maandag 11 mei 2015

Tulpen uit...

Noorwegen heeft de steenbreek, Zweden het Linnaeusklokje, Finland het lelietje-van-dalen en Denemarken de margriet. En Nederland? Nederland heeft de tulp. Het schijnt onze nationale bloem te zijn, zoals bovenstaande landen ook elk een nationale bloem hebben. 
Ruim een week geleden zijn we op zoek gegaan naar deze bloem. Niet zo moeilijk, zul je zeggen, ze zijn op het moment overal te koop. Nee, niet op die manier op zoek, we besloten de Tulpenroute te rijden die door de Noordoostpolder voert, de langste en kleurrijkste Tulpenroute van Nederland. In 2009 is de Tulpenroute door National Geographic uitgeroepen tot een van de mooiste routes ter wereld. De tulpen zijn te bewonderen vanaf ongeveer half april t/m 5 mei, maar dat hangt ook van de weersomstandigheden af. 



Aangezien er naast Nederlandse lezers van mijn blog ook een behoorlijk aantal buitenlandse kijkers/lezers mijn blog bezoekt, besloot ik vanwege de laatste categorie er dit keer een Nederlands tintje aan te geven. In het buitenland staan wij natuurlijk bekend om ondermeer de tulpen. Natuurlijk ook om nog veel meer andere typisch Hollandse dingen, maar de tulpen weet iedereen toch meestal wel te noemen. Tulpen worden wereldwijd geëxporteerd.


We wonen al jaren in de Flevopolder, dicht bij de Noordoostpolder, maar de Tulpenroute hadden wij nog nooit gereden. Het werd tijd om daar verandering in te brengen. Het liefst hadden we een gedeelte van deze 100 km. lange route op de fiets afgelegd, het was namelijk prachtig, zonnig weer, maar aangezien mijn conditie op het moment vanwege de chemokuur niet je van het is, besloten we op ons gemak met de auto op pad te gaan. 



Onze kleinzoon, Luca, had er wel oren naar om met ons op zoek te gaan naar de tulpenvelden en gewapend met een tas vol koffie, sapjes, verse broodjes en koekjes vertrokken we richting Noordoostpolder. Luca met een uitgeprinte kaart op schoot waarop de route stond afgebeeld die ik met een accentstift oranje had gemaakt. Ja, de Hollandse kleur uiteraard. Kaartlezen vindt hij geweldig, alsof hij deelnam aan een speurtocht, zo volgde hij de route stukje voor stukje. Elke kruising en afslag werd nauwkeurig in de gaten gehouden, ondertussen speurend naar de kleurrijke tulpenvelden die gelukkig veelvuldig te zien waren en die we buiten de auto van dichtbij konden bewonderen. 



Niet alleen tulpen, ook het koolzaad stond prachtig in bloei.

We hebben genoten van de kleurrijke taferelen én van het vrolijke gebabbel en het enthousiasme van onze kleinzoon. Op de terugweg lagen hij en ik te slapen. Ik had mijn vermoeidheidsgrens weer eens bereikt en Luca, ach, die was gewoon aan vakantie toe na alle intensieve schooldagen. Maar wat maakt dat uit? Het was al met al een geslaagde dag, een dag met een kleurrijk randje.  










maandag 4 mei 2015

Vredesmoment


Een vredesduif, dat was het eerste waar wij aan dachten op het moment dat mijn echtgenoot en ik de witte vogel op de propeller zagen zitten van een in 1944 neergestorte Lancaster bommenwerper, een monument in Museum Schokland in de Noordoostpolder. Hoe groot is de kans een witte duif tegen te komen op een plek als dit. En hoe contrasterend is deze duif met de propeller van een dergelijk vliegtuig waaraan een complete oorlogsgeschiedenis vastzit. Alle zeven bemanningsleden van dit toestel, Britten en Australiërs, kwamen om bij een crash in deze polder. Bemanningsleden die streden voor de vrede, zoals zovelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Die witte duif, die deed het hem. We vonden allebei dat dit moment vastgelegd moest worden. Een vredesmoment. 



En over een Lancaster gesproken, het is een traditie geworden dat er bijna elk jaar een Lancaster bommenwerper om en nabij 4 mei over onze woonplaats Dronten vliegt. Een zogenaamde flypast, een ceremoniële vlucht, een eerbetoon aan omgekomen vliegeniers. Afgelopen zaterdag, 2 mei, vloog de Lancaster weer over ons dorp heen. Je hoort vanuit de verte al een zwaar, brommend geluid steeds dichterbij komen en ineens doemt het vliegtuig als een machtige vogel boven de boomtoppen op. Op het moment dat ik de Lancaster aan zie komen krijg ik altijd kippenvel en als het vliegtuig ook nog eens laag en recht boven me vliegt, bezorgt me dat een brok in de keel. Het idee dat in dit toestel mensen hebben gezeten die voor onze vrijheid hebben gevochten, dat raakt me. Een stuk historie vliegt over je heen. En ik was niet de enige bij wie het emoties losmaakte. Het gebeurt bij mensen van alle leeftijden. Gelukkig maar, denk ik dan, dat het de mensen nog iets doet. 


Vorig jaar heb ik een blogpost geschreven over de oorlogsvliegtuigen die tijdens WOII in het toenmalige IJsselmeer zijn neergestort en bij de drooglegging van de Flevopolder teruggevonden werden. Daarnaast schreef ik over het bijzondere vliegersmonument in ons dorp, een propeller van een Lancaster bommenwerper, waarbij elk jaar op 4 mei een herdenking wordt gehouden die wordt bijgewoond door Airgunners uit Groot-Brittannië en vertegenwoordigers van buitenlandse ambassades en de Nederlandse krijgsmacht. Deze blogpost is hier te lezen. 


Maar om nog even terug te komen op de Noordoostpolder, in deze tijd van het jaar is er in deze polder een zee aan bloeiende tulpen te vinden. Zover het oog reikt strekken kleurrijke bloementaptijten zich voor je uit. Bij de wetenschap wat er zich in deze polder heeft afgespeeld, lijkt de bloemenpracht bijna op een eerbetoon aan iedereen die zich heeft ingezet voor de vrede. Prachtige kleuren die het donkere verleden niet laten vervagen, maar laten zien hoe mooi de wereld ook kan zijn. 

(De geschiedenis van het vliegtuig waarvan de propeller als een monument op Schokland staat is hier te lezen.)