donderdag 27 maart 2014

Daniel's joik

Zo nu en dan, of eigenlijk bijna dagelijks, kijk ik rond op de site van NRK, de Noorse omroep. Daar stuitte ik op een optreden van de Samische rendierhoeder Jon Henrik Fjällgren bij Talang Sverige 2014, een Zweedse talentenjacht. De in 1987 geboren Jon Henrik komt uit Mittådalen, Zweden, maar zijn geboorteland is Colombia. Toen hij drie maanden oud was werd hij door een Samische familie geadopteerd en sindsdien woont hij in Zweden. Gedurende zijn leven heeft hij het een en ander meegemaakt, van pesterijen in zijn jeugd tot de meest ingrijpende gebeurtenis in zijn leven, het verlies van een goede vriend.  

Tijdens het optreden joikt hij zijn overleden vriend toe. Je zingt een joik namelijk nooit óver iets of iemand, maar je zingt iemand of iets altijd een joik toe. Zodra ik Jon Henrik hoorde kreeg ik kippenvel en raakte ik ontroerd door zijn manier van joiken. Op dat moment wist ik nog niets van het verhaal achter de joik af, dat wil dus iets zeggen over de manier waarop Jon Henrik de joik ten gehore brengt: recht uit het hart. Dat ik niet de enige was die emotioneel werd, blijkt wel aan het einde van de video.                                 

De joik is de traditionele muziek van de Samische bevolking en een van de oudste muziekvormen van Europa. Ik heb ooit eens een blogpost over het joiken geschreven met de titel Verboden traditie.
Ik ben benieuwd wat jullie van het optreden vinden. Luister naar Jon Henrik met Daniel's joik en oordeel zelf.  

 

Wie de iets langere versie van het optreden wil zien, o.a. wat eraan voorafging, kijk dan hier.  

dinsdag 25 maart 2014

De eerste stap

Sommige van mijn blogbezoekers weten dat ik wel eens experimenteer met teksten en foto's. Het is weer zover. Ik kon geen weerstand bieden aan een quote die ik op internet tegenkwam. Ik móést er gewoon een bijpassende foto of in dit geval meerdere bijpassende foto's bij uitzoeken. Ik ga verder niets over de onderstaande quote vertellen, alleen nog even iets over de foto's, die zijn gemaakt op de Noordkaap en wel bij en in de Noordkaaphal. Deze hal is in een rots uitgehouwen en herbergt o.a. een souvenirwinkel, een bioscoopzaal waar een overweldigende panoramafilm over het Noordkaapeiland Magerøya te zien is en een piepkleine kapel waar je, als je dat wilt, kunt trouwen. Verder wordt er aandacht besteed aan de geschiedenis van de Noordkaap, zijn er diverse kunstwerken te bewonderen en wordt het inwendige van de mens ook niet vergeten. Voor de rest moet je gewoon genieten van de sfeer en de omgeving.
  
De kleine, in de rots uitgehouwen kapel.

Op een van de onderstaande foto's zie je de middernachtzon in het raam van de Noordkaaphal weerkaatsen en op een van de andere foto's geeft hetzelfde raam vanuit de hal uitzicht op de middernachtzon en het Noordkaapplateau met de bekende wereldbol en de Barentszzee.

Er zijn Noordkaapbezoekers die beweren dat een bezoek aan de Noordkaap niet de moeite waard is. Mocht je van plan zijn naar de kaap te reizen, laat je niet door hen beïnvloeden. Je moet zelf ervaren hoe het daar is en hoe het daar voelt. Het is zo'n andere wereld dan wij hier in Nederland gewend zijn. Alleen al de weg ernaartoe, vanaf het plaatsje Honningsvåg, is een belevenis op zich. En eh... wat de onderstaande quote betreft, doe de dingen die je graag zou willen doen zodra je daar de kans voor krijgt. Soms moet je zelf de eerste stap nemen...           






vrijdag 21 maart 2014

Wereldkinderen



Wie de Noordkaap bezoekt ziet behalve de bekende wereldbol die er staat ongetwijfeld ook het monument Wereldkinderen, Barn av Jorden in het Noors. Wereldkinderen bestaat uit zeven ronde, bronzen kunstwerken naar ontwerp van zeven kinderen uit verschillende continenten. In 1988 bracht men deze groep kinderen onder bij diverse families in het dorp Skarsvåg dat niet ver van de Noordkaap verwijderd ligt. Ze mochten een kunstwerk maken waarbij ze bij het bedenken ervan alle vrijheid kregen in hun creativiteit en emoties. Ongeacht hun nationaliteit, afkomst, geloof of politieke achtergrond ondervonden de kinderen totaal geen hinder van de verschillen die er tussen hen bestonden. Ze brachten een plezierige tijd met elkaar door. In 1989 werd het kunstwerk op de Noordkaap geplaatst, samen met het bronzen beeld Moeder en Kind van de kunstenares Eva Rybakken.


De bedenker van dit alles is de Noorse journalist en auteur Simon Flem Devold. Hij bedacht dat de Noordkaap, een locatie die tot ver over de Noorse grens bekend is, gebruikt kon worden voor iets wat een positieve en symbolische waarde kon uitdragen, een symbool van samenwerking, vriendschap, hoop en vreugde. Zodoende kwam hij op het idee om deze zeven kinderen bij elkaar te brengen en een kunstwerk te laten creëren.


