maandag 26 maart 2018

Op weg naar het zuidelijkste punt van Noorwegen

Misschien heb ik het ooit verteld, ik ben gek op vuurtorens en vind het leuk om ze te bezoeken. Dat komt er lang niet altijd van, maar als we in de buurt van de kust zijn willen we nog weleens doorrijden naar een van die lichtbakens. Ik was vooral benieuwd naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren vind je op het zuidelijkste punt van Noorwegen. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje van plaatsen die ik graag wilde zien. Op de een of andere manier is het er al die jaren dat we door Noorwegen reisden nooit van gekomen om naar Lindesnes Fyr te gaan. Het werd dus hoog tijd om een kijkje bij deze vuurtoren te nemen. Als gevolg van een impulsieve actie hebben we dat gedaan. 


Na een rondreis door Noorwegen waren we op weg naar Kristiansand, in het zuiden van het land, om een ticket te boeken voor de veerboot. De boot zou ons aan het einde van de dag naar Denemarken brengen. Voordat we in Kristiansand arriveerden zaten we ergens op een picknickbank langs de kant van de weg een kop koffie te drinken. Ik kreeg ineens een ingeving en stelde R voor om wel alvast een ticket te boeken, maar dan niet voor deze dag maar voor het einde van de volgende dag. En als we een ticket hadden bemachtigd eerst door te reizen naar Lindesnes Fyr en daar een nacht te kamperen. Wat afstand betreft zou dat goed te doen zijn. En daar kwam bij dat de weersomstandigheden en -vooruitzichten ideaal waren. Beter kon het niet. 
Zo gezegd, zo gedaan. We boekten in Kristiansand een ticket voor de volgende dag. Dat was snel geregeld. Daarna gingen we op weg naar Lindesnes Fyr. Zodra je de doorgaande weg verlaat, afslag Lindesnes Fyr, volg je een smallere weg die naar de vuurtoren leidt. De weg voerde ons door een prachtig, rotsachtig landschap, langs piepkleine dorpjes met gekleurde huizen. Huizen met een riant uitzicht over het water en de bijbehorende haven. Dat zijn nog eens locaties.  



En dat niet alleen, het uitzicht op eilanden, schiereilanden én een zeilschip vormde een extra bonus.



Wat een fantastische route is dat! Zoiets hadden we niet verwacht. Het was echt een verrassing. 


En als het bord met de naam Lindesnes Fyr in zicht komt, dan begin je steeds nieuwsgieriger te worden hoe het er aan die zuidelijke kustlijn uit zal zien. Een vuurtoren bezoeken blijft leuk, maar daarnaast rijst de vraag: hoe ziet de omgeving eruit? Daar waren we toch wel benieuwd naar. Daar kunnen we kort over zijn: het is een bijzonder landschap! Maar daarover volgende keer meer, anders wordt deze blog véél te lang :-)  




vrijdag 9 maart 2018

Zwart-wit

De foto die bij deze blog hoort ziet er nogal zwart-wit uit. Ik weet het. Dat is omdat ik bezig ben mijn nieuwe plannen op papier te zetten. Plannen die eerst nog vrij zwart-wit leken maar nu langzamerhand steeds meer kleur beginnen te krijgen, zowel figuurlijk als letterlijk.
Om die plannen uit te kunnen voeren moest ik eerst tekenmateriaal aanschaffen. Wat een geluk dat er bij ons in het dorp een Action is. Daar heb ik uitgebreid rondgestruind tussen alle artikelen die met creativiteit te maken hebben en keerde ik met de benodigde tekenspullen tevreden naar huis terug. 

Misschien moet ik even uitleggen dat ik als kind niet alleen veel van lezen en verhaaltjes schrijven hield, daarnaast was tekenen mijn grote passie. Er was geen leeg stukje papier veilig voor mij en er ging geen dag voorbij zonder iets getekend te hebben. Vooral zwart-wit tekeningen vond ik mooi om te maken. Toen ik ouder werd, begon ik langzaamaan steeds minder te tekenen. Mijn interesses veranderden, al bleef ik altijd wel creatief bezig, maar de schetsboeken en de tekenpotloden verdwenen naar de zolder. Jammer.
Op den duur hadden we geen zolder meer en gingen allerlei spullen, inclusief de schetsboeken en alles wat daarbij hoorde, de deur uit. Ik heb al jaren geen aandacht meer aan tekenen besteed. Tot nu. 


Gisteren heb ik voor het eerst sinds tijden iets getekend. Het voelde onwennig en toch ook weer niet. Wat me vooral opviel was dat het zachte krassen van het potlood op papier, het iets zien ontstaan, rust met zich meebracht. Ik voelde me er goed bij. En ik had er plezier in. Dat zijn dingen die tellen. Nu ik dat weet, is het een extra stimulans om ermee door te gaan en mijn plannen te verwezenlijken.
En ondertussen schrijf ik een boek. Het is vreemd om na 9, bijna 10, boeken weer van voren af aan te beginnen, een uitgever zoeken en dergelijke. Alles bij elkaar is het een nieuw begin en ik hoop dat ik een kans krijg er iets mee te kunnen doen.

Ja, de foto is zwart-wit, omdat mijn plannen nog in de kinderschoenen staan. Alleen het schrift met de opdruk choose happy is in kleur. Dat staat voor mij symbool voor jezelf gelukkig voelen bij wat je doet. Voor mij is dat creatief bezig zijn, mezelf steeds meer ontwikkelen en daarbij vooral mezelf kunnen zijn. En of dat nu op schrijfgebied of een ander vlak is, zoals tekenen, het moet je inderdaad gelukkig maken, anders werkt het niet en verdwijnt de passie. En als de passie verdwijnt krijg je niets meer op papier. Ik niet tenminste.
Maar voorlopig worden er hier heel wat bladzijden van het schetsboek gevuld met ideeën en ratelen mijn vingers ook nog regelmatig over de toetsen van mijn laptop. Er wordt gewerkt aan een nieuw begin. Spannend… Maar het is wel positieve spanning. Gelukkig heel anders dan de spannende momenten die wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt en waar ik liever niet al te veel aan terugdenk. We kijken hier vooruit en dat bevalt ons. Ik durf weer plannen te maken. Onderwerpen waar ik in minder goede tijden mijn gedachten over liet gaan en dat betrof vooral dingen die ik nog graag wilde doen. Zo zwart-wit kan het soms zijn. En het zijn de dingen waarvan ik op dit moment denk: ik heb nu de kans. Als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Ik ga het doen!