vrijdag 28 februari 2014

Eens in je leven

Iedereen kent het wel, de zogenaamde bucket list, een lijst met dingen die je graag eens zou willen doen. Mijn man en ik hebben nog wel een aantal dingen op zo'n lijstje staan, maar een ervan hebben we ooit al eens weg kunnen schrappen: een ontmoeting met het grootste zoogdier ter wereld, de walvis.


Het Noorse Andenes is een van de vertrekpunten van een walvissafari. Andenes ligt op het noordelijkste punt van de schilderachtige Vesterålen, een eilandengroep ten noorden van de imposante Lofoten. Van daaruit is het een uur varen naar de leefgebieden van de walvissen. De grens van het continentaal plat ligt niet ver uit de kust. Voorbij deze grens ligt de zeebodem een enorm stuk dieper, een gebied waar de walvissen zich met gemak vrij kunnen bewegen en waar veel voedsel te vinden is.

De zee bij Andenes.
Op weg naar volle zee om walvissen te spotten.

Wij besloten vanuit Andenes een walvissafari te maken, maar voordat je de zee opgaat is er een rondleiding door het bijbehorende walviscentrum. Daar leerden we dat mannelijke potvissen, de soort die wij tijdens de safari gezien hebben, 20 meter lang kunnen worden en 75 ton kunnen wegen. Potvissen kunnen 70-80 jaar oud worden. De mannetjes trekken naar noordelijke voedselrijke wateren, terwijl de vrouwtjes met de kalfjes in warmere wateren achterblijven. Dit omdat er in deze warmere regionen geen orka’s leven die de kalfjes aanvallen. Wanneer de mannelijke kalfjes 5-6 jaar oud zijn, trekken ook zij naar het noorden. De mannetjes keren alleen terug naar de vrouwtjes om te paren, daarna vertrekken ze weer richting het noorden.
Elke walvis is aan zijn staartvin te herkennen, zoals een vingerafdruk bij een mens. Op iedere safari gaat er iemand mee om foto’s van de staartvin te maken zodat er een registratie ontstaat van de walvissen die zich in een bepaald gebied bevinden.


Ondanks de regen, een temperatuur van hooguit 8 ºC en diverse zeezieke opvarenden om ons heen, was het een tocht om nooit te vergeten. We hebben een paar maal een potvis van dichtbij gezien. Iets wat normaal gesproken alleen in natuurdocumentaires voorkomt, zwemt plotseling vlak voor je. Bijna niet voor te stellen! Alleen al het uitademen van het dier via het luchtgat in zijn hoofd, waarbij er een soort fontein ontstaat, is een machtig geluid. Al met al is een ontmoeting met een walvis een indrukwekkende belevenis die veel mensen met ontzag vervult en zelfs sprakeloos maakt.

Ondanks het slechte weer nog altijd vol goede moed.

Ja, terug in Andenes waren we verregend, het water droop overal vanaf, maar dat maakte ons niet uit. Het was een once in a lifetime ervaring. Iets wat je één keer in je leven meegemaakt moet hebben als je daar de kans voor krijgt. Dat wij dat hebben mogen beleven, ervaren we als iets bijzonders. Ondanks het slechte weer hebben wij er geen minuut spijt van gehad. We zouden zo weer aan boord stappen.

http://www.whalesafari.no/  (Informatieve site over de walvissafari's.) 

Niet ver van Andenes verwijderd, steekt een grote,
eenzame rots uit de zee omhoog.
 

maandag 24 februari 2014

Sommige foto's...

Sommige foto's die je maakt, lijken je uit te nodigen om er iets mee te doen. Zoals onderstaande foto, gemaakt bij Gamvik op het schiereiland Nordkyn in Noord-Noorwegen. Een oud, leegstaand huis met een fantastisch uitzicht op de Barentszzee. Het was er schrikbarend koud en de wind gierde zo hard om ons heen dat we amper op onze benen konden blijven staan. Maar de sfeer die het huis en de verlaten omgeving uitstraalde moest vastgelegd worden.

Dat mijn echtgenoot daarbij niet bepaald zachtzinnig zijn knie heeft gestoten en daarna boven op zijn bril ging zitten die hij, vanwege de te maken foto, tijdelijk op de bestuurdersstoel van de camper had neergelegd, mocht geen naam hebben. Dat zijn echtgenote, ik dus, daardoor in een onbedaarlijke lachbui schoot, was natuurlijk niet zo netjes. Maar de foto is in ieder geval goed gelukt en dat is waar het om draait ;-) 
Ik heb het goedgemaakt door daarna meteen warme chocomelk te maken en te proberen niet naar de scheefstaande bril op de neus van mijn mopperende, over zijn pijnlijke knie wrijvende echtgenoot te kijken zonder opnieuw in de lach te schieten. Erg, hè? Sinds die tijd weet deze foto mij nog steeds aan het glimlachen te maken.



dinsdag 11 februari 2014

Hartenoogst


Het is even zoeken, maar als je goed rondkijkt vind je ze: hartvormige stenen. In het kader van Valentijnsdag een toepasselijk onderwerp. Vorig jaar zag ik tijdens een bezoek aan de Once Upon a Dream gallery in Honningsvåg, Noord-Noorwegen, dat de eigenares van de gallery stenen in de vorm van een hart verzamelde. Vanaf die tijd besloot ik nog eens wat beter rond te kijken in de natuur. 


Ik verzamel altijd allerlei stenen, maar nu werd voortaan elke steen die maar iets op een hart leek aan een grondige inspectie onderworpen om uiteindelijk te beslissen of de steen over voldoende hartgehalte beschikte om aan mijn verzameling toe te voegen. De hartenoogst van een reis naar Noorwegen is op de bijbehorende foto's te zien. Wie nog geen kennis heeft gemaakt met mijn verzamelwoede, neem hier een kijkje op mijn blogpost Steengoed


Dus dit keer geen hart van chocolade of pluche, zoals de gewoonte is bij Valentijnsdag, maar harten van steen die een lange reis hebben gemaakt om daar te komen waar ze nu zijn. Net zoals het hart van een mens soms ook een lange reis kan maken voordat het een thuis vindt, voordat het rust en liefde vindt. Kijk, en dan zijn we via een omweg toch aangekomen waar het rond Valentijnsdag en in het leven om draait: de liefde.

Stenen te kust en te keur in de omgeving
van Storvika, Noorwegen.