vrijdag 27 december 2013

Een bijzonder jaar





2013, een bijzonder jaar, dat was het. Voor ons een jaar van:


TEGENSTELLINGEN, ONZEKERHEID,
BOOSHEID, VERDRIET, VRAGEN

Maar vooral ook een jaar van:

LIEFDE, WARMTE, DANKBAARHEID, HOOP,
   VERWONDERING, SAAMHORIGHEID   

Dat is in het kort ‘ons’ jaar. Ons jaar waarin er twee gebeurtenissen uitsprongen: dat wij als trotse grootouders vol verwondering een nieuw familielid, onze kleindochter, mochten verwelkomen en dat mijn echtgenoot opnieuw met gezondheidsproblemen, in dit geval kanker, te maken kreeg. Gebeurtenissen die op dat moment twee uitersten vormden: een nieuw leven in je armen mogen sluiten en leven met de vraag, de onzekerheid, hoe het ervoor staat met de gezondheid van degene die jou al jaren en jaren zo na aan het hart ligt of beter gezegd: in je hart woont.
Wat die gezondheid betreft was er eerst de boosheid en het verdriet om het onontkoombare, iets wat langzamerhand overging in acceptatie. En acceptatie betekent een stap vooruit.
Onze kleindochter is gelukkig een wolk van een baby en met de gezondheid van mijn man lijkt tot nu toe alles onder controle te zijn. Dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Het was een jaar waarin we op allerlei manieren veel warmte en saamhorigheid hebben ondervonden van onze kinderen, familie, vrienden en kennissen. Zonder hen zou ons jaar er heel anders uit hebben gezien. Dank je wel, lieve mensen, voor al jullie steun!

Het was een jaar waarin we een lange reis door Scandinavië hebben gemaakt. Een reis die veel indruk op ons heeft gemaakt en waarbij we niet alleen van het overweldigende landschap konden genieten maar ik ook de mogelijkheid kreeg een van mijn boeken te promoten.

Het was een jaar waarin ik via de sociale media of op andere wijze diverse lezers van mijn boeken (beter) heb leren kennen. En dat is ontzettend leuk! Wat fijn dat jullie mijn boeken lezen!
Én het jaar waarin ik, tussen de bedrijven door, mijn nieuwste boek heb weten af te ronden en naar mijn uitgever heb gestuurd. Als het goed is komt het boek in het voorjaar van 2014 uit. Zoiets is elke keer weer een mijlpaal. 

Dat waren een handjevol gebeurtenissen uit ‘ons’ jaar 2013. Wij kijken vol verwachting uit naar het nieuwe jaar, 2014, hebben plannen waarvan we hopen dat we die ten uitvoer kunnen brengen. Er valt nog zo veel te doen en nog zo veel te beleven.
Soms leiden grote veranderingen of minder goede ervaringen tot iets beters, tot iets goeds in je leven. Iets waarbij je eerst misschien nooit hebt stilgestaan, maar wat je op zo’n moment plotseling duidelijk ziet. Iets positiefs wat je nooit had ge- of ondervonden als die verandering of ervaring je niet was overkomen...

Maak van 2014 een goed jaar, op wat voor manier dan ook!





maandag 23 december 2013

Imagine

Dit keer geen kerstblog, geen kerstgedicht, geen kerstverhaal, alleen een foto met een tekst erbij. Laten we het maar een kerstgedachte noemen. De foto is gemaakt bij de poolcirkel op de Saltfjellet in Noorwegen. Een monument dat de aarde met de vier windstreken voorstelt. 
De tekst op de foto is afkomstig uit een lied dat mij altijd erg heeft aangesproken en mij nog steeds aanspreekt. De woorden zeggen genoeg. 

Ik wens jullie licht, warmte, sfeer en gezelligheid en een mooi en goed Kerstfeest!
 

zondag 22 december 2013

Vandaag is rood...



Het weer werkte mee, de sfeer was goed en supergezellig, de glühwein smaakte prima, het was overal rood wat de klok sloeg, het ‘hohoho!’ kwam van alle kanten aanwaaien en het allerbelangrijkste: er is een prachtig bedrag opgehaald voor twee goede doelen. Wij, mijn echtgenoot, de schoonmoeder van een van onze dochters en ikzelf, hebben vandaag samen met ruim 700 andere deelnemers meegedaan aan de Santa Fun Run die in onze woonplaats Dronten plaatsvond.

Verzamelen van alle deelnemers.
De warming-up.

Iedereen die zich had ingeschreven voor dit evenement moest te voet een parcours van vijf kilometer afleggen. Bij inschrijving kreeg je, behalve een startnummer, meteen een Kerstmanpak die je tijdens de run verplicht was te dragen. Tegen ’s middags een uur of twaalf stroomden er Kerstmannen en -vrouwen vanuit alle hoeken van Dronten naar het startpunt van de Santa Fun Run. Overal waar je keek rood, rood en nog eens rood. Voordat het startsein klonk kregen onze spieren de kans los te komen bij een warming-up op bekende kerstsongs. Het heeft geen uitleg nodig dat bij zo’n grote groep deelnemers de nodige hilariteit ontstond bij alle oefeningen die er gedaan moesten worden en zodoende de toch al vrolijke sfeer nog meer verhoogd werd.

