dinsdag 19 september 2017

Verjaardag met uitzicht: Viewpoint Snøhetta

Sinds afgelopen zondag mag ik weer een jaar bij mijn leeftijd optellen. En dat is heel fijn! Een jaar ouder worden zie ik als een mooi verjaardagscadeau. Als je met je gezondheid in de weer bent, zoals dat bij ons helaas te vaak het geval is, besef je steeds meer dat elk jaar dat je erbij krijgt meegenomen is. Zondag was het een prachtige dag, met zowaar een zonnetje dat alles opfleurde. Maar wat natuurlijk belangrijker is dan alle zonneschijn in de wereld: op zo'n dag omringd worden door lieve mensen waarmee je kunt lachen en proosten op het leven. Dat hebben we dan ook gedaan. Ja, het was een speciale dag en ik ben dankbaar dat ik samen met deze mensen een nieuw levensjaar mocht vieren.
Vorig jaar was mijn verjaardag ook speciaal te noemen, maar dan op een andere manier. Toen waren R en ik in Noorwegen en stonden wij op die dag op een camping aan de voet van de Dovrefjell. R vroeg: "Wat zou je vandaag graag willen doen?"
Ik had een folder bekeken van Viewpoint Snøhetta, een uitzichtpunt op de Dovrefjell. Dat lag niet ver bij ons vandaan en het leek me leuk om dat een keer te op te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan.


Maar eerst even wat info: Dovrefjell is een bergplateau in de Noorse provincie Oppland en maakt deel uit van het Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella. Op de Dovrefjell heb je kans om muskusossen te spotten, echte oerdieren, en als je geluk hebt zijn ze te zien vanaf Viewpoint Snøhetta. Dit vooral aan de binnenkant mooi vormgegeven uitzichtpunt biedt je een fantastisch panoramazicht op de indrukwekkende omgeving en meteen op de hoogste berg van de Dovrefjell, ja, waar het uitzichtpunt naar genoemd is, Snøhetta. 


Op de foto hierboven is het formidabele uitzicht vanuit het rechthoekige gebouwtje goed te zien. 
Op de foto hieronder zie je Snøhetta als eerste links van de spijl in het raam liggen.


Op de volgende foto zie je de bijzondere ingang van Viewpoint Snøhetta en rechts daarvan zie je nog een keer de berg Snøhetta. 


Wij parkeerden onze camper op een ruime parkeerplaats die niet ver van de hoofdweg af lag. Van daaruit wandelden we naar het uitzichtpunt over een licht stijgend maar goed begaanbaar onverhard pad van 1,5 km. lang. 


Al lopend verdwijnt de parkeerplaats langzamerhand in de verte. Rechts ligt het wandelpad.


Onderweg vertellen stenen plateaus die in het pad verzonken liggen de geschiedenis van Dovrefjell, beginnend bij ongeveer 10.000 jaar geleden. Dus we leerden meteen iets over de omgeving waarin we rondliepen en ondertussen gaven we onze ogen goed de kost voor het geval er een muskusos te zien was. Wel het liefst in de verte, want van dichtbij schijnen ze niet te vertrouwen te zijn.  
Op de foto hieronder zie je het wandelpad bergopwaarts gaan. Als je goed kijkt zie je een paar piepkleine mensjes aan de horizon staan. Niet ver daarachter ligt het viewpoint.
  

De mooie herfstkleuren die we onderweg tegenkwamen leken op een soort van bonte lapjesdeken. 



Een muskusos zien zou een leuk verjaardagscadeau geweest zijn, maar eh… natuurlijk was er, behalve een nepexemplaar, geen muskusos te bekennen. 


Ach, het maakte niet uit dat we geen dieren te zien kregen. Het bijzondere interieur van het viewpoint en het prachtige uitzicht waren al een feestje op zich en dat voelde als een mooi verjaardagscadeau. Bovendien was het weekend en, zoals je op de onderstaande foto kunt zien, vonden de Noren het viewpoint ook een leuk uitstapje. Er hing in ieder geval een gemoedelijke sfeer.


