zondag 30 november 2014

De Trollenladder

Wanneer je in Noorwegen ergens op een weg rijdt en een verkeersbord met een trol erop tegenkomt, dan kun je er bijna zeker van zijn dat je je aan het begin van de Trollstigen bevindt. Trollstigen betekent Trollenladder of Trollenpad en is een spectaculaire bergpas tussen Valldal en Åndalsnes en onderdeel van een Nationaal Toeristische Route. 

De Trollstigen met links de berg Bispen (Bisschop)
en in het midden de berg Kongen (Koning).
De waterval Stigfossen.

Vanuit Åndalsnes leidt een weg die tegen de bergwand aangeplakt lijkt te liggen je in elf haarspeldbochten steil naar boven, steeds verder een fantastische bergwereld in. Boven op de pas aangekomen is er niet alleen een adembenemend uitzicht over het dal richting Åndalsnes, maar zie je ook de waterval Stigfossen en kijk je tegen spitse bergpieken aan met namen als Bispen (Bisschop), Kongen (Koning) en Dronningen (Koningin).

Uitzicht richting Åndalsnes.
De weg slingert zich langs de berg Bispen.

De Trollstigen werd in 1936 in gebruik genomen. Voor die tijd reisde men over een inmiddels eeuwenoud pad, de Kløvstien, door de bergen heen. Dit pad is nog steeds begaanbaar maar is soms erg steil en niet geschikt voor kleine kinderen en dus waarschijnlijk ook niet voor iemand die zoals ik last heeft van hoogtevrees. 

Soms kun je ineens op obstakels stuiten.

Het bewuste verkeersbord inclusief kogelgaten.

Trollen zullen vast en zeker met gemak over het oude pad heen kunnen lopen, want volgens een legende leven deze wezens in dit berggebied. Wij hebben er nog nooit een in levende lijve ontmoet. Nee, behalve op een verkeersbord, in souvenirwinkels of als een levensgroot beeld hoef je je volgens mij geen zorgen te maken dat je een echte trol tegenkomt. En zoals ik in een vorige blogpost al eens noemde, verstenen trollen zodra ze met zonlicht in aanraking komen. Daarover kun je hier meer lezen.

De waterval Stigfossen zorgt voor mist op de weg.

Ik kreeg ooit eens de vraag wat iemand met hoogtevrees zoekt in een land als Noorwegen. Gelukkig zijn er genoeg mogelijkheden én wandelpaden om in Noorwegen van de natuur te genieten zonder over steile, smalle paadjes te moeten lopen die je pal langs dieptes leiden en je knikkende knieën bezorgen of zelfs je benen laten blokkeren. En dat is natuurlijk wel zo plezierig voor iedereen die niet van griezelige wandelpaadjes houdt maar wel Noorwegen wil ontdekken. Het land is namelijk uitermate geschikt om op ontdekkingsreis te gaan en je allerlei avonturen te laten beleven. Dus ben je avontuurlijk aangelegd, dan is Noorwegen beslist iets voor jou.

Eind mei kan er boven op de Trollstigen nog veel sneeuw liggen.










  

zondag 16 november 2014

Anders

In Noorwegen vind je tal van prachtige routes die je kunt rijden. Een van die routes is weg 50 van Aurland naar Hol. Jaren geleden besloten we deze bergpas te rijden en helaas regende het toen dat het goot, was het erbarmelijk koud en waaiden we bijna uit onze camper. Maar dit jaar hadden we geluk. Het standvastige zomerweer dat we mochten beleven liet ons een ander plaatje van de bergwereld zien dan een aantal jaren geleden. 

Op weg naar de bergpas door de regio Aurland.
Vlak naast de weg rijzen steile bergen op.  

En dan is het genieten met al die vergezichten over de Aurlandsfjord en het uitgestrekte Hallingskarvet bergplateau dat, net als de iets zuidelijker gelegen Hardangervidda, een Nationaal Park is. 

Tijdens de beklimming van de bergpas is er plotseling
een magnifiek uitzicht over de Aurlandsfjord.

Het enige wat ons stoorde waren de touringcars (overigens geen Nederlandse touringcars) die met een onverantwoord grote snelheid langs raasden wanneer je even ergens stilstond om de omgeving in je op te nemen. Ik begrijp dat een reisorganisatie een strak schema hanteert, maar laten we het zo zeggen: ik zou voor geen goud bij deze chauffeurs in de bus stappen toen ik zag hoe ze met ware doodsverachting over de smalle, bochtige weg denderden. Eén klein foutje of een dier dat oversteekt, wat in Noorwegen nogal eens gebeurt, en de ramp is niet te overzien. Maar dit terzijde.

Boven op de bergpas.
Het landschap heeft een eigen karakter.
Na al het overweldigende natuurschoon
is het tijd voor een hapje eten. 

De weg van Aurland naar Hol is een route die je een keer gereden moet hebben. Het landschap heeft een eigen karakter. Wij zeggen wel eens: hoe vaak je in Noorwegen dezelfde weg ook rijdt, het is telkens weer anders. De weersomstandigheden en de seizoenen spelen natuurlijk een grote rol, maar ook de lichtval kan de omgeving er heel anders uit laten zien. En als je de dezelfde weg eens een keer vanaf de andere kant rijdt, bijvoorbeeld van zuid naar noord i.p.v. andersom, dan zie je dingen die je nog niet eerder waren opgevallen, vergezichten die je alleen maar in je autospiegel hebt gezien of misschien helemaal niet hebt opgemerkt. Rondtoeren in Noorwegen zorgt altijd voor verrassingen. 

Aurlandsfjord.

donderdag 6 november 2014

Traject

Een moment waar mijn echtgenoot en ik reikhalzend naar uitgekeken hebben: de laatste chemospoeling is een feit. Vandaag heeft manlief de laatste spoeling toegediend gekregen die onderdeel uitmaakte van een traject dat in het voorjaar begonnen is en eerst uit wekelijkse en daarna maandelijkse behandelingen bestond.
Het was inmiddels een tweede serie van behandelingen waarmee hij te maken kreeg, maar nu is daar tot zijn, en ook mijn, grote opluchting eindelijk een einde aan gekomen en dus stapte hij vanmiddag op een heel andere manier vanuit het ziekenhuis naar buiten dan de voorgaande keren. 
Eind januari 2015 moet hij voor controle terugkomen, maar dat zien we dan wel hoe dat verloopt. Ik ben blij voor hem, want nu kan hij eerst genieten van een periode zonder medische toestanden. Even rust en dat is fijn. Heel erg fijn zelfs!