Voorrang voor alle Kerstmannen en Kerstvrouwen.
Onderweg stuitten we op een vrolijk zingend kerstkoor.

Niet veel later slingerde er een karavaan van Kerstmannen en -vrouwen door het winkelcentrum en het dorp om ongeveer een uur later weer bij het startpunt te arriveren waar iedereen zich te goed kon doen aan glühwein, chocomelk en een broodje rookworst en ondertussen kon luisteren naar toepasselijke muziek, verzorgd door een dj en een moderne troubadour. Tussendoor werd het bedrag bekend gemaakt voor de twee goede doelen waarvoor deze Santa Run was georganiseerd: Voedselbank Dronten en Hospice Dronten. Voor deze doelen is er ruim 8000 euro opgehaald en dat is fantastisch!

Door het winkelcentrum.

Wat ons betreft was het een geslaagde dag. De combinatie van goede doelen, saamhorigheid en gezelligheid maken het tot een goed en superleuk evenement. Als het even kan zijn wij volgend jaar weer van de partij!

Door het bos.
En tot slot glühwein en een broodje rookworst.









maandag 16 december 2013

Santa Claus Village



Kerstkaarten schrijven in mei? Ja, dat kan je zomaar gebeuren bij een bezoek aan de Kerstman in Fins Lapland. Het is ons overkomen op het moment dat we Santa Claus Village in Rovaniemi bezochten. Terwijl de laatste restanten sneeuw en kerstversieringen verwijderd werden, begaven wij ons samen met een handjevol toeristen in het bijna verlaten kerstdorp. Hier en daar zag je nog een rendier lopen, maar ik vermoed dat de arrenslee inmiddels in de zomerberging was gezet en dat Rudolph het rendier en zijn soortgenoten al aan een welverdiende vakantie waren begonnen.


Waar je daar ook loopt, overal klinkt kerstmuziek. Dat is even wennen in mei. Ook al is het kerstdorp een commerciële aangelegenheid, je kunt er heerlijk rondneuzen tussen talloze souvenirs en te voet de poolcirkel oversteken, want de poolcirkel loopt dwars door Santa Claus Village. 


Het (post)kantoor van de Kerstman bevindt zich in het dorp en wie dat wil kan de goedgemutste man ontmoeten en ervoor kiezen om samen met hem op de foto te gaan.

Het kantoor van de Kerstman.
Voor wie het koud heeft is er een ruim assortiment
aan winteraccessoires.

In het postkantoor is er keuze uit een megacollectie kerstkaarten die daar ter plekke geschreven kunnen worden. Daarna worden ze voorzien van een bijzonder stempel van het kerstdorp en kun je ze meteen in de brievenbus deponeren, ook al is het pas half mei. Natuurlijk hebben wij een aantal kaaren geschreven en daar gepost. We waren erg benieuwd of ze inderdaad met de kerstdagen in Nederland aan zouden komen, dan zou het immers een half jaar later zijn, maar de kaarten kwamen keurig op tijd aan. Het postsysteem van de Kerstman blijkt goed te werken. Voor familie en vrienden was het een complete verrassing dat ze een kaart vanuit Rovaniemi toegestuurd kregen, we hadden niemand verteld dat we daar in mei kerstkaarten hadden verstuurd.

Een brievenbus voor de dagelijkse post en 
een brievenbus voor de kerstpost.

Kinderen vanuit de hele wereld kunnen de Kerstman een brief sturen. In de brieven melden de kinderen allerlei nieuwtjes of vragen de Kerstman naar zijn bezigheden in het kerstdorp en stellen ze vragen over Rudolph en de overige rendieren. Advies vragen bij problemen is ook een van de briefonderwerpen en daarnaast ontvangt de Kerstman natuurlijk ook de nodige lijstjes met wensen. De goede man ontvangt brieven vanuit bijna 200 landen. In de kerstperiode van 2012 ontving de Kerstman 500.000 brieven, mailtjes, kaarten en pakketjes en alles bij elkaar opgeteld waren dat de afgelopen 30 jaar bijna 16 miljoen exemplaren. Een drukte van jewelste dus voor de Kerstman en zijn elfengevolg. 


Wie ooit in de buurt van het kerstdorp komt, leg een bezoek af, al is het alleen maar om de sfeer te proeven. In de winter, als er sneeuw ligt, zal het er vast en zeker veel sprookjesachtiger uitzien, maar wij hebben er, ondanks dat het half mei was en er in het dorp zo goed als geen sneeuw meer lag, een plezierige dag doorgebracht. Een ding is zeker: aan het einde van een dag Santa Claus Village kun je voorlopig geen kerstmuziek meer horen.


Kerstkaarten schrijven in het postkantoor van de Kerstman,
het blijft een hele klus, ook in mei.

 


















zaterdag 14 december 2013

Midzomer versus Kerstmis

Voor wie moeite heeft met kleine letters: vanaf 19 december is mijn roman Midzomerliefde verkrijgbaar als boek met grote letters bij alle boek- en webwinkels. Heb je behalve de kleine letters ook moeite met de korte, soms donkere dagen? Midzomerliefde speelt zich voor een groot deel af boven de Noorse poolcirkel in de periode dat het daar 24 uur per dag licht is. Een verhaal dat bij ons in deze tijd van het jaar als een soort van lees-lichttherapie werkt. Misschien een leuk idee om iemand tijdens de kerstdagen met dit boek te verrassen?