Elk jaar in de maand juni wordt de Wereldkinderenprijs uitgereikt aan een project dat het welzijn van kinderen ergens in de wereld ondersteunt. Iedereen mag een kandidaat nomineren en of het om een groepje mensen gaat of een eenling die zich voor dit doel inzet, dat maakt niet uit.


Wereldkinderen is een uniek kunstwerk dat tot nadenken stemt. Zeven totaal verschillende kinderen, zeven verschillende nationaliteiten met diverse culturele achtergronden die erin slagen in harmonie met elkaar samen te werken. Een voorbeeld voor de rest van de wereld.






maandag 10 maart 2014

Waar de hemel de zee raakt

De onderstaande foto met tekst heb ik kort geleden op Facebook en Twitter geplaatst. Nu realiseerde ik mij plotseling dat er ook mensen zijn die zich niet op Facebook en Twitter begeven. Speciaal voor diegenen plaats ik deze foto nog een keer op mijn blog. Ik kwam een tekst van de schrijfster Jennifer Donnelly tegen en wist meteen dat ik daar iets mee kon doen. Aangezien ik graag knutsel met foto's...


De foto is gemaakt vanaf een strand bij Storvika in de provincie Nordland, Noord-Noorwegen. Storvika ligt aan weg nr. 17, Kystriksveien genoemd, een nationaal toeristische route met een lengte van 650 kilometer. De route loopt van Steinkjer in de provincie Nord-Trøndelag tot aan Bodø in de provincie Nordland. Vorig jaar hebben wij deze ongelofelijk mooie en schilderachtige route gereden. Een route waarbij je de tijd moet nemen om alles wat je onderweg tegenkomt te absorberen, zoals bij Storvika waar het uitzicht op de bergen en de zee formidabel is. Op de foto schittert de avondzon op het water. Even later kwam er een mysterieuze nevel vanaf zee opzetten, wat een bijzondere sfeer met zich meebracht. Donker werd het niet meer. We bevonden ons namelijk in het land van de middernachtzon.
En als je geluk hebt, kun je de volgende ochtend ontbijten aan het strand. Wat wil een mens nog meer?

maandag 3 maart 2014

Gemengde gevoelens

De tas was al bijtijds ingepakt. Al het nodige bij elkaar gezocht. Met gemengde gevoelens, dat wel. Vanochtend is mijn echtgenoot naar het ziekenhuis vertrokken en zijn er voor de tweede keer tumoren verwijderd. Op het moment dat ik dit schrijf is de operatie net achter de rug. Mijn echtgenoot belde zelf op met de mededeling dat hij in de uitslaapkamer lag. Hij klonk opgelucht maar ook alsof hij lichtelijk dronken was. Oorzaak: een naast de ruggenprik toegediend roesje en dat voelde erg prettig aan, volgens hem. Hij klonk zelfs bijna gelukzalig, maar dat is omdat de ruggenprik nog niet is uitgewerkt en hij nog geen pijn voelt. Ik vrees dat het gevoel van gelukzaligheid binnen afzienbare tijd drastisch zal afnemen... 

Vanaf nu moet hij het acht weken rustig aan doen en volgt er een reeks chemospoelingen, eerst een keer per week, daarna een keer per maand. Hij is er vrij rustig onder. Zoals gewoonlijk was ik voor de operatie weer eens nerveuzer dan de patiënt zelf, maar dat is hij wel gewend van mij. De vorige keer pakte dezelfde soort ingreep iets anders uit dan verwacht en moest hij, vanwege bijkomstigheden, kort na thuiskomst halsoverkop weer terug naar het ziekenhuis. Maar omdat we proberen altijd van het beste uit te gaan, vertrouwen we erop dat hij dit keer zo snel mogelijk naar huis terug kan keren. Bovendien is er goede hoop dat uitzaaiingen onder controle gehouden kunnen worden. En dat is een enigszins geruststellende gedachte.

Toch blijft het een eigenaardig moment zodra mijn echtgenoot door de deuren naar de ok-afdeling verdwijnt en ik naar buiten loop om me in het normale leven te begeven. Het besef dat hij ergens binnen die muren van dat ziekenhuis verblijft en ik daar helemaal geen invloed op uit kan oefenen voelt als een vreemd soort machteloosheid. Het is het besef dat je op dat moment niets anders voor hem kunt doen dan hopen dat alles goed verloopt.
Op zulke momenten denk ik alvast aan wat ik tijdens het bezoekuur voor hem mee zal nemen. Iets wat hij leuk vindt om te lezen of iets lekkers wat hij graag lust. Daar kan ik me op verheugen, zoals hij zich op zijn beurt ook op het bezoekuur verheugt.

Wanneer hij hopelijk binnenkort thuiskomt, leg ik hem heerlijk in de watten maar hou ook streng toezicht, zodat hij op tijd zijn rust neemt en geen dingen doet die hij absoluut nog niet mag doen. En al vindt hij soms dat ik misschien wel eens ietsje te veel op hem let en vind ik soms juist dat mijn patiënt een tikkeltje te eigenwijs is, we komen er samen wel uit. Dat weet ik zeker.