maandag 13 augustus 2018

De golddigger en de geitenhoeder, een recensie

De langverwachte recensie van NBD Biblion voor mijn roman Een man naar mijn hart is binnen. Die recensie komt op de website van de bibliotheken te staan. Het brengt toch altijd wat spanning met zich mee als je nog niet weet wat zij van het boek vinden, vooral als je een verhaal geschreven hebt dat in niets lijkt op je vorige boek, zoals in mijn geval De kleur van liefde. Maar ik kan opgelucht ademhalen, Een man naar mijn hart heeft een prachtige beoordeling gekregen! Op het moment dat ik de recensie voor het eerst las, dacht ik: yeah! Die heb ik binnen! Al met al zorgt het voor plezier in en de moed om door te gaan met mijn schrijfbezigheden en dat is fijn.

Hieronder de complete recensie:

Golddigger Katia heeft het prima naar haar zin met haar luxe leventje in Nederland door haar relatie met de rijke Sverre. Ze houdt van hem vanwege zijn geld en status. Helaas moet ze haar rijke leventje verruilen voor een arm bestaan op een afgelegen plek in Noorwegen. Haar buurman Andor vindt zijn eenvoudige leven perfect en zou niet anders willen. Katia moet enorm wennen aan deze grote omslag, maar ze blijkt het Noorse boerenleven steeds leuker te vinden. Een vlot geschreven verhaal waarbij de schrijfster de juiste snelheid combineert met nieuwe plotwisselingen die voor meer diepte in de karakters zorgen. De lezer leeft mee met de hoofdpersonages door de vernieuwde invalshoek die regelmatig gegeven wordt. Geregeld zal de lezer zich betrappen op een glimlach door de herkenbare situaties. - E. Oliemans


Op de foto hierboven een van de teksten en locaties die ik gebruikt heb in Een man naar mijn hart. Katia, de hoofdpersoon, zit aan de oever van deze rivier en hoopt wat orde in haar chaotische gedachten én leven te creëren. Uiteindelijk komt Andor, haar buurman, Katia daar gezelschap houden. Er ontstaat een gesprek en Katia vertelt hem dingen waarvan ze nooit gedacht had dat ze die met iemand zou durven delen: over haar faalangst, het gevoel van afwijzing, hoe ze de niet altijd even aangename persoon is geworden die ze nu is, de puinhoop die ze van haar leven gemaakt heeft. 
Katia hoopt dat Andor haar iets meer over zíjn leven zal vertellen. Helaas doet hij dat niet en rijzen er bij haar steeds meer vragen op. Wie is hij eigenlijk en waarom heeft hij ervoor gekozen geiten te gaan hoeden op een afgelegen plek aan de voet van de Noorse hoogvlakte Valdresflya? 

Meer ga ik niet over het verhaal zeggen, maar ik roep gewoon nog een keer: "Yeah!" ;-)







woensdag 1 augustus 2018

Wat is geluk? Recensie Een man naar mijn hart

Opnieuw een mooie recensie voor mijn roman Een man naar mijn hart en wel op Blog Zweden. Het is altijd spannend wat iemand van mijn boek vindt maar deze recensie maakt me natuurlijk blij. Het is fijn om te lezen dat het boek als een trein leest en dat de sfeerbeschrijvingen van de omgeving en de boerderij geweldig zijn. Dan heb ik in ieder geval niet voor niets uren zitten turen naar onze foto’s van de omgeving waar het zich afspeelt en naar de foto’s van een oude kaasboerderij om het een en ander goed te kunnen beschrijven. Missie geslaagd, geloof ik. 
En dat het opgevallen is dat Katia, de hoofdpersoon, zich afvraagt wat geluk is. Dat was precies mijn bedoeling. Ik hou er wel van om lezers een beetje aan het denken te zetten. Bedankt, Hans, voor deze mooie recensie! Ik vind het overigens helemaal niet erg dat je bevooroordeeld bent, hoor ;-)


De foto op de achtergrond is gemaakt aan de voet van de Valdresflya, de omgeving waar het verhaal zich voor een groot deel afspeelt. Het fantastische landschap en het prachtig gelegen huisje zorgden o.a. voor de inspiratie om Een man naar mijn hart te schrijven. 