Natuurlijk zijn mijn andere boeken ook geschikt als leescadeau, zoals Westerstorm dat zich bij de imposante Noorse bergwereld en fjordenkust afspeelt of Julie's liefde, waarin de hoofdpersoon een jaarlang wordt gevolgd tijdens haar (spannende) belevenissen in de Noorse wildernis. In dit laatstgenoemde boek wordt ook de kerstperiode beschreven, sfeervol gevierd in een oude, Noorse boerderij, omringd door een besneeuwd landschap. Ook deze boeken zijn in een editie met grote letters verkrijgbaar. In alle boeken zit genoeg avontuur, spanning en liefde om de kerstdagen mee door te komen, dus verschans jezelf met een van bovenstaande boeken bij, onder of naast de kerstboom en proef de sfeer van zowel het zomerse als winterse noorden.   
    

vrijdag 6 december 2013

Onderweg

Vanmiddag zijn de drie boeken van Midzomerliefde de deur uitgegaan, op weg naar de winnaars van de Sinterklaasactie. Ik dacht nog wel zo dat ze door de brievenbus zouden passen, maar hoe de jongeman in ons kleine postkantoor in de Bruna winkel ook zijn best deed ze door de nepbrievenbus te duwen, om uit te proberen of ze tot de categorie brievenbuspost behoorden, hij kreeg de boeken er echt niet doorheen gepropt. De volgende keer misschien toch maar iets dunnere boeken schrijven. Maar dat is voor mij die, wat schrijven betreft nooit van ophouden weet, bijna onbegonnen werk. Beste winnaars, jullie boek is in ieder geval onderweg. Ik wens jullie heel veel plezier op jullie leesreis door het Hoge Noorden!    

Nog even de boeken signeren voor verzending.

donderdag 5 december 2013

Een bijzonder Sinterklaasverhaal


Wie gisteren VROUW in de Telegraaf heeft gelezen zal misschien opgemerkt hebben dat er een echtpaar in stond dat elkaar tijdens een Sinterklaasfeest heeft leren kennen. Dat echtpaar zijn mijn echtgenoot en ik. Ik speelde lang geleden voor Zwarte Piet en zo hebben mijn man en ik elkaar ontmoet. In een van mijn vorige blogposts genaamd Interview VROUW Telegraaf is daarover iets te lezen en is er op een foto te zien hoe wij (was even schrikken) megagroot in de krant staan afgebeeld. Omdat het nu Sinterklaasavond is, dacht ik, laat ik dit bijzondere Sinterklaasverhaal eens vertellen voor diegene die het artikel in de Telegraaf niet gelezen heeft...

Lang, lang geleden was er een jonge vrouw die zich bij Sinterklaas had aangemeld omdat ze dolgraag een van zijn hulpen, zijn Pieten, wilde worden. Gelukkig bleek Sinterklaas nog een paar Pieten te kunnen gebruiken en niet veel later zat zij in een stoel voor een spiegel en keek toe hoe ze tot een Zwarte Piet getransformeerd werd. Van het mooie, fluweelachtige pak, afgezet met goudkleurige biezen, tot de baret met de zacht heen en weer wuivende veer, en van de witte, kanten manchetten en witte kraag tot de chique zwarte cape. O ja, dit was precies zoals ze zich een Zwarte Piet had voorgesteld en ze verheugde zich op het Sinterklaasfeest dat diezelfde dag zou plaatsvinden.

Ergens ver daarvandaan, kilometers en kilometers verderop aan de ander kant van het land, woonde een jongeman. Hij was uitgenodigd om naar het Sinterklaasfeest te komen, maar had daar helemaal geen behoefte aan. Zijn hoofd stond er absoluut niet naar. Hij had zojuist een vervelende liefdesgeschiedenis achter de rug en voelde er niets voor om naar een feest te gaan waar iedereen in een vrolijke stemming zou zijn. Nee, dat zag hij helemaal niet zitten. Toch was er iemand die aan hem dacht en hem liet weten dat als hij niet naar het feest zou komen, hij hem op zou halen. Een feest was juist een geschikte plek om voor even zijn zorgen te vergeten, zei hij tegen de jongeman. Schoorvoetend gaf de jongeman toe dat hij dan toch maar naar het feest zou gaan.

