zondag 29 januari 2017

Anna en het volgen van je hart

De laatste tijd krijgt mijn boek Vier het leven alle aandacht vanwege de nominatie voor de Valentijnprijs. Dat is natuurlijk heel leuk, maar het gevolg is dat mijn nieuwste roman Volg je hart een beetje ondergesneeuwd raakt. Laat ik daar eens verandering in brengen, dacht ik. Wat het schrijven van boeken betreft hou ik wel van afwisseling. Volg je hart en Vier het leven zijn daarom twee totaal verschillende verhalen. Wie Volg je hart gelezen heeft, weet dat het Zweedse plaatsje Tornehamn er een rol in speelt. Tornehamn ligt in Lapland, een slordige 100 km. ten noordwesten van de stad Kiruna. Klinkt Kiruna jullie bekend in de oren? Misschien kennen jullie deze stad van de tv-serie Midnight Sun die op de Belgische zender Canvas te zien was. 
Tijdens het schrijven van Volg je hart ben ik niet alleen afgegaan op herinneringen van mijn bezoek aan Tornehamn maar heb ik ook inspiratie opgedaan door veel foto’s van de omgeving te bekijken en door mij in de geschiedenis van deze plaats te verdiepen. Daarnaast heb ik geluisterd naar liedjes van de Noorse zangeres Kari Bremnes. Haar repertoire bevat een aantal nummers die met de historie van Tornehamn te maken hebben en tot die historie behoort ook de Noorse Anna. 

Anna.
Foto: www.digitaltmusuem.no

Anna werkte ruim honderd jaar geleden als kokkin in Tornehamn. Zij zorgde voor maaltijden voor de spoorwegarbeiders die daar tijdelijk werkten en in de buurt van de daar aan te leggen spoorlijn bivakkeerden. Anna scheen niet afkerig van het manvolk te zijn geweest. Er doen dan ook de nodige verhalen over haar de ronde. Zocht ze het avontuur? Zocht ze geluk of zocht ze de liefde? Niemand die het precies weet. Misschien volgde ze gewoon haar hart... 
Omdat ik wel van een stukje geschiedenis hou, heb ik o.a. Anna als voorbeeld gebruikt voor een van de personages in Volg je hart. Op de foto hieronder zie je enkele spoorwegarbeiders met Anna op de achtergrond.

Foto: www.myheritage.no

Om terug te komen op Kari Bremnes, het nummer Sangen om fyret ved Tornehamn sprak mij nogal aan. Met een koptelefoon aangesloten op mijn laptop heb ik tijdens het schrijven van Volg je hart regelmatig naar dit lied geluisterd. Ik luister graag naar muziek om inspiratie op te doen.
Ik dacht: misschien is het leuk voor jullie om te weten waarmee ik mij bezighoud als ik zit te schrijven. Zal ik dit nummer van Kari Bremnes op mijn blog plaatsen? 
Zo gezegd, zo gedaan. Op deze manier heb ik Volg je hart in ieder geval weer even onder de aandacht gebracht, al was het de bedoeling dit keer een kort blogje te schrijven. Maar zoals jullie zien, is mij dat natuurlijk (voor de zoveelste keer) niet gelukt 😊



Speciaal voor degenen die mijn blogpost Een nieuw tijdperk nog niet kennen, in deze post kom je meer te weten over de omgeving bij Tornehamn en over de kokkin Anna.    





zondag 22 januari 2017

Wandel mee langs de Deense kust

Heb je zin in een wandeling langs de Deense kust? Lees en kijk dan vooral even verder. De brede zandstranden, de rust en ruimte, de wandelpaden langs de gevarieerde kustlijn, het bijzondere licht, de vergezichten, mooie schelpen, drijfhout en niet te vergeten, het ruisen van de zee, dat alles maakt de Deense stranden tot een van mijn favoriete bestemmingen in Scandinavië. Dat liet ik jullie een tijdje geleden al weten naar aanleiding van de headerfoto bovenaan mijn blog en nog een paar andere foto's van de Deense kust. 
Ik ben in ons foto-archief gaan graven en heb een aantal foto's verzameld van de stranden en de kustlijn in Noord-Denemarken. Sommigen van jullie kennen de foto's misschien al van Twitter. Daar heb ik ooit wat foto's over dit onderwerp geplaatst, maar er zitten ook wel een paar exemplaren bij die ik jullie nog niet eerder heb laten zien. Dus wie zin heeft in een wandeling langs de Deense kust, je hoeft niet eens je wandelschoenen aan te trekken, maar kijk gewoon mee!
De onderstaande drie foto's zijn gemaakt langs de kustlijn bij Hanstholm. Daar kun je prachtige wandelingen door het duingebied maken. Er staan paaltjes die de routes aangeven.




De vuurtoren in Hanstholm is een leuk doel om naartoe te wandelen vanaf Hanstholm Camping, de camping waar wij op dat moment kampeerden. Als je een kleine bijdrage betaalt krijg je toegang tot de vuurtoren.