dinsdag 31 juli 2018

Een reisje langs de Rijn en goed nieuws!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik jullie verteld heb hoe er plotseling een bobbel op mijn heup en net boven mijn been verschenen was. Alarm! Dat betekende weer door de mangel gehaald worden. Echo, scan, bloed afnemen. Natuurlijk hoop je op een positieve uitslag maar je durft er bijna niet in te geloven dat zoiets mogelijk is met duidelijke aanwijzingen dat er iets fout is in je lichaam. Niet na twee keer kanker in drie jaar tijd.
Telkens als ik voor een uitslag van een scan en alles wat erbij hoort in het ziekenhuis ben, dan dreunen dezelfde zinnen door mijn hoofd als ik in de wachtruimte zit: de arts gaat mij vertellen hoe mijn leven eruit komt te zien. Goed of slecht. Als er straks tenminste nog een leven is… 
Ongelofelijke stress!
Maar ik kan jullie goed nieuws vertellen! Afgelopen vrijdag waren alle uitslagen binnen en bleken de bobbels een ontsteking te zijn en vocht. En in de rest van mijn lichaam is niets vreemds gevonden. Yes! 
Aan de ontsteking kan iets gedaan worden. Niet meteen. Eerst willen ze proberen het via de natuurlijke weg te laten genezen. De ontsteking heeft zich namelijk vanzelf naar buiten gewerkt en nu zijn we een paar keer per dag in de weer met kompressen en iets waarmee je die vast kunt plakken. Als de ontsteking en het vocht niet vanzelf verdwijnen, dan gaan ze erin snijden en krijg ik een tijdelijke drain. Dat laatste zit ik natuurlijk niet op te wachten maar we zijn allang blij met deze uitslag. Wat een opluchting.
Nu nog de uitslag van het bevolkingsonderzoek borstkanker afwachten, daar moest ik vorige week ook nog naartoe, en als dat goed is kunnen we hier helemaal opgelucht ademhalen. Dan hopelijk drie maanden rust tot de volgende controle. Ja, het was me vorige week wel een week, zeg. Dat soort dagen moet je niet te veel hebben, lijkt me slecht voor je gezondheid ;-) 


Voordat de hele toestand met mij begon zijn we er nog even tussenuit gegaan. Niet naar Scandinavië, we hadden er dit keer beiden even geen zin in om lange afstanden te rijden. Vooral ik had minder energie dan anders (dat was achteraf al een teken aan de wand). Het werd een camping prachtig gelegen aan de Rijn in Duitsland, waar we ooit met de kinderen gekampeerd hebben. Je kunt er mooi door het Rijndal fietsen en wandelen. 
Op bovenstaande foto zijn we op weg naar het dorp Spay dat dicht bij de camping ligt. Een dorp met veel leuke vakwerkhuizen en weinig toeristen, in tegenstelling tot andere dorpen langs de Rijn. We konden er heerlijk op ons gemak rondlopen. Op onderstaande foto zie je tussen de huizen door nog net een stukje van de Rijn. 


Helene heeft ook een mooi plekje gekregen :-)


We hebben nog veel meer foto's gemaakt maar daar plaats ik later wel wat exemplaren van. Jullie hebben waarschijnlijk allang gemerkt dat ik niet meer zo actief ben op social media. Ik heb een leven herontdekt buiten mijn beeldscherm en dat leven bevalt me heel goed. Maar zo nu en dan zullen jullie nog wel iets van mij voorbij zien komen, hoor. Jullie zijn nu in ieder geval weer op de hoogte. Tot de volgende keer! 

donderdag 12 juli 2018

Een man naar mijn hart in de Story

Mijn nieuwste roman, Een man naar mijn hart, staat deze week als boekentip in de Story! En daar ben ik heel erg blij mee. Het is iets wat ik net even nodig had. 
Gisteren is er helaas vervroegd een scan van mij gemaakt. Ik hoefde pas eind augustus voor controle terug te komen maar ineens verschenen er twee vreemde plekken ter hoogte van mijn linkerheup en -bovenbeen. Dus, hup, door de scan. En nu maar weer wachten op de uitslag. Zo ontzettend zenuwslopend. 
Hoe leuk is het dan als je je eigen boek zomaar in de Story ziet staan. Dat is een cadeautje en zorgt ervoor dat er een glimlach verschijnt. Iedereen bij de Story die daarvoor gezorgd heeft: bedankt! 