Het feest was in volle gang en de jongeman stond in een stil hoekje toe te kijken hoe de andere feestgangers zich amuseerden. De jonge, vrouwelijke Piet zag hem staan. Hij viel op, juist doordat hij nergens aan meedeed. Ze liep naar hem toe om een gesprek met hem aan te knopen, want ze kon er niet tegen als iemand het niet naar zijn zin had. Het klikte tussen de jongeman en haar en ze praatten de rest van de dag en de avond met elkaar over alles wat hen bezighield. Pas toen de maan en de sterren al hoog aan de hemel stonden, de feestgangers een voor een naar huis terugkeerden en Sinterklaas liet weten dat hij zich terugtrok in zijn eigen onderkomen en zijn paard op stal werd gezet, namen de jongeman en de vrouwelijke Zwarte Piet afscheid van elkaar. Maar niet zonder beloofd te hebben elkaar nog eens op te zoeken. En zo gebeurde het dat zij elkaar opnieuw ontmoetten. En daarna nog een keer. En nog een keer…

En nu? Nu zijn ze al jaren en jaren gelukkig met elkaar. Nee, dit is geen sprookje, dit is naar waarheid verteld. De Zwarte Piet, dat ben ik en de jongeman is mijn echtgenoot. En elk jaar wanneer Sinterklaas ons land bezoekt, zeggen we tegen elkaar: “Weet je nog? Weet je hoe weinig het maar had gescheeld of we hadden elkaar nooit leren kennen? Bijzonder, hè?”

De Zwarte Piet in het oranje pak,
ja, dat ben ik...

Surprise!

Juist omdat het 5 december is, de dag van cadeautjes en surprises, leek het me leuk om voor een verrassing te zorgen en niet één maar drie boeken te verloten onder de deelnemers die het goede antwoord hebben gegeven op een vraag die over het boek Midzomerliefde ging. Laat ik jullie niet langer in spanning houden. Dit zijn de winnaars:

Anna de Boer
Corrie Mulder
Hans Hegeman

Van harte gefeliciteerd, jullie hebben een exemplaar van Midzomerliefde gewonnen! Nestel jezelf straks fijn in een stoel of op de bank, zorg dat er een kop warme chocomelk binnen handbereik staat en reis even naar een andere (noordelijke) wereld. Heel veel plezier met Midzomerliefde!

Alle andere deelnemers, bedankt voor het meedoen! En wie weet volgt er nog een keer een winactie waarbij jullie wel in de prijzen vallen.
Wat ik wel even wil noemen is dat er een deelnemer vanuit Noorwegen heeft meegedaan, Louis Kramer. Erg leuk! Ik hoop nog een keer in de buurt van Bodø te komen. Het staat, als alles meezit, wel in de planning, dus misschien kan ik dan nog eens persoonlijk een boek afleveren.

Dan wens ik iedereen nog een fijne Sinterklaasdag en -avond toe! En snoep niet te veel van die veel te lekkere kruidnoten.

Noordkaapeiland, Magerøya. 
 

woensdag 4 december 2013

Interview VROUW Telegraaf

Daar staan we dan, mijn echtgenoot en ik, in de Telegraaf van vandaag. Een interview in VROUW over hoe wij elkaar hebben leren kennen. Ik verklap alleen dat we elkaar lang geleden tijdens de Sinterklaastijd hebben ontmoet. En dat we rond deze tijd van het jaar er altijd aan terugdenken hoe bijzonder onze ontmoeting eigenlijk was.


Voor wie het artikel nog niet gelezen heeft, snel naar de winkel of het tankstation en koop een Telegraaf! En is er nergens meer een Telegraaf te vinden, wie weet, vertel ik er binnenkort iets meer over op mijn blog. 

Vanmorgen met Piet op de foto bij de school van
onze kleinzoon. Brokje nostalgie...


vrijdag 29 november 2013

De laatste kans

Dan nu het derde en laatste deel van mijn Sinterklaas winactie. De afgelopen twee weken maakte je kans om mijn boeken Westerstorm en Julie's liefde te winnen. Van deze twee boeken zijn inmiddels de winnaars bekendgemaakt.
T/m woensdag 4 december maak je nog één keer kans om een van mijn boeken te winnen, namelijk Midzomerliefde. Hou je van een verhaal waarin niet alleen reizen maar ook een interessante en verrassende familiegeschiedenis verweven zit, dan is dit iets voor jou. Lees hoe een jonge vrouw samen met haar vriendin aan de hand van een oud dagboek op zoek gaat naar haar voorouders. De zoektocht voert haar door het indrukwekkende landschap van Noorwegen, naar het land van de middernachtzon en het noorderlicht. Daar, in het uiterste noorden, hoopt zij het antwoord op haar vragen te vinden.

Het enige wat je hoeft te doen is een vraag te beantwoorden die iets met dit boek te maken heeft. Het antwoord op deze vraag is te vinden op mijn blog. Onder de degenen die het goede antwoord weten te geven verloot ik een exemplaar van Midzomerliefde.

Dan volgt hieronder de vraag:

HOE HEET DE HOOFDPERSOON UIT MIDZOMERLIEFDE?

Stuur mij een Facebook privébericht of een privébericht op Twitter waarin je het antwoord en je volledige naam vermeldt.
Of verstuur het antwoord via mijn blog door het onder deze blogpost of in mijn gastenboek als reactie te plaatsen. Deze reactie wordt niet direct op mijn blog weergegeven, maar komt in mijn mailbox terecht zodat alleen ik het antwoord en jouw volledige naam kan zien. Vermeld in het laatste geval wel even je e-mail adres zodat ik contact met je kan opnemen mocht je gewonnen hebben.

Je kunt het antwoord t/m woensdag 4 december 2013 insturen. Donderdag 5 december maak ik de winnaar bekend en neem ik contact op voor verdere adresgegevens zodat ik je het boek kan toesturen.

