woensdag 30 maart 2016

Bourtange, terug naar 1742

Op een saaie, grijze dag besloten wij terug te reizen in de tijd en wel naar het jaar 1742. Niet via een tijdmachine, nee, heel wat makkelijker, hoewel ik dat niet zeker weet, ik heb nooit gereisd via een tijdmachine. Maar in ieder geval, wij bereikten dit jaartal gewoon via de weg. Dat weet ik wél zeker. In het vestingstadje Bourtange, gelegen in het noorden van ons land, in Zuid-Oost Groningen, dicht bij de Duitse grens, is alles met behulp van oude kaarten en tekeningen in de stijl van 1742 gereconstrueerd. Nu is een saaie, grijze dag waarop het ook nog begon te regenen niet het ideale tijdstip om dit stadje te bezoeken maar we bevonden ons voor het eerst in deze hoek van ons land en dan wil je natuurlijk de bezienswaardigheden niet missen. We wilden wel eens weten of het stadje, omgeven door stervormige grachten en wallen, een bezoek waard was. Wij waren daar rond half september en veel leven in de brouwerij was er op dat moment niet. Maar dat betekende wel dat we over alle rust en ruimte beschikten om het een en ander te kunnen bekijken in plaats van overspoeld te worden door toeristen. 


Toegang tot het stadje krijg je via een ophaalbrug en een stadspoort die zich in een van de wallen bevindt. 


Bourtange van bovenaf gezien. (Foto: www.toerismegroningen.com)


Ik ga verder niet in op de historie van Bourtange, dat is nogal een verhaal en dat kun je hier lezen. Het enige wat ik daarover zeg is dat Willem van Oranje in 1580, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, de opdracht gaf op deze plek een fort aan te leggen dat uitgroeide tot een vesting die nooit werd ingenomen. Laten we een kijkje nemen in het oude vestingstadje. 




Op de foto hieronder zie je links aan het Marktplein de zogenaamde Kapiteinswoning, een officierswoning die uit 1661 dateert. Alle straatjes van het stadje komen uit op dit plein. Rondom het plein staan 350 jaar oude lindebomen, wat voor een mooie sfeer zorgt.



In het hele stadje zijn leuke, gedecoreerde hoekjes te vinden.


De vlag van Bourtange hangt vrolijk te wapperen in de wind.


Ook de prachtige tuinen die bij de huisjes horen zijn het bezichtigen waard.



Kleurrijk snoepgoed in een van de knusse winkeltjes die het stadje rijk is. Alleen al naar deze zoetigheid kijken doet je de tanden al bijna uit de mond vallen.


Grof geschut om de vijand buiten de poort te houden. 


Op de achtergrond zie je een rood hokje staan, een uitkijkpost, boven op de wal. Van daaruit kon men de omgeving in de gaten houden. 


Een toilet werd in 1742 een 'secreet' genoemd, in dit geval een hokje bevestigd aan de zijkant van een brug over een gracht. Het diende als toilet voor de soldaten. Je nam plaats op de ronde balk die er bevestigd was en datgene wat je kwijt moest viel in het water van de gracht. Ik vraag me af waar ze dan weer drinkwater vandaan haalden... 


Nog even een mooi tafereeltje...


En we verlaten Bourtange weer via de stadspoort.


Er valt nog veel meer te zien maar helaas heb ik vanwege het sombere en miezerige weer niet overal goede foto's van kunnen maken. Jullie hebben in ieder geval een beetje een indruk gekregen van hoe het er in Bourtange uitziet en zijn voor even teruggereisd naar 1742 en dat nog wel zonder tijdmachine ;-)   



woensdag 2 maart 2016

Grensgebied

Zo nu en dan kan ik het niet laten om over het noorden van Nederland te bloggen. Sommigen van jullie weten dat Drenthe mijn favoriete provincie is. Ik ben er geboren en het voelt altijd goed om daar een tijdje te verblijven. Een gevoel van je roots opzoeken en ervaren. Ik heb iets met het landschap daar en de rust en de mentaliteit. 

De Grenspoel op het Aekingerzand.

Vorig jaar besloten we niet, zoals gewoonlijk, op vakantie naar Scandinavië te gaan. Ik was toen nog maar kort geleden met de chemokuren gestopt en een lange reis zou vanwege mijn lage energieniveau te veel van het goede worden. Het werd een kampeerreis dichter bij huis, door het Hoge Noorden van ons eigen land, met als startpunt de provincie Drenthe. Ondanks dat het tijdens een wandel- of fietstocht soms flink bikkelen was, heb ik genoten van alles wat we gedaan en gezien hebben. Ook in Nederland valt genoeg te ontdekken en het Aekingerzand is een van de mooie plekken waar we per fiets rond hebben gekeken. Het was september en de vakantiedrukte was voorbij. Niets dan rust, zoals je op onderstaande foto's kunt zien. De foto's zijn gemaakt bij de Grenspoel. Daar moet je beslist een kijkje nemen en deze rust en stilte absorberen. De Grenspoel dankt zijn naam aan het feit dat de grens tussen Drenthe en Friesland er dwars doorheen loopt. 



Het Aekingerzand is dus een grensgebied tussen Drenthe en Friesland, een gebied dat deel uitmaakt van het Drents-Friese Wold en niet ver van Appelscha verwijderd ligt. Het Aekingerzand wordt ook wel Kale Duinen genoemd en bestaat uit zandverstuivingen, heide en dennenbomen en wordt omringd door uitgestrekte bossen. Het is er fijn wandelen en fietsen. Je komt er altijd wel een paar schapen tegen. Er loopt daar namelijk een hele kudde rond die voor de begrazing van de heide zorgt. Ook de uitkijktoren kun je niet missen, de toren staat dicht naast het fiets/wandelpad en biedt een mooi uitzicht over de omgeving. 


Het uitzicht.

Zes jaar geleden fietsten we ook op het Aekingerzand rond, maar dan in no- vember. En koud dat het toen was! We zijn op een gegeven moment in Appelscha een eetcafé ingedoken om op te warmen en er meteen te lunchen met warme chocolademelk erbij. De volgende drie foto's zijn in die periode gemaakt.




September is dan toch een betere optie, al hadden we wel last van donkere, dreigende wolken en verdween de zon uiteindelijk, maar gelukkig bleef het droog en was het altijd nog warmer dan in november. 



Ben je in de buurt van het Aekingerzand, wandel of fiets eens rond door dit stuk mooie natuur, een deel door Drenthe en een deel door Friesland. Het is de moeite waard!