❤️

maandag 9 juli 2018

Mijn 10e roman, Een man naar mijn hart

Zoals jullie misschien al weten is mijn nieuwe en 10e roman, Een man naar mijn hart, in juni verschenen. Door allerlei omstandigheden ben ik er niet eerder aan toegekomen om iets over dit boek op mijn blog te plaatsen. Maar nu gaat dat eindelijk gebeuren. Er is namelijk op Uitgelezen al een eerste mooie recensie gegeven voor Een man naar mijn hart. Een recensie waar ik blij van word. Natuurlijk wil ik deze recensie graag met jullie delen en daarom kun je hier lezen wat degene die het boek gelezen heeft van het verhaal vond. En mochten jullie besluiten het boek te lezen, veel plezier!

Een man naar mijn hart is te koop als e-book en als paperback én te lenen bij de bibliotheken, ook het e-book. 


donderdag 3 mei 2018

Lindesnes Fyr, deel 2: het verhaal over vrede

Wie mijn vorige blog over Lindesnes Fyr heeft gelezen weet dat tijdens de eerste dag van ons bezoek aan deze bijzondere plek de weersomstandigheden niet beter hadden kunnen zijn. En dat voor begin oktober. Omdat wij pas tegen het einde van de dag waren aangekomen en het al vrij snel donker werd, verheugden wij ons op de volgende dag. Dan zouden wij in de gelegenheid zijn nog even verder rond te kijken op dit zuidelijkste punt van Noorwegen. 

En wat een dag wachtte ons weer! De weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind. We werden alweer verwelkomd door een helderblauwe hemel en een omgeving ondergedompeld in fantastische kleuren. Uiteraard wilden we nog een keer het uitzicht bewonderen vanaf de rotsachtige plek waar Lindesnes Fyr staat en dus begonnen we aan de korte wandeling heuvelopwaarts naar de vuurtoren. Daarbij passeerden we diverse gebouwen, zoals op de volgende foto de (witte) woning van de assistent-vuurtorenwachter. Het leuke is dat een deel van deze woning verhuurd wordt aan toeristen. Ze kunnen één of meer nachten doorbrengen pal aan de voet van Lindesnes Fyr, met een formidabel uitzicht over de rotsachtige kust en de zee. 


Bij de vuurtoren aangekomen genoten we van het prachtige panorama over de grillige kustlijn.  



Draai je je om, dan zie je de vuurtoren staan. De ronde opening die je in de grond voor de vuurtoren ziet zijn de overblijfselen van een Duitse bunker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de vuurtoren door de Duitsers in beslag genomen. De sporen van hun verblijf zijn duidelijk terug te vinden, o.a. in de vorm van loopgraven, tunnels en de plekken waar afweergeschut heeft gestaan.


Na lang genoeg rond te hebben gekeken wierpen we nog een laatste blik op de vuurtoren én op zijn voorganger die je links op de foto ziet staan. Deze oude vuurtoren werd op kolen gestookt en verspreidde op die manier licht. In Lindesnes Fyr, deel 1 zie je meer foto's van deze oude vuurtoren en lees je hoe het er vroeger op deze plek aan toeging. 


Als je het pad volgt dat je weer naar beneden brengt, zie je de beide vuurtorens nog net boven de rotspartijen uitsteken. 


Behalve de historie van de vuurtoren valt er nog een ander verhaal te vertellen dat zich dicht bij Lindesnes Fyr heeft afgespeeld. Dat verhaal gaat over het schip MS Palatia. De Palatia, in 1928 gebouwd in Duitsland en onderdeel van de Hamburg-Amerika Lijn, werd in 1940 aan Rusland verkocht. Toen Rusland in oorlog raakte met Duitsland werd het schip in 1941 in beslag genomen door de Duitsers en toegevoegd aan de vloot van Duitse marineschepen. 
Op 21 oktober 1942 voer de Palatia ter hoogte van Lindesnes Fyr. Aan boord ruim 1000 opvarenden, waaronder een grote hoeveelheid Russische en Oost-Europese krijgsgevangenen die te werk gesteld zouden worden in Noorwegen. Een van de bommenwerpers van de Royal New Zealand Air Force, die in die tijd langs de Noorse kustlijn patrouilleerden, ontdekte de Palatia en vuurde een torpedo op het schip af. Binnen een half uur was de Palatia gezonken. Er kwamen 986 opvarenden om, waaronder ruim 900 krijgsgevangenen. 