Mocht het echt koud zijn, dan is er zelfs een op hout gestookte kachel. Het lijkt me heerlijk om bij een knapperend vuurtje naar de bergen te turen en op te letten of er toevallig ergens muskusossen lopen. Deze mooie plek leent zich er ook voor om met een kan koffie en een goed boek bij het vuur te gaan zitten. Zie je het al voor je? Of om te gebruiken als schrijfatelier... ;-) 


Nog één keer het prachtige uitzicht en daarna was het weer afdalen naar de parkeerplaats. Al met al was het een geslaagd uitstapje. Het zorgde ervoor dat we er zin in kregen om de omgeving beter te verkennen. Maar dan uiteraard wel met de muskusossen op een veilige afstand. En zal ik toch maar eens vragen of ik Viewpoint Snøhetta als schrijfatelier mag gebruiken? :-) 












   


  

dinsdag 12 september 2017

Een positief bericht en een bedankje

Hoe is het met de tegenwind in ons leven waarover ik in mijn vorige blog schreef? Nou, de windrichting is een beetje veranderd en we hebben eindelijk wat wind in de rug. Dat is fijn!
Gisteren belde er een arts op om mij te vertellen wat in mijn geval het behandelplan is. Ze legde duidelijk en heel rustig uit dat een van de twee plekjes die ze op de scan gezien hebben precies op de plek zit waar tijdens de vorige operatie littekenweefsel verwijderd is. Dat geeft hoop. 
Het andere plekje kan ook littekenweefsel zijn, aangezien er toen nogal wat aan mij gesleuteld is. Mocht het geen littekenweefsel zijn, de beide plekjes zijn nog zo klein dat ze goed te behandelen zijn, zei ze. Ook dat geeft hoop. 
Wij zijn enorm opgelucht. Je weet nooit wat je te horen krijgt en met dit scenario zijn we tot nu toe tevreden. Ik denk dat het in mijn geval het beste nieuws is wat ik op dit moment kan krijgen. Het is niets of er is in ieder geval iets aan te doen. 
Nu is het wachten op een afspraak voor een punctie. Dan wordt er wat weefsel van beide plekjes weggenomen en op kweek gezet. Aan de hand daarvan horen we of het om littekenweefsel gaat of niet. Opnieuw spannend. Maar al met al een zo veel beter bericht dan de vorige keer. En nu maar hopen dat de wind zo draait dat we hem volledig in de rug krijgen. Dat zou helemaal mooi zijn! 

En dan plaats ik ook nog een bedankje voor alle mooie, lieve, meelevende en opbeurende berichtjes en reacties die op wat voor manier dan ook bij ons binnenkwamen én een bedankje voor iedereen die een kaart gestuurd heeft om ons een hart onder de riem te steken. Uit al deze dingen putten wij veel kracht en dat hebben we soms gewoon even nodig. Dank je wel, lieve mensen! 


De foto is vorig jaar eind september gemaakt aan de oever van het Femundmeer in Noorwegen.

donderdag 7 september 2017

Tegenwind

Tegenwind. Ik ben er al behoorlijk aan gewend geraakt. Vooral op de fiets ontkom je er niet aan, zeker niet als er een stevige wind staat. Een kwestie van flink kracht zetten op de pedalen, verstand op nul en fietsen maar. Gisteren stond het verstand niet op nul maar probeerden boosheid en teleurstelling zich een weg naar buiten te banen, terwijl ik de pedalen in een fikse tegenwind in beweging probeerde te houden. Nee, ik heb geen elektrische fiets, het komt puur op mijn eigen kracht aan. En hoe bozer ik ben, hoe meer adrenaline, hoe harder ik ga fietsen. Het fietsen in de tegenwind zorgt ervoor dat ik met bepaalde emoties in aanraking kom. Ik roep ze zelfs op, zodat ik ze in de tegenwind uit kan dagen, desnoods kan uitschelden (in gedachten), laat weten dat ze me niet klein zullen krijgen. Tegelijkertijd geeft de tegenwind mij het gevoel dat ik leef en hoe hardnekkig die wind ook is, ik het niet toelaat me omver te laten blazen. Op momenten dat de wind toeneemt, wakkert mijn strijdlust alleen maar meer aan. 


De boosheid en teleurstelling worden veroorzaakt door de uitslag van de scan die we eergisteren te horen kregen. Was er op een eerdere scan één plekje te zien, nu is er bij een nieuwe scan nog een klein plekje gevonden die er niet hoort te zitten. En was de arts tijdens ons vorige gesprek nog vrij positief en zei hij dat het misschien om littekenweefsel van een eerdere operatie ging, nu zei hij plotseling dat beide plekjes er niet goed uitzagen. Een forse vlaag tegenwind. 
Er wordt een plan van aanpak gemaakt en die krijg ik a.s. maandagmiddag te horen. Er rijzen natuurlijk vragen op bij dit onverwachte scenario. Vragen die we zeker nog gaan stellen. Maar eerst alles laten bezinken. Voor de zoveelste keer.


