donderdag 17 april 2014

Lang vervlogen tijden

Soms stuit je tijdens een wandeling plotseling op iets uit lang vervlogen tijden, zoals een oude hut in the middle of nowhere. In en om de hut zijn nog gehavende en verroeste attributen te vinden voor gebruik binnenshuis en voor het bewerken van het land. Je probeert je een voorstelling te maken hoe die mensen daar vroeger geleefd hebben op een stuk land dat moeilijk te ontginnen is, het was namelijk ooit een kleine boerderij ver van de bewoonde wereld verwijderd.

Deze en onderstaande foto's zijn gemaakt in Sømådalen,
in de provincie Hedmark in Noorwegen.

Je komt er nog steeds niet veel mensen tegen en de stilte kun je er horen, het valt als een deken over je heen. De omgeving is prachtig. Zouden de bewoners van de kleine boerderij zich daar vroeger bewust van zijn geweest dat ze zich midden in de indrukwekkende natuur bevonden? Of leefden ze daar zonder er erg in te hebben hoe uniek en mooi die plek is? Misschien waren ze te druk met overleven... 



Sommige oude hutten die je tegenkomt zijn gerestaureerd, andere half ingestorte exemplaren laten je alleen maar gissen hoe het er jaren geleden uitgezien moet hebben. Die laatstgenoemden zijn mijn favoriet, die zetten mijn fantasie aan het werk. Je voelt het verleden dat daar ligt. Ik zou best wel een glimp van dat verleden willen opvangen, heel even maar, om een indruk te krijgen wat voor leven er daar geleid werd en om aan iemand te kunnen vragen of ze wel eens van stress gehoord hadden. Of ze als medicijn rust konden vinden in de ongerepte natuur die hen omringde, zoals datzelfde landschap op mij ook rustgevend werkt. Dat zal altijd wel bij een vraag blijven...  












zondag 13 april 2014

Trollen, Vikingen en andersoortig volk


Een vrolijke trol zorgde voor een hartelijk welkom bij
de ingang van de Scandinavië Markt. 

Net zoals vorig jaar zijn we naar de Scandinavië Markt op het voormalige eiland Schokland geweest en net zoals vorig jaar was het een gezellige en zonnige dag. Een dag van bekijken wat er aan koopwaar werd aangeboden bij de marktkraampjes, wat voor reizen er naar het noorden mogelijk zijn, luisteren naar live muziek, ontmoetingen met trollen en Vikingen, smullen van een broodje met zalm, gewoon een dag van fijn op je gemak rondslenteren en -kijken. Daarnaast waren er ontmoetingen met een aantal mensen die ik via Twitter en Facebook ken: Hans Hegeman van Blog Zweden en de dames van de reisorganisatie Fru Amundsen. Leuk jullie een keer op een andere manier gesproken te hebben dan via de social media! 




Een ontmoeting met de enthousiaste dames van
reisorganisatie Fru Amundsen.

Ook vorig jaar heb ik een post geschreven over de Scandinavië Markt met de titel Onder de blauwe hemel.

Een vuurmaker maakt vaak deel uit van een outdooruitrusting,
maar om er daadwerkelijk een vuur mee te maken valt nog niet mee.
Een goedlachse Viking.
Trollenkoeken.

Meer ga ik niet vertellen over de markt van dit jaar, want ik denk dat de foto's voor de rest het verhaal moeten doen. Een ding is zeker, een bezoek aan deze markt werkt in mijn geval nogal verslavend. Nu wil ik er elk jaar naartoe. Ik ben al verslaafd aan Scandinavië zelf en ik begin ook verslaafd te raken aan alles wat met deze landen te maken heeft. En weet je, ik zou niet anders meer willen.          

Kaffestugan met live muziek. Oftewel koffie met muziek.







 





Zicht op Schokland vanaf de voormalige Zuiderzeebodem.


Vikingkamp.
Twee erg vrolijke trollen.
Voormalig eiland Schokland.






















 















































































 
























































 






























 



 




 












maandag 7 april 2014

Dagen zonder einde op de Lofoten



Dat ziet er in het echt vast niet zo uit als op de foto, was het eerste wat ik dacht toen ik een afbeelding van een locatie op de Noorse eilandengroep Lofoten in een reisgids zag staan. Een wit zandstrand, een azuurblauwe zee, steile bergen en een dame die met haar blote voeten in het onwaarschijnlijk blauwe water stond. Dat moet een bewerkte foto zijn, dacht ik nog, die kleuren, dat landschap, bijzonder!

Op een goede dag bevond ik mij plotseling zelf boven de poolcirkel, op de Lofoten, en keek ik vol verbazing naar alles wat ik eerder in de reisgids had gezien, om tot de ontdekking te komen dat het er in werkelijkheid net zo uitzag als op alle foto's in de gids. Nee, beter nog dan op de foto's! Ik bevond me nu zelf midden in het imposante landschap en probeerde alles om mij heen te absorberen. Een bijna onmogelijke opgave met zoveel natuurschoon om mij heen. Indrukwekkend, dat was het.




De Lofoten worden niet voor niets tot een van de mooiste eilandengroepen ter wereld gerekend. Deze archipel maakte zoveel indruk op mijn man en mij dat wij er graag nog een keer naartoe zouden willen reizen om alles waar we bij ons eerste bezoek niet aan toe zijn gekomen te kunnen bewonderen en om meteen de nodige research te kunnen doen voor het boek dat ik van plan ben te schrijven. Ik loop namelijk al geruime tijd rond met het idee om daar een verhaal te laten afspelen.  



Nusfjord.

Dat ik meteen enthousiast was toen ik ontdekte dat er een film, ‘Heart of Lightness’, was gemaakt die zich op de Lofoten afspeelt, is niet verwonderlijk. Ik kwam de filmtrailer tegen op Stralend Schrijven van tekstschrijver en reisblogger Sandra van Bijsterveld. De film vertelt het verhaal van een regisseur en een groep acteurs die op de Lofoten bij elkaar zijn om het toneelstuk ‘Fruen fra havet’ (De vrouw van de zee) van de Noorse toneelschrijver en dichter Henrik Ibsen te verfilmen, een toneelstuk dat in 1888 is geschreven. Het persoonlijke leven van de acteurs en de regisseur wordt behoorlijk beïnvloed door hun verblijf op de schilderachtige Lofoten. 
Ja, overweldigende natuur en dagen zonder einde, vanwege de middernachtzon, kunnen zeer zeker van invloed zijn op hoe je je voelt en je het leven op een andere manier laten beleven. Eind mei gaat de film in Noorwegen in première en ik hoop dat ik nog eens in de gelegenheid kom om deze film te kunnen zien.

Deze foto en volgende twee foto's: Reine.


Verder vertel ik niets meer over de Lofoten. Hoe moet ik beschrijven hoe mooi het daar is? Het enige wat ik kan doen is foto’s aan deze blogpost toevoegen, zodat jullie kunnen zien dat de kleuren, het licht, het landschap en de kleurrijke dorpjes met de rorbuer, de op palen gebouwde houten vissershutten, uniek zijn. Op deze manier kunnen jullie zelf een beetje meereizen naar deze bijzondere bestemming.

Nusfjord.
Het dorp waarvan de naam uit één letter bestaat: Å.


Vikten.
Nusfjord.