Het scheepswrak werd in 1997 gelokaliseerd door de Noorse marine. In hetzelfde jaar werd er een monument opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers. 


Het monument kreeg de naam Pax, vrede, en werd onthuld door de Noorse koning Harald V. Tijdens de onthulling werd er gezongen door een koor dat uit 986 zangers bestond. Een zanger voor elke omgekomen opvarende.  


Mocht je ooit Lindesnes Fyr bezoeken neem dan de moeite om, behalve naar de vuurtoren, ook naar het monument te lopen. Je ziet het monument al zodra je op de parkeerplaats bij Lindesnes bent. En ben je bij het monument aangekomen, dan kun je bijna niet anders dan stilstaan bij de trieste gebeurtenis die ervoor gezorgd heeft dat het monument op deze plek staat. Op deze bijzondere locatie, met je voeten stevig op de rotsachtige ondergrond geplant en met je blik gericht op de zee die in de verte vredig ligt te glinsteren, alsof er nooit iets vreselijks heeft plaatsgevonden, ga je Lindesnes Fyr met andere ogen bekijken. Het monument herinnert ons eraan hoe kostbaar leven in vrede en vrijheid is en dat het iets is waar we minstens één keer per jaar bij stil horen te staan. Dat is het minste wat we kunnen doen voor degenen die voor onze vrede en vrijheid gevochten hebben en voor al de andere onschuldige slachtoffers die door toedoen van de oorlog zijn omgekomen. Pax, vrede.


Foto boven: uitzicht vanaf de plek waar het monument staat.




dinsdag 10 april 2018

Lindesnes Fyr, deel 1

Het kwam er maar niet van. Ik bedoel een vervolg op mijn blog over het zuidelijkste punt van Noorwegen, de vuurtoren Lindesnes Fyr. Op het moment ben ik druk bezig met van alles en nog wat, uiteraard met het schrijven van een nieuw boek en ik wil o.a. mijn blog graag overzetten naar WordPress. Wat dat laatste betreft, daar worden de nodige voorbereidingen voor getroffen. Ja, en dan schiet het schrijven van een nieuwe blogpost er weleens bij in. Maar hier is dan eindelijk de eerste serie foto's van Lindesnes Fyr. 

Aan het einde van de middag komen wij bij Lindesnes aan. Als je daar eenmaal bent, dan valt onderstaande wegwijzer meteen op. Het bovenste bord geeft de afstand aan naar wat als het het noordelijkste punt van Europa beschouwd wordt, de Noordkaap. Het onderste bord wijst naar de noordelijkst gelegen vuurtoren op het Europese vasteland, Slettnes Fyr. Wij hebben deze beide plaatsen ooit bezocht en dat was zeker de moeite waard, vooral als je verder kijkt dan de alleen de Noordkaap of alleen de vuurtoren bij Slettnes.  


Maar terug naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren is te bereiken via een trap. Tijdens het traplopen moet je niet vergeten af en toe het uitzicht te bewonderen. 



En daar is hij dan, Lindesnes Fyr. In combinatie met een intens blauwe hemel en een bijna net zo blauwe zee is het een plaatje om te zien. Helaas is de vuurtoren en het bijbehorende museum gesloten. Het is begin oktober en er gelden beperkte openingstijden. Maar niet getreurd, het weer is onvoorstelbaar mooi en het licht en de kleuren om ons heen zijn meer dan prachtig.