Succes!

Midzomerliefde bij de Noorse westkust, dicht bij Storvika. 
 

We have a winner!

Ja, we hebben weer een winnaar! Dit keer de winnaar van de tweede ronde van mijn Sinterklaasactie. Diegene is een van de deelnemers die het juiste antwoord heeft gegeven op de vraag in welk nationaal park de oude zomerboerderij ligt die bij de hoofdpersoon, Julie, veel herinneringen oproept. Het antwoord is: Gutulia.
Wilma Put heeft daarmee mijn boek Julie's liefde gewonnen. Van harte gefeliciteerd, Wilma! Ik hoop dat je er veel (lees)plezier aan beleeft. Ik zou het leuk vinden als je laat weten wat je van het verhaal vindt, want ik ben altijd erg benieuwd naar de mening van lezers. 

Uitzicht vanaf de berg Gloføken, een van de plaatsen
die in Julie's liefde voorkomt.

Heb je deze keer (weer) niets gewonnen? Je maakt nog één keer kans op een van mijn boeken, dus wie weet… Vandaag gaat de derde en laatste ronde van deze actie in. Houd mijn blog en/of Facebook en Twitter weer in de gaten.
 
Een galerie met bijbehorend café in Røros, een voormalig
mijnstadje. Beide komen in Julie's liefde aan bod.



vrijdag 22 november 2013

And the winner is...

We hebben een winnaar! De eerste winnaar van de Sinterklaasactie waarbij je mijn boeken kunt winnen. Sandra Korten heeft mijn boek Westerstorm gewonnen. Van harte gefeliciteerd, Sandra! Ik hoop dat je Westerstorm met veel plezier zult lezen en als je het boek uit hebt mag je me gerust laten weten wat je ervan vond. 

En voor wie deze keer niets gewonnen heeft, je maakt nog twee keer kans op een van mijn boeken. Vandaag gaat de tweede ronde van deze actie in, dus hou mijn blog en/of Facebook en Twitter in de gaten. Succes!  

De meer dan honderd jaar oude weg naar het zomerskigebied
Strynefjell, een van de locaties waar
Westerstorm zich afspeelt.

dinsdag 12 november 2013

Tijdelijk

Regelmatig krijg ik de vraag: “Wat voor werk doe je?” 
“Ik schrijf,” antwoord ik dan enthousiast.
O maar wat voor wérk doe je dan?
Ik schrijf, herhaal ik. Boeken, voeg ik er voor de duidelijkheid aan toe.
Ja, maar je hebt toch wel een baan? klinkt het verbaasd.
Schrijven is mijn werk.
Maar toch niet fulltime?
Jazeker, ik heb er een dagtaak aan.
Die informatie moet even verwerkt worden tot de volgende vraag zich aandient: “En als je boek af is, wat ga je dan doen? Blijf je dan doorschrijven?”

Ja, als het even kan, blijf ik doorschrijven. Ik ben jaren bezig geweest om schrijfster te worden en nu ik mijn doel heb bereikt lijkt het alsof sommigen denken: ach, ze heeft nu een paar boeken op haar naam staan en daar zal ze wel tevreden mee zijn.
Nee, zo zit ik niet in elkaar. Schrijven zal altijd onderdeel van mijn leven blijven, zo niet het grootste deel van mijn leven in beslag nemen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet schrijf of we moeten een dag buiten de deur doorbrengen of met vakantie zijn. En zelfs dan kan ik het nog niet laten. Schrijven maakt me gelukkig. Dat betekent niet dat als ik niet schrijf me ongelukkig voel, nee, dat is niet het geval. Schrijven voegt iets, of zelfs een flink deel, aan mijn geluk toe. Zo moet je het zien.

Ik schrijf inderdaad fulltime. Vaak overdag, soms tot diep in de nacht. Ik zit achter een piepklein bureau van een bekende Zweedse winkelketen. Je weet wel, die van de gehaktballen en gratis koffie en thee voor familieleden. Alles heeft een vaste plek op mijn bureaublad anders past het niet. En dan zit ik ergens tussen de woonkamer en de keuken in en probeer me af te sluiten voor wat erom mij heen gebeurt. Mijn echtgenoot houdt voortdurend rekening met mij en sluipt stilletjes door ons huis en luistert muziek met de koptelefoon op. Wanneer ik echt rust wil, verdwijn ik naar onze slaapkamer waar ik achter een nog kleiner bureautje kruip, een driepoot met een kantelbaar werkblad van dezelfde Zweedse winkelketen. Ja, Ikea is ideaal voor kleinbehuisden zoals wij, want wij wonen wel gezellig maar niet ruim. Ooit zijn we tijdelijk op een camping neergestreken, in een Scandinavisch houten chalet – past bij ons – met de bedoeling daarna een nieuwe woonplek te vinden.
“Op zo’n camping hebben jullie zeker altijd een vakantiegevoel?” wordt er vaak gevraagd. Laat ik iedereen meteen uit de droom helpen: het leven gaat ook hier gewoon door, net zoals op iedere andere woonplek.

Zelfs onze schuur is in Scandinavische stijl.

