zaterdag 21 februari 2015

Promoten onder merkwaardige omstandigheden

Gisteren was beslist niet een van onze betere dagen. Schreef ik een vorige keer dat ik er nog aardig goed vanaf kwam omdat ik een chemokuur bestaande uit alleen tabletten kreeg voorgeschreven, waarbij de bijwerkingen mee zouden kunnen vallen, afgelopen week kreeg ik te horen dat ik toch ook nog acht keer een chemokuur via een infuus krijg toegediend. Gisteren werd door een verpleegkundige uitgelegd wat voor bijwerkingen ik kan verwachten en kon ik meteen een tas vol medicijnen ophalen die deze bijwerkingen moeten onderdrukken. Voor iemand die zelden of nooit medicijnen gebruikt is dat even slikken... Thuisgekomen moesten mijn echtgenoot en ik deze bittere pil, noem het maar even zo, zien te verwerken. Veel praten en af en toe frustratie, boosheid en angst eruit janken lucht op. Gelukkig is er nu weer plaats voor hier en daar een lach en een beetje humor. Want we zijn er nog altijd van overtuigd dat je dit alles zonder humor niet redt. En daarom wil ik een grappige anekdote met jullie delen, iets wat ik heb meegemaakt in de tijd dat ik in het ziekenhuis lag. 

Bij de voorbereidingen van een colonoscopie (iets minder grappig), in mijn geval een inwendig darmonderzoek, lag ik onder niet bepaald charmante omstandig- heden op een onderzoekstafel en vroeg een van de verpleegkundigen mij of ik een baan had en of ik veel moest regelen nu ik in het ziekenhuis terecht was gekomen. 
“Nee, gelukkig niet,” antwoordde ik. “Ik werk thuis en kan voor een groot deel mijn eigen werktijden en -tempo bepalen.”
De vraag die de verpleegkundige stelde naar aanleiding van mijn antwoord was natuurlijk logisch: “Wat voor werk doet u dan?”
“Ik ben schrijfster.”
“Schrijfster?” reageerde ze verrast en ik vertelde haar hoe en wat. De dame in kwestie werd zo enthousiast dat ze de andere verpleegkundigen erbij riep die nog in de weer waren met de voorbereidingen.
“Mevrouw hier is schrijfster!” riep ze naar hen, waarop ineens een stuk of vier dames rond de onderzoekstafel kwamen staan en van alles wilden weten over mijn schrijvend beroep. Mijn website werd meteen opgezocht op de computer die op een bureau stond en al snel klonken er oh’s en ah’s bij het zien van de Scandinavische foto’s op mijn site. Ook mijn boeken waren ze erg benieuwd naar. Maar goed, ik lag nog steeds op die tafel en moest de neiging onderdrukken om te roepen: “Hallo, ik lig hier ook nog!” Maar ik begreep wel dat ik misschien een nieuw lezerspubliek erbij had gekregen, dus wachtte ik maar lijdzaam af tot iedereen weer naar de tafel terugkeerde. Op het moment dat de arts binnenkwam werd zelfs aan hem uitgelegd dat ik schrijfster was en dat het zo weinig voorkwam dat ze iemand ontmoetten die dat beroep uitoefent. Nu moet ik zeggen dat mijn voorkeur uitgaat naar een andere manier van ontmoeten dan in het voorstadium van een colonoscopie, maar ja, soms heb je geen keuze. Het is bij deze bewezen dat je als schrijfster zelfs onder de meest merkwaardige omstandigheden je boeken kunt promoten. 

Je boek promoten tussen de imposante bergen van Jotunheimen is beslist
aangenamer dan liggend op een onderzoekstafel.
Ook Tveitetunet in het Noorse Setesdal is een plezierige plek
om je boek onder de aandacht te brengen.
Of Stalheim...


zondag 15 februari 2015

The road goes ever on 2

Mijn echtgenoot kijkt om het hoekje van onze slaapkamerdeur. Ik zit even op bed uit te rusten van de eerste korte wandeling die we, sinds ik thuis ben vanuit het ziekenhuis, vanmiddag samen gemaakt hebben, heerlijk met ons gezicht in de zon en de wind. Dan voel je eindelijk weer eens dat je leeft. Vanuit de woonkamer stijgen muzikale klanken op die ik maar al te goed herken. Een cd van Secret Garden. "Kun je ertegen?" vraagt mijn echtgenoot. Ik weet waarom hij dit vraagt. We hebben de muziek van deze Iers-Noorse groep regelmatig beluisterd tijdens onze reizen door Scandinavië en nu is hij waarschijnlijk bang dat het te veel emoties losmaakt, maar op dit moment geeft het mij rust en al zou het emoties losmaken, laat maar komen.
"Ja, hoor," knik ik. "Het is fijne, rustgevende muziek." 

Sinds ik mijn blogpost The road goes ever on schreef (hier te lezen) is er alweer het een en ander gebeurd. Ik heb afgelopen week namelijk de uitslag te horen gekregen van wat er allemaal op kweek was gezet.    
In het kort: de operatie aan mijn darmen is gelukt, het gezwel waar ik plotseling last van kreeg hebben ze goed kunnen verwijderen. Alles eromheen is schoon, ook de organen. Er is alleen een kleine, kwaadaardige uitzaaiing gevonden in een van de lymfeklieren, maar deze klier is al verwijderd. De rest van de lymfeklieren die op kweek waren gezet mankeerde niets aan. Operatief gezien ben ik nu schoon en dat is iets waar ik blij mee ben.