Lang geleden stond er op deze plek een bouwwerk bestaand uit drie verdiepingen. Boven op dit bouwwerk stonden dertig kaarsen die voor het nodige licht moesten zorgen. En er is een tijd geweest dat de vuurtoren brandende werd gehouden door middel van kolen. Op de volgende twee foto's zie je de oude vuurtoren waarin kolen gebruikt werden. Later kwam er een vuurtoren waarin de kolen in een beter afgeschermde ruimte kwamen te liggen en zodoende niet meer geteisterd werden door slechte weersomstandigheden. Daarna was het de beurt aan een vuurtoren met een krachtige olielamp, in combinatie met een roterende lens. Tot in 1915 de huidige vuurtoren gebouwd werd. De lens in deze vuurtoren is overigens afkomstig uit de vuurtoren die daarvoor in gebruik was. 



Hieronder een doorkijkje in de avondzon. Links een oude machinekamer die niet meer in gebruik is en rechts de voet van de vuurtoren.  


De rotsachtige kustlijn heeft een eigen karakter en dat heeft beslist iets. 


De avond is nog jong als de zon langzaam in de zee lijkt te verdwijnen. Wat achterblijft is een warme gloed aan de horizon en een sikkelvormige maan. Het zal snel donker worden. Via dezelfde trap die ons naar de vuurtoren leidde, dalen we af naar lager gelegen regionen. We zouden graag nog wat meer rondkijken op deze bijzondere plek. Gelukkig hebben we de volgende dag nog even de tijd om op verkenning te gaan. Daar verheugen we ons op. Ik zie jullie dan! 



maandag 26 maart 2018

Op weg naar het zuidelijkste punt van Noorwegen

Misschien heb ik het ooit verteld, ik ben gek op vuurtorens en vind het leuk om ze te bezoeken. Dat komt er lang niet altijd van, maar als we in de buurt van de kust zijn willen we nog weleens doorrijden naar een van die lichtbakens. Ik was vooral benieuwd naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren vind je op het zuidelijkste punt van Noorwegen. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje van plaatsen die ik graag wilde zien. Op de een of andere manier is het er al die jaren dat we door Noorwegen reisden nooit van gekomen om naar Lindesnes Fyr te gaan. Het werd dus hoog tijd om een kijkje bij deze vuurtoren te nemen. Als gevolg van een impulsieve actie hebben we dat gedaan. 


Na een rondreis door Noorwegen waren we op weg naar Kristiansand, in het zuiden van het land, om een ticket te boeken voor de veerboot. De boot zou ons aan het einde van de dag naar Denemarken brengen. Voordat we in Kristiansand arriveerden zaten we ergens op een picknickbank langs de kant van de weg een kop koffie te drinken. Ik kreeg ineens een ingeving en stelde R voor om wel alvast een ticket te boeken, maar dan niet voor deze dag maar voor het einde van de volgende dag. En als we een ticket hadden bemachtigd eerst door te reizen naar Lindesnes Fyr en daar een nacht te kamperen. Wat afstand betreft zou dat goed te doen zijn. En daar kwam bij dat de weersomstandigheden en -vooruitzichten ideaal waren. Beter kon het niet. 
Zo gezegd, zo gedaan. We boekten in Kristiansand een ticket voor de volgende dag. Dat was snel geregeld. Daarna gingen we op weg naar Lindesnes Fyr. Zodra je de doorgaande weg verlaat, afslag Lindesnes Fyr, volg je een smallere weg die naar de vuurtoren leidt. De weg voerde ons door een prachtig, rotsachtig landschap, langs piepkleine dorpjes met gekleurde huizen. Huizen met een riant uitzicht over het water en de bijbehorende haven. Dat zijn nog eens locaties.  



En dat niet alleen, het uitzicht op eilanden, schiereilanden én een zeilschip vormde een extra bonus.



Wat een fantastische route is dat! Zoiets hadden we niet verwacht. Het was echt een verrassing. 


