maandag 4 mei 2015

Vredesmoment


Een vredesduif, dat was het eerste waar wij aan dachten op het moment dat mijn echtgenoot en ik de witte vogel op de propeller zagen zitten van een in 1944 neergestorte Lancaster bommenwerper, een monument in Museum Schokland in de Noordoostpolder. Hoe groot is de kans een witte duif tegen te komen op een plek als dit. En hoe contrasterend is deze duif met de propeller van een dergelijk vliegtuig waaraan een complete oorlogsgeschiedenis vastzit. Alle zeven bemanningsleden van dit toestel, Britten en Australiërs, kwamen om bij een crash in deze polder. Bemanningsleden die streden voor de vrede, zoals zovelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Die witte duif, die deed het hem. We vonden allebei dat dit moment vastgelegd moest worden. Een vredesmoment. 



En over een Lancaster gesproken, het is een traditie geworden dat er bijna elk jaar een Lancaster bommenwerper om en nabij 4 mei over onze woonplaats Dronten vliegt. Een zogenaamde flypast, een ceremoniële vlucht, een eerbetoon aan omgekomen vliegeniers. Afgelopen zaterdag, 2 mei, vloog de Lancaster weer over ons dorp heen. Je hoort vanuit de verte al een zwaar, brommend geluid steeds dichterbij komen en ineens doemt het vliegtuig als een machtige vogel boven de boomtoppen op. Op het moment dat ik de Lancaster aan zie komen krijg ik altijd kippenvel en als het vliegtuig ook nog eens laag en recht boven me vliegt, bezorgt me dat een brok in de keel. Het idee dat in dit toestel mensen hebben gezeten die voor onze vrijheid hebben gevochten, dat raakt me. Een stuk historie vliegt over je heen. En ik was niet de enige bij wie het emoties losmaakte. Het gebeurt bij mensen van alle leeftijden. Gelukkig maar, denk ik dan, dat het de mensen nog iets doet. 


Vorig jaar heb ik een blogpost geschreven over de oorlogsvliegtuigen die tijdens WOII in het toenmalige IJsselmeer zijn neergestort en bij de drooglegging van de Flevopolder teruggevonden werden. Daarnaast schreef ik over het bijzondere vliegersmonument in ons dorp, een propeller van een Lancaster bommenwerper, waarbij elk jaar op 4 mei een herdenking wordt gehouden die wordt bijgewoond door Airgunners uit Groot-Brittannië en vertegenwoordigers van buitenlandse ambassades en de Nederlandse krijgsmacht. Deze blogpost is hier te lezen. 


Maar om nog even terug te komen op de Noordoostpolder, in deze tijd van het jaar is er in deze polder een zee aan bloeiende tulpen te vinden. Zover het oog reikt strekken kleurrijke bloementaptijten zich voor je uit. Bij de wetenschap wat er zich in deze polder heeft afgespeeld, lijkt de bloemenpracht bijna op een eerbetoon aan iedereen die zich heeft ingezet voor de vrede. Prachtige kleuren die het donkere verleden niet laten vervagen, maar laten zien hoe mooi de wereld ook kan zijn. 

(De geschiedenis van het vliegtuig waarvan de propeller als een monument op Schokland staat is hier te lezen.)





6 opmerkingen:

  1. Ik kan me helemaal in jouw woorden invoelen. Het raakt me diep en dat zal altijd blijven.

    Zoals je inmiddels misschien weet was mijn tante jarig op 4 mei en zij wilde op die dag niet herdenken (dat deed ze wel maar niet op dat moment). Maar mijn opa (haar vader) wel. Daarom ging hij tegen 8 uur even weg van de verjaardag, met de hond de straat op. En ik ging mee. En dan ging hij vertellen over de oorlog. Over het leven toen, wat hij heeft meegemaakt. Hij kon mooi en levendig vertellen en zijn verhalen over de oorlog raakten mij als klein kind al.

    Of dat er aan bijgedragen heeft aan hoe ik er nu tegenaan kijk, weet ik niet. Ik koester mijn vrijheid maar weet niet hoe het is om niet vrij te zijn. Gelukkig maar.

    Toen ik vorig jaar op Veteranendag met allemaal oud-veteranen in de trein zat heb ik me heel erg ontroerd gevoeld. Dat is niet in woorden uit te drukken. Al die oude mannen die ooit voor ons hebben gestreden. Ik wilde de coupé weer uitlopen, vond opeens dat ik niet thuishoorde in die Eerste Klasse op dat moment. Maar daar wilden ze niet van horen. De sfeer was fantastisch. Ik ben daar nog dagen mee bezig geweest, hoe bijzonder dat moment was, maar vooral hoe bijzonder die mensen waren (zijn).

    Jij en ik hebben die oorlog niet meegemaakt, maar al die emoties en gedachten leven wel in ons. En ik hoop dat de generatie na ons dat zo zal ervaren en dat het nooit vergeten wordt.

    Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een bijzonder moment dat je je in een coupé bevond met oud-veteranen. Ik zou me ook ietwat opgelaten voelen tussen al die mensen die veel voor ons betekend hebben en het liefst zou ik dan ongemerkt wegglippen.
    Ik kan me voorstellen dat je er daarna nog een tijd over na hebt gedacht. Dat heb ik ook vaak met dingen die indruk op me maken en me raken.

    Dat je opa je veel verteld heeft over de oorlog zal vast en zeker hebben bijgedragen aan de manier waarop je nu tegen vrijheid aan kijkt. Ik heb ook de nodige verhalen gehoord via mijn ouders. Je wordt op een vrij directe manier met de oorlog van toen geconfronteerd. Het waren je grootouders en ouders die getuige zijn geweest van een brok geschiedenis en dat blijft je bij.
    Toch denk ik dat het besef dat zoiets als vrijheid niet vanzelfsprekend is ook voor een deel vanuit jezelf moet komen. Op momenten dat er extra bij vrijheid stilgestaan wordt, 4 en 5 mei, en bij de huidige ellende die je op tv ziet, wordt dat gevoel van hoe kostbaar vrijheid is versterkt.

    En nee, het mag nooit vergeten worden wat er gebeurd is en vrijheid moeten we altijd blijven koesteren. Dat de generaties na ons dat ook blijven doen...

    Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, dat besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, komt waarschijnlijk uit onszelf. Maar uiteindelijk weten wij niet echt wat het is om niet vrij te zijn. We kunnen ons inleven, er een voorstelling van maken, maar we weten het niet. Gelukkig maar. Ik koester de vrijheid :-)

    Fijne avond!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een late reactie van mij. We hebben niet veel meegekregen van 4 en 5 mei omdat we in Zweden zaten. Toch nog wat meegekregen door het lezen van het boek De doden hebben geen verhaal van Gard Sveen.

    Je hebt het weer mooi beschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank je, Hans :-)

    Geweldig leuk dat jullie weer in Zweden zijn geweest!

    Dat boek lijkt mij behoorlijk spannend. En inderdaad, het onderwerp sluit aan bij WOII.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het was inderdaad een spannend boek en geeft een beetje weer hoe de oorlog in Noorwegen is verlopen.

    BeantwoordenVerwijderen