dinsdag 10 april 2018

Lindesnes Fyr, deel 1

Het kwam er maar niet van. Ik bedoel een vervolg op mijn blog over het zuidelijkste punt van Noorwegen, de vuurtoren Lindesnes Fyr. Op het moment ben ik druk bezig met van alles en nog wat, uiteraard met het schrijven van een nieuw boek en ik wil o.a. mijn blog graag overzetten naar WordPress. Wat dat laatste betreft, daar worden de nodige voorbereidingen voor getroffen. Ja, en dan schiet het schrijven van een nieuwe blogpost er weleens bij in. Maar hier is dan eindelijk de eerste serie foto's van Lindesnes Fyr. 

Aan het einde van de middag komen wij bij Lindesnes aan. Als je daar eenmaal bent, dan valt onderstaande wegwijzer meteen op. Het bovenste bord geeft de afstand aan naar wat als het het noordelijkste punt van Europa beschouwd wordt, de Noordkaap. Het onderste bord wijst naar de noordelijkst gelegen vuurtoren op het Europese vasteland, Slettnes Fyr. Wij hebben deze beide plaatsen ooit bezocht en dat was zeker de moeite waard, vooral als je verder kijkt dan de alleen de Noordkaap of alleen de vuurtoren bij Slettnes.  


Maar terug naar Lindesnes Fyr. Deze vuurtoren is te bereiken via een trap. Tijdens het traplopen moet je niet vergeten af en toe het uitzicht te bewonderen. 



En daar is hij dan, Lindesnes Fyr. In combinatie met een intens blauwe hemel en een bijna net zo blauwe zee is het een plaatje om te zien. Helaas is de vuurtoren en het bijbehorende museum gesloten. Het is begin oktober en er gelden beperkte openingstijden. Maar niet getreurd, het weer is onvoorstelbaar mooi en het licht en de kleuren om ons heen zijn meer dan prachtig.


Lang geleden stond er op deze plek een bouwwerk bestaand uit drie verdiepingen. Boven op dit bouwwerk stonden dertig kaarsen die voor het nodige licht moesten zorgen. En er is een tijd geweest dat de vuurtoren brandende werd gehouden door middel van kolen. Op de volgende twee foto's zie je de oude vuurtoren waarin kolen gebruikt werden. Later kwam er een vuurtoren waarin de kolen in een beter afgeschermde ruimte kwamen te liggen en zodoende niet meer geteisterd werden door slechte weersomstandigheden. Daarna was het de beurt aan een vuurtoren met een krachtige olielamp, in combinatie met een roterende lens. Tot in 1915 de huidige vuurtoren gebouwd werd. De lens in deze vuurtoren is overigens afkomstig uit de vuurtoren die daarvoor in gebruik was. 



Hieronder een doorkijkje in de avondzon. Links een oude machinekamer die niet meer in gebruik is en rechts de voet van de vuurtoren.  


De rotsachtige kustlijn heeft een eigen karakter en dat heeft beslist iets. 


De avond is nog jong als de zon langzaam in de zee lijkt te verdwijnen. Wat achterblijft is een warme gloed aan de horizon en een sikkelvormige maan. Het zal snel donker worden. Via dezelfde trap die ons naar de vuurtoren leidde, dalen we af naar lager gelegen regionen. We zouden graag nog wat meer rondkijken op deze bijzondere plek. Gelukkig hebben we de volgende dag nog even de tijd om op verkenning te gaan. Daar verheugen we ons op. Ik zie jullie dan!