En als het bord met de naam Lindesnes Fyr in zicht komt, dan begin je steeds nieuwsgieriger te worden hoe het er aan die zuidelijke kustlijn uit zal zien. Een vuurtoren bezoeken blijft leuk, maar daarnaast rijst de vraag: hoe ziet de omgeving eruit? Daar waren we toch wel benieuwd naar. Daar kunnen we kort over zijn: het is een bijzonder landschap! Maar daarover volgende keer meer, anders wordt deze blog véél te lang :-)  




vrijdag 9 maart 2018

Zwart-wit

De foto die bij deze blog hoort ziet er nogal zwart-wit uit. Ik weet het. Dat is omdat ik bezig ben mijn nieuwe plannen op papier te zetten. Plannen die eerst nog vrij zwart-wit leken maar nu langzamerhand steeds meer kleur beginnen te krijgen, zowel figuurlijk als letterlijk.
Om die plannen uit te kunnen voeren moest ik eerst tekenmateriaal aanschaffen. Wat een geluk dat er bij ons in het dorp een Action is. Daar heb ik uitgebreid rondgestruind tussen alle artikelen die met creativiteit te maken hebben en keerde ik met de benodigde tekenspullen tevreden naar huis terug. 

Misschien moet ik even uitleggen dat ik als kind niet alleen veel van lezen en verhaaltjes schrijven hield, daarnaast was tekenen mijn grote passie. Er was geen leeg stukje papier veilig voor mij en er ging geen dag voorbij zonder iets getekend te hebben. Vooral zwart-wit tekeningen vond ik mooi om te maken. Toen ik ouder werd, begon ik langzaamaan steeds minder te tekenen. Mijn interesses veranderden, al bleef ik altijd wel creatief bezig, maar de schetsboeken en de tekenpotloden verdwenen naar de zolder. Jammer.
Op den duur hadden we geen zolder meer en gingen allerlei spullen, inclusief de schetsboeken en alles wat daarbij hoorde, de deur uit. Ik heb al jaren geen aandacht meer aan tekenen besteed. Tot nu. 


Gisteren heb ik voor het eerst sinds tijden iets getekend. Het voelde onwennig en toch ook weer niet. Wat me vooral opviel was dat het zachte krassen van het potlood op papier, het iets zien ontstaan, rust met zich meebracht. Ik voelde me er goed bij. En ik had er plezier in. Dat zijn dingen die tellen. Nu ik dat weet, is het een extra stimulans om ermee door te gaan en mijn plannen te verwezenlijken.
En ondertussen schrijf ik een boek. Het is vreemd om na 9, bijna 10, boeken weer van voren af aan te beginnen, een uitgever zoeken en dergelijke. Alles bij elkaar is het een nieuw begin en ik hoop dat ik een kans krijg er iets mee te kunnen doen.

Ja, de foto is zwart-wit, omdat mijn plannen nog in de kinderschoenen staan. Alleen het schrift met de opdruk choose happy is in kleur. Dat staat voor mij symbool voor jezelf gelukkig voelen bij wat je doet. Voor mij is dat creatief bezig zijn, mezelf steeds meer ontwikkelen en daarbij vooral mezelf kunnen zijn. En of dat nu op schrijfgebied of een ander vlak is, zoals tekenen, het moet je inderdaad gelukkig maken, anders werkt het niet en verdwijnt de passie. En als de passie verdwijnt krijg je niets meer op papier. Ik niet tenminste.
Maar voorlopig worden er hier heel wat bladzijden van het schetsboek gevuld met ideeën en ratelen mijn vingers ook nog regelmatig over de toetsen van mijn laptop. Er wordt gewerkt aan een nieuw begin. Spannend… Maar het is wel positieve spanning. Gelukkig heel anders dan de spannende momenten die wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt en waar ik liever niet al te veel aan terugdenk. We kijken hier vooruit en dat bevalt ons. Ik durf weer plannen te maken. Onderwerpen waar ik in minder goede tijden mijn gedachten over liet gaan en dat betrof vooral dingen die ik nog graag wilde doen. Zo zwart-wit kan het soms zijn. En het zijn de dingen waarvan ik op dit moment denk: ik heb nu de kans. Als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Ik ga het doen!  

donderdag 22 februari 2018

De keuze

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: vanwege diverse redenen heb ik sinds kort besloten om te stoppen met schrijven voor Uitgeverij Cupido. Jullie zullen misschien denken: Elly is gek geworden! Nee, hoor. Ik ben niet gek geworden, het is een bewuste keuze. Ik ben erachter gekomen dat ik nog veel andere ideeën heb op schrijfgebied die ik graag uit wil werken en ik hoop dat er een mogelijkheid is om daar iets mee te doen. Plannen genoeg. Ik heb er zin in! 
Er bestaat zoiets als je hart volgen. Daar heb ik zelf een boek over geschreven :-) Het zorgt ervoor dat het leven niet saai wordt. Zeker na wat we hier de laatste jaren hebben meegemaakt wil ik alles eruit halen wat erin zit.


Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om tien boeken te kunnen schrijven, maar t.z.t. zullen mijn papieren boeken uit de verkoop worden gehaald. Je kunt mijn papieren boeken én e-books gelukkig wel blijven lenen bij de bibliotheken en de e-books blijven ook verkrijgbaar via andere kanalen.
Voor alle lezers: fijn dat jullie mijn Cupido boeken wisten en weten te waarderen. Dank je wel! Het doet me altijd erg goed als mensen mijn verhalen mooi vinden. Maar vergeet niet, ik blijf een schrijfster en zie het als een uitdaging iets nieuws op papier te zetten. 
En ik zal nog steeds zo nu en dan een blog plaatsen, dat vind ik leuk om te doen. En verder kunnen jullie mij blijven volgen op Facebook enz. waar ik jullie op de hoogte zal proberen te houden van hoe het vordert met de bewuste schrijfideeën en jullie daarnaast af en toe zal vervelen met mijn dagelijkse beslommeringen ;-) Tot dan!

Foto gemaakt bij Lindesnes Fyr, Noorwegen. 


woensdag 14 februari 2018

Valentijnsdag


Voor R, 
omdat hij er altijd voor mij is.

                                        ♥♥♥                                        

We hoeven elkaar niets te zeggen,

begrijpen wat de ander bedoelt,

hoeven elkaar niets uit te leggen,

we weten wat de ander voelt.

Woorden zijn soms overbodig,

een warme blik, een lief gebaar,

meer is er vaak niet nodig,

om de ander te laten weten:

wij houden van elkaar.

♥♥♥

Een mooie Valentijnsdag!


Mijn lief en ik bij Lindesnes Fyr, het zuidelijkste punt van Noorwegen. 

vrijdag 9 februari 2018

Dream it

De zon leek de afgelopen dagen intenser te stralen en haar warmte voelde weldadiger aan dan een week geleden en lang daarvoor. De blauwe hemel leek blauwer dan anders en zelfs de vogels zongen en zingen in mijn beleving mooier. Alles lijkt minder zwaar te wegen en ik betrap mezelf erop dat ik sinds lange tijd weer meezing of meeneurie met muziek die via de radio onze woonkamer binnenkomt. Ik merk nu pas hoe stressvol de afgelopen maanden zijn geweest en hoeveel energie het mij gekost heeft om niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen.
Na de goede uitslag van afgelopen maandag is het echt zo fijn dat ik in mijn gedachten niet telkens meer van die pop-ups heb, waarbij ik eraan herinnerd word dat er misschien iets helemaal fout is ergens in mijn lichaam. Dat ik in plaats daarvan nu ’s morgens wakker word en een pop-up krijg met de woorden: je hebt niets! Ja, dan begint de dag toch heel anders. Dat zijn absoluut de veel betere dagen. Goed, het leven is dan wel sinds een aantal jaren ingedeeld in tijdsblokken, van controle naar controle, maar als er even niets meer aan de hand is, dan is dat zo tof, zou mijn Belgische schoonzus zeggen :-) 
Al maanden ontving ik kaarten en berichtjes (en nog steeds) waarin lieve en bemoedigende woorden stonden geschreven en leefden mensen op de sociale media mee (net zoals andere keren toen het ook allemaal wat minder goed ging met mij). En ook dat is enorm fijn. Het helpt mij echt om te weten dat jullie mij daarmee proberen te steunen. Dus heel erg bedankt, lieve mensen! Jullie zijn geweldig! ♥

Eén van de kaarten die ik toegestuurd heb gekregen, heb ik een tijdje geleden op de voorkant van mijn agenda geplakt. Mijn agenda gebruik ik elke dag en dus kom ik die kaart telkens tegen. Het was mijn bedoeling dat de tekst die op de kaart staat mij motiveerde om mijn gedachten over bepaalde zaken te laten gaan, dingen waaraan ik de afgelopen maanden bijna niet meer durfde te denken. 
En nu? Nu motiveren die woorden mij alleen maar meer. Woorden waarbij niet alleen ik, maar waarbij iedereen eens stil zou moeten staan. Verder zeg ik er niets meer over. De tekst op de kaart spreekt voor zich :-) 




maandag 5 februari 2018

Weekje Drenthe en een spannende dag...