Ik voel me goed, beter dan ik me sinds lange tijd gevoeld heb, en daarom lijkt datgene wat we te horen hebben gekregen onwerkelijk. Vier maanden geleden is er tijdens een operatie niet alleen alles wat niet goed was en wat verdacht leek verwijderd, maar is er zelfs preventief het een en ander waar nog niets aan mankeerde weggehaald. Daarna volgde er een chemospoeling. En nu krijgen we bovenstaande uitslag te horen en denken we: hoe is het mogelijk? 
Na de eerste schrik komen boosheid en teleurstelling om de hoek kijken. Het (nog) niet accepteren. Strijdlust. Vol tegen die tegenwind in. Ik praat met de tegenwind en probeer erachter te komen waarom hij zo hard waait. Ondertussen weet ik dat ik nooit een antwoord zal krijgen en dus ploeter ik gestaag door, laat ik ook de pedalen in het dagelijkse leven flink draaien. Als ik dat niet doe, val ik om.
Tegenwind op de fiets, tegenwind in het leven. Ik combineer beide met elkaar en maak er het beste van. We blijven hier positief, met of zonder af en toe een paar tranen, en durven nog te dromen, te genieten én te lachen. We zouden niet zonder die drie laatste dingen kunnen.






maandag 4 september 2017

Wow-effect

Terwijl we hier in Nederland van een paar heerlijke nazomerdagen genieten en er aan sommige bomen en struiken heel voorzichtig wat blaadjes beginnen te verkleuren, denk ik weleens terug aan de fantastische herfstkleuren die we vorig jaar in september in Noorwegen mochten bewonderen. 
En bewonderen was het zeker. We wisten soms niet wat we zagen, zo kleurrijk als de natuur daar in het najaar kan zijn. Na bijna iedere bocht in de weg kwam er een explosie van herfstkleuren tevoorschijn en dat deed ons bij elke beschikbare parkeerplaats stilstaan om zo ongeveer ademloos naar dit kleurspektakel te kijken. Soms legden we per dag heel weinig kilometers af, dat schoot niet echt op, maar we wilden niets missen van al het moois dat er te zien was. 


Natuurlijk wil ik die kleurbeleving graag met jullie delen en daarom plaats ik alvast een paar foto's die gemaakt zijn langs de weg die naar de Sognefjell leidt, de weg die de hoogste bergpas van Noord-Europa is en door een indrukwekkend berglandschap voert. Het grijze streepje dat je rechts op de foto hieronder ziet is die weg en hij komt ergens tussen de mysterieuze bergen aan de horizon vandaan. Het was alsof we in een of ander groots filmdecor reden. Zodra we de boomgrens bereikt hadden begon het kleurspektakel, zoals je op de rest van de foto's kunt zien. 



Deze foto's zijn een kleine greep uit de herfstkleuren die we daar gezien hebben. Ik zal vast en zeker nog meer foto's gaan plaatsen die met dat jaargetijde te maken hebben. De natuur in Noorwegen is er al een met een wow-effect, maar met de spectaculaire najaarskleuren erbij is het effect dubbel mooi. We hebben dan ook veelvuldig 'wow' geroepen, totdat ik er genoeg van kreeg en zei: "Vanaf nu ga ik dit woord niet meer zeggen. Ik verzin wel iets anders." 
Nog voordat mijn brein iets anders kon bedenken, vormde mijn mond na de volgende bocht het bekende woord alweer: wow! De rest van de reis verliep niet veel anders :-)   








   

dinsdag 22 augustus 2017

Midzomerliefde op nummer 1!

Geweldig leuk nieuws! Mijn roman Midzomerliefde staat op nummer 1 in de lijst van de meest verhuurde e-books! Nog niet zo lang geleden stond Midzomerliefde op nummer 5 en dat maakt dit tot een fijne en onverwachte verrassing. Voor mij als schrijfster is het heel plezierig om te weten dat ook mijn oudere boeken nog goed gelezen worden. Bedankt lieve lezers! En wat ook heel leuk is: Eeuwige Liefde van mijn uitgever Anita Verkerk staat op nummer 2 in deze lijst. Dus samen bovenaan. Hoe mooi is dat? 

In Midzomerliefde lees je over twee vrouwen die aan de hand van een oud dagboek een reis dwars door Noorwegen maken. Het verhaal bezorgt je een vakantiegevoel, iets wat prachtig bij deze tijd van het jaar aansluit. Maar natuurlijk is Midzomerliefde net zo goed geschikt om in de overige jaargetijden te lezen. En behalve het e-book bestaat er natuurlijk een papieren versie van deze roman, zowel in een normaal als in een groot lettertype. Dus voor ieder wat wils.
Als jullie het niet erg vinden ga ik nog even verder met genieten van het feit dat Midzomerliefde op nummer 1 staat. Dat zijn van die speciale momenten :-)