In het voor- en naseizoen heb je alle ruimte op de stranden en zelfs in het hoogseizoen vind je genoeg mooie plekjes waar je in alle rust kunt zitten. Dat laatste is een kwestie van een eindje verderop een plek zoeken, bij de rest van de strandbezoekers vandaan. 
De volgende foto's zijn gemaakt op het strand waar we vanaf Rødhus Klit Camping naartoe gewandeld zijn. We waren op dat moment de enige wandelaars.




Langs dit strand heb ik veel, vooral ook grote schelpen gevonden. Het was even zoeken, want meestal lagen ze half onder het zand verscholen en moest ik ze uitgraven. Ze liggen nu bij ons thuis verspreid over verschillende plekken, als herinnering aan onze reis.


In de duinen stuitten we op een een bosje dappere viooltjes die weer en wind moesten trotseren.


En dan gaan we naar Tversted Strand, daar zijn auto's op het strand toegestaan. Heel handig, dan hoef je niet met al je spullen door het zand te banjeren. Maar als je er wandelt, is het is toch een beetje opletten of de automobilisten jou wel zien lopen. Vanaf Tannisby Camping loop je op je gemak naar dit strand toe. 



Als je via de verharde weg naar Tversted Strand loopt, ga dan meteen even bij Det BlÃ¥ Ishus langs. Deze kiosk ligt dicht bij het strand. Ze verkopen er geweldig lekker ijs. Je hebt de keuze uit heel veel smaken. Mijn echtgenoot hield beide ijsjes vast, zodat ik er een foto van kon maken. Ik moet toegeven dat we er al van gesnoept hadden voordat we op het strand aankwamen. We konden er geen weerstand meer aan bieden en dat is wel te zien :-)


Bij Tversted Strand kun je ook fijn door de duinen wandelen. Je komt er, net als bij Hanstholm, paaltjes tegen die de routes aangeven. 


Nu we het toch over Hanstholm hebben, als afsluiting nog een paar foto's die daar gemaakt zijn op het strand toen het een koude dag was met veel wind. Maar hoe de weersomstandigheden ook zijn, langs het strand lopen is bij ieder weertype mooi. 



Afgelopen najaar hebben we de noordelijkste punt van Denemarken bezocht: Grenen. Daar vind je veel strand en komen twee zeeën samen. Maar daarover vertel ik jullie later meer. 

En tussen al dit bloggen over strand en zee door herinner ik jullie er meteen even aan dat je hier nog steeds op mijn boek Vier het leven kunt stemmen. De mensen die al op mijn boek gestemd hebben: dank je wel, heel erg fijn dat jullie dat gedaan hebben! En wie nog van plan is op Vier het leven te stemmen: alvast veel dank dat jullie dat willen doen!  

woensdag 4 januari 2017

Jotunheimen, Huis van de reuzen

Afgelopen najaar mochten we opnieuw een bezoek brengen aan de imposante Jotunheimen. Tijdens het voorjaar kan daar nog veel sneeuw en ijs liggen. Je rijdt dan tussen metershoge sneeuwwanden over de Sognefjellsveien, een weg die je dwars door de bergwereld over de Sognefjell voert. Deze weg ligt in Noorwegen en is de hoogste bergpas van Noord-Europa. Wij hebben de Jotunheimen meestal gezien bedekt met sneeuw en ijs. Dit keer was er geen sneeuw en ijs meer te vinden. Daarvoor moest je nog hoger de bergen in. 


Als er geen sneeuw meer ligt, ziet alles er ineens heel anders uit. Meren glinsterden ons tegemoet en op een rotsachtige ondergrond was groen te zien, niet veel, maar het was groen. Zelfs monumenten waren tevoorschijn gekomen. En de bergen? Die waren dit keer in grijstinten gehuld in plaats van de witte deken waarmee ze de winter nog altijd even vast leken te willen houden. Het landschap had een metamorfose ondergaan. Dan zie je pas goed hoe onherbergzaam en indrukwekkend de omgeving eruitziet. De sneeuw zorgde, in ons geval, meestal voor een wat lieflijker beeld.


Wij besloten ergens op de top van de Sognefjell vrij te kamperen, te midden van het 'Huis van de reuzen', want dat is hoe de Jotunheimen genoemd wordt. De wolken rondom de hoge bergtoppen gaven de omgeving een mysterieus tintje. Met een beetje fantasie lieten ze ons bijna geloven dat er zich inderdaad reuzen of in ieder geval fabelachtige wezens tussen de bergen verscholen hielden. Wezens die langzaam uit de wolken op zouden komen doemen. Ik kan jullie geruststellen: dat is niet gebeurd.     


Dit is alvast een tipje van de Jotunheimen. We hebben nog veel meer foto's van dit immense gebied gemaakt én er valt een leuke anekdote te vertellen die we daar hebben meegemaakt. Maar dat is voor een van de volgende keren. Tot dan!