Wat is het toch mooi in Drenthe, zelfs in januari als er geen heide bloeit, de takken van de bomen kaal zijn en de meeste bezienswaardigheden hun deuren gesloten hebben in afwachting van het toeristenseizoen. Dat laatste was wel een beetje jammer, maar ondanks dat hebben we ons een hele week goed vermaakt in het Drentse landschap. We hadden een huisje gehuurd bij Landal Orveltermarke in Witteveen, dicht bij het schilderachtige dorpje Orvelte.
Orvelte hebben we een paar jaar geleden al eens bezocht maar de omgeving daar kenden we nog niet. Dat was een van de redenen waarom we besloten daarvoor te kiezen. De andere reden was dat we ons voorgenomen hadden, als het even kan, er wat vaker tussenuit te gaan, te proberen onze rustmomenten te pakken, ook al is het midden in de winter. Zo gezegd, zo gedaan.


Foto boven: Orvelte. Volgende twee foto's gemaakt tijdens een wandeling rondom Orvelte.



De omgeving daar heeft ons verrast. Het is anders dan bij Diever, waar wij meestal naartoe gaan, maar minstens zo mooi. En dat terwijl wij nog lang niet alles gezien hebben. Conclusie: het is voor herhaling vatbaar en dan misschien in een ander jaargetijde, zodat we kunnen genieten van een nog groenere omgeving en het liefst ook van bloeiende heide.


Foto boven en onder zijn gemaakt op het Mantingerveld. Daar vind je niet alleen heide maar ook jeneverbessen. Wat zal het daar mooi zijn als de heide bloeit. 


Al met al was het een inspirerende week in een omgeving waar zich zomaar een boek zou kunnen afspelen en sommige bomen ervoor zorgden dat het leek alsof je in een soort sprookjeswereld terecht was gekomen of ergens in een bos uit The Lord of the Rings. De fantasie werd in ieder geval flink aan het werk gezet en dat is voor een schrijfster natuurlijk alleen maar gunstig.


Zie je op de foto hierboven die lichtbruine tak links in de boom? Het lijkt alsof hij armen en benen heeft en ieder moment weg kan lopen.


Ja, die week in Drenthe was genieten. Afgelopen week was helaas niet een van mijn beste weken. Vooral vandaag was het een spannende dag. Vorige week maandag ben ik in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein door de scan gegaan en vanmiddag kreeg ik de uitslag te horen. Een aantal maanden geleden was er op een scan in een ander ziekenhuis een plek te zien bij de alvleesklier waarvan ze niet konden zeggen wat het was. Vandaag kreeg ik in Nieuwegein het beste nieuws sinds tijden. De plek was kleiner geworden en is een overblijfsel van mijn buikoperatie van vorig jaar. Er was ook nog een plekje bij de long gesignaleerd maar dat bleek een kliertje te zijn én er was een plekje in de hals bij de schildklier. Ook dat was niets verdachts. 
Jullie kunnen je voorstellen dat R en ik het bijna niet konden geloven wat de chirurg aan ons vertelde: alles is goed! We kregen het te horen van dezelfde chirurg die mij vorig jaar geopereerd heeft en mij daarna ook goed nieuws bracht (en dat kun je in Een wonder lezen). Ik heb haar even omhelsd, zo opgelucht en blij was ik. Ik kon niet anders. Over drie maanden moet ik weer bloed laten prikken, de normale procedure. Drie maanden even niets aan ons hoofd. Heerlijk! Het voelt alweer als een wonder :-) 


Ben je benieuwd naar ons vorige bezoek aan Orvelte? Daarover is hier het een en ander te lezen, uiteraard met foto's erbij.