Maar om op het ‘tijdelijk’ terug te komen, het ‘tijdelijk’ is inmiddels acht jaar geworden en was bedoeld als kort tussenstation naar iets anders. En dan iets anders in Noorwegen. Daar hadden we destijds iets op het oog wat we wilden kopen, hadden zelfs een bod gedaan, maar het werd helaas aan iemand anders verkocht. We hebben nooit meer een project gevonden wat ons zo aansprak als toen en – niet onbelangrijk – dat binnen ons budget paste. Tussendoor gebeurde er van alles in ons leven en plotseling waren we acht jaar verder … en ouder. En toch blijft het na al die jaren nog steeds kriebelen, blijft het avontuur lonken. We beseffen ook wel dat het Hoge Noorden niet het beloofde land is, maar ach, een mens moet iets te dromen hebben.

Tijdens vakanties nog met boeken en schrijven bezig.

Inmiddels is het manuscript van mijn vierde boek naar de uitgever gestuurd en wervelen er alweer genoeg ideeën door mijn hoofd waarmee ik aan de slag wil. En niet alleen schrijfideeën. En mijn echtgenoot? Hij sluipt nog steeds stilletjes door ons huis. En ik? Ik droom van een groter bureau. Dat moet toch ooit te realiseren zijn ;-)

maandag 4 november 2013

Vasthouden

Ik wil vandaag Norah graag even vasthouden,” zei mijn echtgenoot een paar dagen geleden plotseling tegen mij. Norah is onze kleindochter. Ze maakte vorige week haar entree als piepkleine, nieuwe wereldburger, maar mijn echtgenoot had haar nog nooit even in zijn armen gehouden. Hij is supertrots op onze zesjarige kleinzoon en vindt het geweldig om met zijn kleinkind op te trekken en dus verbaasde het mij nogal dat hij zijn kleindochter, op een blik in de wieg werpen na, leek te ontwijken. Toch kreeg ik langzamerhand een vermoeden waar wat Norah betrof de schoen wrong. “O?” zei ik en keek hem vragend aan. “Dat lijkt me een fantastisch idee,” vervolgde ik. Mijn echtgenoot trok zijn schouders op en wist niet precies wat hij moest zeggen.
“Ik weet wat er aan de hand is.” Ik besloot de confrontatie aan te gaan. “Jij dúrfde haar niet vast te houden,” zei ik tegen hem. Ik zag hem schrikken. “Omdat je bang bent … Bang dat je ziekte terug zal keren en je Norah niet op kunt zien groeien. Daarom durf je je niet te veel aan Norah te hechten. Je bent bang om afscheid te moeten nemen.” Mijn eigen woorden klonken me vreemd in de oren. Hard ook… Het was alsof ik het over iemand anders had. Mijn echtgenoot werd emotioneel en daardoor wist ik dat ik het bij het rechte eind had. Ik pakte zijn beide handen beet en zei: “Zoals het er nu voor staat kun jij vast honderd worden, echt… En een nieuw kindje in de familie is iets waarvan je moet genieten, iets waar je veel blijdschap en kracht uit kunt halen. Iets wat juist heel bijzonder is om mee te maken…” Mijn echtgenoot knikte bevestigend en gaf toe dat hij daar inderdaad mee worstelde. Ik schonk iets te drinken voor ons beiden in en we praatten nog een tijdje over dit onderwerp door.


Waarom ik doorhad wat er met hem aan de hand was? In gedachten zag ik mezelf op de rand van een bed zitten en praatte met mijn moeder die daar lag. “Weet je,” zei ze tegen mij, “het ergste van alles vind ik dat ik jullie kinderen niet meer op zie groeien. Dat had ik zo graag meegemaakt…"
Die woorden zijn mij altijd bijgebleven. Mijn moeder is zestien jaar geleden aan kanker overleden en voelde zelf al aan dat ze het niet zou overleven. Ik vraag me nog regelmatig af hoe het geweest zou zijn als zij wel in leven was gebleven. Ze zou onnoemelijk trots op onze kinderen zijn geweest, dat was ze toen al, en met volle teugen genoten hebben van haar achterkleinkinderen. Dat weet ik zeker. De gedachte aan haar deed me begrijpen waarmee mijn man worstelde. Het voelt bijzonder aan dat ik na zestien jaar terug kan grijpen op iets wat mijn moeder destijds tegen me gezegd heeft. Ook al was het een triest moment, door haar begrijp ik mijn man nu beter.


Diezelfde dag dat hij zei dat hij Norah wilde vasthouden, zag ik 's middags mijn man met haar in zijn armen zitten. Het kleine meisje keek vol verwondering naar hem op, voelde zich volledig op haar gemak bij hem. Een van haar piepkleine knuistjes lag in zijn hand terwijl mijn man haar zachtjes heen en weer wiegde. Ik bekeek het vertederende tafereeltje en voelde me dankbaar en blij. Tegelijkertijd moest ik aan mijn moeder denken. Wat zou zij hier graag bij geweest zijn, bij dit bijzondere moment. In gedachten zag ik ook haar met Norah in haar armen, zoals ik haar wel vaker in gedachten zag bij alle andere bijzondere gebeurtenissen die met onze kinderen te maken hadden, en besefte ik eens te meer dat wij extra van dit soort momenten moeten genieten, deze momenten moeten koesteren, vasthouden...

