar leven in vrede en vrijheid is en dat het iets is waar we minstens één keer per jaar bij stil horen te staan. Dat is het minste wat we kunnen doen voor degenen die voor onze vrede en vrijheid gevochten hebben en voor al de andere onschuldige slachtoffers die door toedoen van de oorlog zijn omgekomen. Pax, vrede.


Foto boven: uitzicht vanaf de plek waar het monument staat.




dinsdag 10 april 2018

Lindesnes Fyr, deel 1

Het kwam er maar niet van. Ik bedoel een vervolg op mijn blog over het zuidelijkste punt van Noorwegen, de vuurtoren Lindesnes Fyr. Op het moment ben ik druk bezig met van alles en nog wat, uiteraard met het schrijven van een nieuw boek en ik wil o.a. mijn blog graag overzetten naar WordPress. Wat dat laatste betreft, daar worden de nodige voorbereidingen voor getroffen. Ja, en dan schiet het schrijven van een nieuwe blogpost er weleens bij in. Maar hier is dan eindelijk de eerste serie foto's van Lindesnes Fyr. 

Aan het einde van de middag komen wij bij Lindesnes aan. Als je daar eenmaal bent, dan valt onderstaande wegwijzer meteen op. Het bovenste bord geeft de afstand aan naar wat als het het noordelijkste punt van Europa beschouwd wordt, de Noordkaap. Het onderste bord wijst naar de noordelijkst gelegen vuurtoren op het Europese vasteland, Slettnes Fyr. Wij hebben deze beide plaatsen ooit bezocht en dat was zeker de moeite waard, vooral als je verder kijkt dan de alleen de Noordkaap of alleen de vuurtoren bij Slettnes.  


Maar terug naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren is te bereiken via een trap. Tijdens het traplopen moet je niet vergeten af en toe het uitzicht te bewonderen. 



En daar is hij dan, Lindesnes Fyr. In combinatie met een intens blauwe hemel en een bijna net zo blauwe zee is het een plaatje om te zien. Helaas is de vuurtoren en het bijbehorende museum gesloten. Het is begin oktober en er gelden beperkte openingstijden. Maar niet getreurd, het weer is onvoorstelbaar mooi en het licht en de kleuren om ons heen zijn meer dan prachtig.


Lang geleden stond er op deze plek een bouwwerk bestaand uit drie verdiepingen. Boven op dit bouwwerk stonden dertig kaarsen die voor het nodige licht moesten zorgen. En er is een tijd geweest dat de vuurtoren brandende werd gehouden door middel van kolen. Op de volgende twee foto's zie je de oude vuurtoren waarin kolen gebruikt werden. Later kwam er een vuurtoren waarin de kolen in een beter afgeschermde ruimte kwamen te liggen en zodoende niet meer geteisterd werden door slechte weersomstandigheden. Daarna was het de beurt aan een vuurtoren met een krachtige olielamp, in combinatie met een roterende lens. Tot in 1915 de huidige vuurtoren gebouwd werd. De lens in deze vuurtoren is overigens afkomstig uit de vuurtoren die daarvoor in gebruik was. 



Hieronder een doorkijkje in de avondzon. Links een oude machinekamer die niet meer in gebruik is en rechts de voet van de vuurtoren.  


De rotsachtige kustlijn heeft een eigen karakter en dat heeft beslist iets. 


De avond is nog jong als de zon langzaam in de zee lijkt te verdwijnen. Wat achterblijft is een warme gloed aan de horizon en een sikkelvormige maan. Het zal snel donker worden. Via dezelfde trap die ons naar de vuurtoren leidde, dalen we af naar lager gelegen regionen. We zouden graag nog wat meer rondkijken op deze bijzondere plek. Gelukkig hebben we de volgende dag nog even de tijd om op verkenning te gaan. Daar verheugen we ons op. Ik zie jullie dan! 



maandag 26 maart 2018

Op weg naar het zuidelijkste punt van Noorwegen

Misschien heb ik het ooit verteld, ik ben gek op vuurtorens en vind het leuk om ze te bezoeken. Dat komt er lang niet altijd van, maar als we in de buurt van de kust zijn willen we nog weleens doorrijden naar een van die lichtbakens. Ik was vooral benieuwd naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren vind je op het zuidelijkste punt van Noorwegen. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje van plaatsen die ik graag wilde zien. Op de een of andere manier is het er al die jaren dat we door Noorwegen reisden nooit van gekomen om naar Lindesnes Fyr te gaan. Het werd dus hoog tijd om een kijkje bij deze vuurtoren te nemen. Als gevolg van een impulsieve actie hebben we dat gedaan. 


Na een rondreis door Noorwegen waren we op weg naar Kristiansand, in het zuiden van het land, om een ticket te boeken voor de veerboot. De boot zou ons aan het einde van de dag naar Denemarken brengen. Voordat we in Kristiansand arriveerden zaten we ergens op een picknickbank langs de kant van de weg een kop koffie te drinken. Ik kreeg ineens een ingeving en stelde R voor om wel alvast een ticket te boeken, maar dan niet voor deze dag maar voor het einde van de volgende dag. En als we een ticket hadden bemachtigd eerst door te reizen naar Lindesnes Fyr en daar een nacht te kamperen. Wat afstand betreft zou dat goed te doen zijn. En daar kwam bij dat de weersomstandigheden en -vooruitzichten ideaal waren. Beter kon het niet. 
Zo gezegd, zo gedaan. We boekten in Kristiansand een ticket voor de volgende dag. Dat was snel geregeld. Daarna gingen we op weg naar Lindesnes Fyr. Zodra je de doorgaande weg verlaat, afslag Lindesnes Fyr, volg je een smallere weg die naar de vuurtoren leidt. De weg voerde ons door een prachtig, rotsachtig landschap, langs piepkleine dorpjes met gekleurde huizen. Huizen met een riant uitzicht over het water en de bijbehorende haven. Dat zijn nog eens locaties.  



En dat niet alleen, het uitzicht op eilanden, schiereilanden én een zeilschip vormde een extra bonus.



Wat een fantastische route is dat! Zoiets hadden we niet verwacht. Het was echt een verrassing. 


En als het bord met de naam Lindesnes Fyr in zicht komt, dan begin je steeds nieuwsgieriger te worden hoe het er aan die zuidelijke kustlijn uit zal zien. Een vuurtoren bezoeken blijft leuk, maar daarnaast rijst de vraag: hoe ziet de omgeving eruit? Daar waren we toch wel benieuwd naar. Daar kunnen we kort over zijn: het is een bijzonder landschap! Maar daarover volgende keer meer, anders wordt deze blog véél te lang :-)