Aankomende week heb ik een afspraak bij de afdeling oncologie en krijg ik preventief een chemokuur voorgeschreven bestaande uit tabletten. Mocht er toch nog ergens iets verkeerds in mijn lichaam zitten, dan wordt dat bestreden. Ik heb me laten vertellen dat de bijwerkingen van deze tabletten meevallen, maar ieder mens reageert natuurlijk anders op bepaalde dingen. Het maakt me niet uit, zolang alles weer in orde komt. Bang dat er misschien toch nog iets zit of terugkomt? Ja, natuurlijk. Die angst hou je vanaf nu denk ik altijd, maar misschien leer je daarmee leven. Dat hoop ik tenminste. Ik heb een man die er helaas ook de nodige ervaring mee heeft, maar hij is wel degene die nu, zonder dat ik hem iets hoef te zeggen, precies weet hoe ik me op sommige momenten voel en mij heel veel steun kan geven bij alles wat mij nu overkomt. Daar ben ik hem heel erg dankbaar voor. 

Ik besef dat ik er tot nu toe heel goed vanaf kom. Het had ook een heel ander plaatje kunnen zijn. Ik heb het gevoel alsof ik een nieuwe kans krijg en die kans wil ik graag met beide handen aangrijpen. Daarom ga ik heel erg mijn best doen om er samen met iedereen die mij lief is iets van te maken. Het geeft me in ieder geval de moed om door te gaan, want ja, ook in dit geval geldt: The road goes ever on. Ik heb zelfs alweer zin in het schrijven van een nieuw boek. We gaan ervoor.


Wie benieuwd is naar de muziek van Secret Garden, hier en hier kun je twee prachtige nummers beluisteren. 

zaterdag 14 februari 2015

Valentijnsdag


Hoe zou het zijn
zonder jou in mijn leven,
zonder jou aan mijn zij?
Jou naast mij te zien
maakt mij gelukkig en blij.

Hoe zou het zijn
zonder jou om bij te schuilen
in storm en tegenwind?
Bij jou weet ik zeker 
dat mijn hart rust vindt.

Hoe zou het zijn
zonder jouw eindeloze liefde,
de kleur in mijn leven?
Dan mis ik de warmte
die alleen jij mij kunt geven.

Nee, jouw liefde 
zou ik niet willen missen,
alles wat jij mij schenkt.
En het enige wat ik hoop,
is dat jij net zo over mij denkt. 

;-)

Fijne Valentijnsdag! 

(Foto gemaakt bij Honnevje in het Noorse Setesdal.
Meer over deze bijzondere plek lees je hier.)

woensdag 4 februari 2015

The road goes ever on

"Zo,” zegt de man die in het bed naast mij ligt. “En wat mankeer jij?”
“O…” Ik haal mijn schouders op voor zover me dat lukt met alle slangetjes en pleisters die aan en op mij bevestigd zitten. “Ze hebben een gezwel uit mijn darmen verwijderd, de boel weer aan elkaar vastgemaakt en nu is het wachten op de uitslag.” 
De man kijkt me een ogenblik met samengeknepen ogen aan voordat hij opmerkt: “Dus je hebt kanker.”
Ik wil iets zeggen maar dat lukt me niet, dus knik ik alleen maar. Plotseling is het stil om mij heen, maar het is niet stil, dat is het alleen in mijn hoofd. In het ziekenhuis is het altijd rumoerig, van stemmen en snelle voetstappen op de gang tot telefoongerinkel en piepende geluiden waarvan ik niet precies weet waar het vandaan komt of wat het is. Toch worden al deze geluiden een kort moment naar de achtergrond verdrongen door de woorden van deze mannelijke kamergenoot. Het is de eerste keer dat iemand mij hiermee confronteert. Ik had mezelf er nog niet eens mee geconfronteerd. Zover was ik nog niet. Ja, denk ik bij mezelf, ik die nooit iets mankeer, op een griepje of verkoudheid na, heb ineens een enge aandoening zonder daar ooit iets van gemerkt te hebben. De klap komt aan, laat mij duizelen, maar laat mij (nog) niet knock-out gaan. En dat is ook niet de bedoeling dat het laatste gebeurt. 

Aan overeind blijven krabbelen zijn mijn echtgenoot en ik inmiddels gewend geraakt. Het is soms ongelooflijk hoe veerkrachtig een mens kan zijn. Hij kreeg anderhalf jaar geleden de diagnose kanker en op het moment dat ik afgelopen week in het ziekenhuis lag, kreeg hij juist het goede nieuws te horen dat hij, i.p.v. over vier of zes maanden, pas over een jaar terug hoeft te komen voor controle omdat alles ‘schoon’ bleek te zijn. En dat is fijn, maar het geeft ons beiden een dubbel gevoel. We dachten het ergste achter de rug te hebben maar de strijd begint opnieuw. Nu is het wachten op de uitslag. Daar moet ik niet te veel bij stilstaan, anders maakt het me gek. Zolang alles maar onder controle kan worden gehouden en/of er iets aan gedaan kan worden ben ik allang blij. 

Gelukkig ben ik nu weer thuis, fijn in mijn vertrouwde omgeving, met lieve mensen om mij heen die ons helpen met van alles en nog wat en mij het mogelijk maken goed te herstellen. Die net zoals dat destijds bij mijn echtgenoot het geval was ons het gevoel van een warm bad geven. Daar werken ook alle kaarten, bloemen en andere lieve berichten die we krijgen aan mee. Dus iedereen, heel veel dank daarvoor. 

Positief blijven hebben we ondertussen wel geleerd, ook al vloeit er zo nu en dan een traantje, zoals vanmorgen toen het prachtige muziekstuk The road goes ever on uit de film The Lord of the Rings, een van mijn lievelingsfilms, voorbijkwam op Classic FM. Dat was een breekmoment. We laten het gewoon toe. Muziektherapie noemen wij het, een stukje verwerking, en dat is goed. Ja, The road goes ever on, wat er ook gebeurt…  

(The road goes ever on kun je hier beluisteren.)