(Quote: Marilyn Monroe)



dinsdag 29 oktober 2013

Toepasselijk


Waar zal ik beginnen? Ik ben blij, ik ben trots, ik zweef vandaag even door het leven heen. Mijn echtgenoot en ik stonden midden op een parkeerplaats bij het winkelcentrum in onze woonplaats toen we het te horen kregen. Het liefst had ik een rondedans over de parkeerplaats gemaakt en een paar luide uitroepen van blijdschap willen slaken. Maar ja, dan kijkt iedereen je zo vreemd aan. Het was iets waar we al lange tijd op hadden gewacht. Iets wat voor de nodige spanning en een tikkeltje nervositeit zorgde. Het bericht dat het eindelijk zover was, zorgde ervoor dat we glunderend en grijnzend als een idioot door het winkelcentrum liepen en ons te buiten wilden gaan aan het kopen van allerlei leuke presentjes.

Een van de bijzondere en nu toepasselijke beelden
in het Vigeland Beeldenpark in Oslo.

Wat is er aan de hand? Vandaag is onze kleindochter geboren. Een piepklein, schattig meisje met een wipneusje, minuscule handjes en vingertjes, en oogjes die af en toe opengaan en naar je kijken wanneer je iets tegen haar zegt. Norah, heet ze en Norah betekent ‘trots’. We vinden het een prachtige naam die weergeeft hoe iedereen om haar heen zich voelt. Onze kleinzoon, Luca, van zes is plotseling haar grote broer geworden. En hij is erg trots op zijn nieuwe status. Luca betekent trouwens ‘licht’. Wat zijn het allebei toepasselijke namen, want onze twee kleinkinderen zijn lichtpuntjes in ons bestaan waar we erg trots op zijn. Mooier kan het niet…

zaterdag 19 oktober 2013

I hope you dance

Jullie zouden ons ’s morgens eens moeten horen wanneer mijn echtgenoot en ik frisgewassen en al dan niet goed wakker (gelukkig geen last van ochtendhumeur) achter onze dagelijkse boterham met appelstroop en onze kom yoghurt met cornflakes aan de ontbijttafel zitten. Kort daarvoor hebben wij de nieuwsberichten gehoord (daar zou je meestal spontaan een ochtendhumeur van krijgen) en tijdens het ontbijt geven wij onze ongezouten mening over dit nieuws. We voeren gesprekken over politiek, misstanden, het zinloze geweld, over het leven in het algemeen, ook over de dood, over ons leven, onze familie, onze (klein)kinderen. Soms dwalen we zo ver van het oorspronkelijke gespreksonderwerp af dat we niet eens meer precies weten hoe we op een bepaald onderwerp terecht zijn gekomen. Het is ’s morgens in ieder geval nooit saai bij ons aan tafel. Stel dat iemand een camera bij ons zou plaatsen, dan is Nederland volgens mij een reality soap rijker.

Ooit was alles anders...

Wat het laatste onderwerp betreft – onze (klein)kinderen – hebben wij het er samen wel eens over in wat voor andere wereld zij leven en opgroeien dan mijn man en ik zijn opgegroeid. Hij en ik zijn beschermd, of misschien beter gezegd, afgeschermd opgegroeid. Diepgaande gesprekken met onze ouders werden er niet gevoerd. Televisie was in die tijd een vrij nieuw fenomeen (ja, wij stammen écht uit dat tijdperk). Het beeld was zwart-wit en we mochten af en toe naar verantwoorde kinderprogramma’s kijken. Het wereldnieuws ging aan ons voorbij en reclamespots met kronkelende, wulpse dames, bestoven door een of ander peperduur parfum en mannen met ontbloot bovenlichaam die eveneens een verleidelijke geurlijn aanprezen of een slok van een verfrissend drankje namen bestonden toen nog niet, volgens mij. Videoclips met schaars geklede dames die zich al net zo, of nog erger, bewogen als de parfumdames, kwamen ook nog niet op het tv-scherm voorbij. En gewelddadige games? Nooit van gehoord. Wij konden ons als kind niet de hele dag achter een beeldscherm verschansen om zoveel mogelijk geweld te veroorzaken. Wij speelden in die tijd nog buiten. En de enige gewelddadige spelletjes die wij speelden waren de politieagent die op boeven joeg of een cowboy- en indianengevecht, waarbij de pijltjes met zuignap ons om de oren vlogen en als we geluk hadden bij iemand op het voorhoofd bleven plakken. 

Ja, er is vergeleken met toen wel het een en ander veranderd. Toen ik kind was hadden mijn ouders een tegeltje aan de muur hangen waarop een gebed stond afgebeeld, het ‘Gebed voor mijn kinderen.’ Er kwam een zin in voor die ik als kind niet begreep: Ik vraag U niet mijn kinderen elk verdriet te besparen. Welke ouder vond het goed dat zijn kind verdriet had? Dat was voor mij als kind een volkomen raadsel. In de loop der jaren is de betekenis van die tekst mij natuurlijk allang duidelijk geworden. Onze eigen kinderen staan inmiddels al geruime tijd op eigen benen en hebben zo ieder hun strubbelingen meegemaakt. Als ouder wil je je kind niet verdrietig zien. Je probeert je kind dan zo goed mogelijk tot steun te zijn en hoopt dat ze, elke keer als ze iets moeten doorstaan, niet bij de pakken gaan neerzitten en wijzer en volwassener uit de situatie tevoorschijn zullen komen. En wanneer alles weer op de rails is, ze het leven extra zullen waarderen, het leven blijven omarmen, en ik geloof dat ze dat tot nu toe gelukt is. Zij dansen, zoals de onderstaande tekst het verwoordt. 

Voor onze (klein)kinderen: 

Tekst uit 'I hope you dance' van Lee Ann Womack.
Foto gemaakt in Nationaal Park Rondane, Noorwegen.
 


 





maandag 14 oktober 2013

Beren, bessensap en een Belgische weerman


Helga van Leur vond het een interessante dag voor de weerkundigen, zei ze tijdens het avondweerbericht. Wij vonden het een dag met het ergste snertweer dat je je voor kon stellen, een dag met veel regen en een koude, stormachtige wind. Op het moment dat wij samen met onze vrienden arriveerden bij Snow World in Zoetermeer om de Lapland Dag van Voigt Travel te bezoeken, worstelden niet alleen wij maar ook andere bezoekers met flapperende paraplu’s waarvan de baleinen plotseling verkeerd om gingen staan en we alsnog natgeregend het gebouw letterlijk binnen kwamen waaien.


Vanuit de garderobe konden we meteen doorlopen naar een zaaltje waar een leuke, informatieve presentatie over Lapland werd gehouden om daarna naar een interessante lezing van Ruben Weytjens te luisteren, een Belgische weerman met een grote passie voor en veel kennis over het noorderlicht. 

De lezing van de Belgische weerman Ruben Weytjens.
Na al deze informatie oriënteerden we ons op de stands met documentatie over vooral winterse bestemmingen in Lapland. Hier en daar werd er een praatje gemaakt met de medewerkers van Voigt Travel. Zij zijn gespecialiseerd in dergelijke reizen, hebben de bestemmingen bezocht en kunnen er van alles over vertellen. En hoe meer informatie we vergaarden, hoe meer het begon te kriebelen om het Hoge Noorden eens in de winter te bezoeken, iets wat we nog nooit gedaan hebben. Wij kennen het alleen van het voorjaar, de zomer of het najaar.



Mijn echtgenoot was nogal geïnteresseerd in de stand van de tweemastschoener het Noorderlicht. Tja, mijn man en schepen, een combinatie waar geen speld tussen te krijgen is. De bemanning van het Noorderlicht richt zich met hun zeilreizen vooral op Noord-Noorwegen en Spitsbergen. 

De schoener 'Noorderlicht' vastgevroren in het pakijs van Spitsbergen.
(Foto gemaakt van foto bij stand van de schoener.) 

Bij Spitsbergen laten ze het schip gedurende de winter vastvriezen in het pakijs van een fjord. Er wordt de mogelijkheid geboden om dan op het schip te overnachten. Deze overnachtingen staan in de top 5 van de meest bijzondere overnachtingsplekken ter wereld en dat geloven we graag dat zoiets erg bijzonder zal zijn. Een wereld van sneeuw en ijs waar de stilte regeert. Een Arctisch avontuur, inclusief ijsberen. “Laten we het eerst maar eens wat minder rigoureus aanpakken,” zeg ik tegen mijn echtgenoot. “Lapland lijkt mij voor de beginnende winteravonturier wel een geschikte bestemming.” Daar zijn tenminste geen ijsberen, denk ik een beetje angstig voor deze toch prachtige, grote roofdieren. Volgens mij krijg ik op Spitsbergen last van achtervolgingswaanzin, kijk ik voortdurend over mijn schouder of er niet ergens een ijsbeer rondscharrelt. Ach, voorlopig zitten we nog niet op Spitsbergen en ik denk dat het er ook niet van komt, al weet je dat laatste natuurlijk nooit zeker. Misschien moet ik alvast schietlessen gaan nemen, met een verdovingsgeweer dan, hè… Het verhaal over het koude Spitsbergen doet ons verlangen naar iets warms en voordat we weer richting huis vertrekken krijgen we nog een glas warm bessensap aangereikt. We laten het ons goed smaken.       

Warm bessensap.
Buiten regent het nog steeds en de stormachtige wind is niet gaan liggen. Bepakt en bezakt met allerlei verleidelijke noordelijke documentatie gaan we op weg naar onze auto en passeren we nieuwe bezoekers, worstelend met onwillige paraplu’s. Onderweg naar huis verdiep ik me in alle winterse mogelijkheden van Lapland en droom ik weg bij de foto’s van die eindeloze witte wildernis, sleden met husky’s ervoor, sneeuwschoenwandelingen, sneeuwscootersafari’s, knusse lodges, knapperende haardvuren… O ja, het is zo zeker als wat. Zoals ik in mijn vorige blog al voorspeld had, zijn we opnieuw besmet met het Laplandvirus en volgens mij geneest dat nooit meer.