vrijdag 31 maart 2017

Interview De kleur van liefde

Afgelopen week werd ik per telefoon geïnterviewd door Dagblad van het Noorden naar aanleiding van mijn nieuwe roman De kleur van liefde. Zoals jullie waarschijnlijk al weten speelt deze roman zich in en rond het Drentse Diever af en dat was reden genoeg voor het dagblad om mij een aantal vragen voor te leggen. Ik ben nooit zo goed in telefonische interviews en blokkeer soms volledig als ik antwoord wil geven op een vraag en juist op dat moment niet weet hoe ik alles eens zal verwoorden. En dan denk ik bij mezelf: zeg het! Nee, natuurlijk zeg ik niet wat ik wil zeggen en brabbel iets totaal anders dan ik van plan was. Lichtelijke ramp! Achteraf weet ik uiteraard altijd wat ik had willen zeggen. Maar ondanks mijn onsamenhangende gebrabbel is het een prachtig artikel geworden waar ik heel erg blij mee ben. Dankzij de degene die mij geïnterviewd heeft, dat wel :-) 


woensdag 29 maart 2017

Meer van dit genre

Het regent op het moment recensies voor mijn roman De kleur van liefde. Het boek is kort geleden verschenen en tot mijn grote verrassing krijgt het nu al voor de derde keer vijf sterren toebedeeld. Horen jullie mij juichen? Dit keer is er een prachtige recensie op Boeken Taske te lezen. 

Een totaal ander verhaal dan dat we van Elly Koster gewend zijn, maar van dit genre mag er zeker meer komen.

Dat is de mening van Natasja van Boeken Taske. En ik maar denken: ben ik op bepaalde vlakken te ver gegaan in dit boek? Blijkbaar niet, aldus Natasja en degenen die al eerder twee recensies geschreven hebben. Vooruit, nog een paar zinnen uit de mooie recensie op Boeken Taske:

Ik werd werkelijk in het verhaal meegezogen, en wilde alleen maar weten wat er toch allemaal aan de hand was met Linde.
Dit boek laat echt de ware kleuren van de liefde zien, de titel kon niet beter gekozen worden.
Wat fantastisch neergezet, het is allemaal zo echt, dat je wel moet geloven dat er meer is tussen hemel en aarde.  

Dus op dit moment zit er een trotse schrijfster stom te grijnzen achter de laptop, ik krijg er bijna pijn in mijn kaken van ;-) 
Wil je de volledige recensie lezen? Die is hier te vinden.


In mijn vorige blog had ik al verteld dat er een artikel over mijn roman in een Drentse krant geplaatst wordt. Dat is een krant die verspreid wordt in de gemeente Westerveld waar Diever bij hoort, het dorp waar De kleur van liefde zich afspeelt. Waarschijnlijk staat het volgende week in die krant.
Vanmorgen had ik een interview met een verslaggever van de redactie van Dagblad van het Noorden, afdeling Drenthe. Als alles meezit komt er morgen of overmorgen ook een artikel over mijn boek in dit dagblad. 
Ik ben ben blij met deze kansen om mijn boek onder de aandacht te brengen en ben natuurlijk heel erg benieuwd hoe het in de kranten komt te staan. Leuk maar ook best wel een beetje eng, hoor. We zullen het zien...

De achtergrondfoto is gemaakt in de bossen bij Diever. De tekst is afkomstig uit De kleur van liefde



maandag 27 maart 2017

Heden en verleden

Mijn nieuwe boek De kleur van liefde heeft alweer een mooie vijf sterren recensie te pakken en dat vind ik natuurlijk geweldig! De recensie is te vinden op Surfing Ann's Boeken Blog. Zoals altijd verklap ik alvast een gedeelte van de recensie, dat kan ik gewoon niet laten:

Al bij het voorschrift laat de auteur weten dat het niet zomaar een roman is die je gaat lezen, maar eentje waarbij ook een stukje geschiedenis uit de Tweede Wereldoorlog in voorkomt... de geschiedenis is er op een heel mooie en respectvolle manier ingeweven. Het is een roman die in het heden speelt, waarbij de hoofdpersoon op een bijzondere manier met mensen uit het verleden te maken krijgt.
Eenmaal in begonnen, kan je het boek niet meer wegleggen, wil je verder lezen. Wil je eerst genieten van de omgeving die schitterend verbeeld wordt, je ruikt nog net niet de heerlijke geuren die bij het landschap horen... 
Het verhaal is geschreven vanuit de hoofdpersoon, Linde, die vertelt wat ze ziet en meemaakt. Je hoort haar als het ware haar verhaal vertellen. Soms moet je lachen om haar, dan weer moet je een brok wegslikken omdat het even een aangrijpend, maar tegelijkertijd een ontroerend stukje is, dan weer word je kwaad op bepaalde personen...
Het plot is een echte verrassing, omdat je verwacht dat die anders zou zijn... 

De volledige recensie is hier te lezen.


Het is gewoon heel erg fijn als lezers je boek mooi vinden. Vooral omdat ik tijdens het veelvuldig doornemen van de laatste hoofdstukken van De kleur van liefde regelmatig bijna moest huilen of op zijn minst met een brok in mijn keel zat. Ik had zo te doen met de hoofdpersonen, leefde zo ontzettend met ze mee. Man, ik sloot 's avonds verdrietig mijn laptop af en moest een paar leuke bezigheden of tv-programma's opzoeken die mij konden opvrolijken.  
Ik kon het einde van het verhaal toen natuurlijk nog veranderen maar uiteindelijk heb ik toch voor bepaalde gebeurtenissen gekozen waarvan ik hoopte dat die emoties los zouden maken bij de lezers. Ik hoopte dat de lezers zouden voelen wat ik voelde en daardoor wat de personages voelen. Als dat laatste het geval is, dan maakt mij dat blij. Dan is mijn missie geslaagd, hoeveel tranen in mijn ogen en brokken in mijn keel dat ook kost. Ja, schrijven is soms best een zwaar beroep, hoor ;-) 
Maar het leuke is dat een Drentse krant een artikel over mijn boek gaat plaatsen. Ik moest een foto opsturen van mijzelf met het boek, dus moesten er snel wat foto's gemaakt worden en daarna moesten de meest geschikte exemplaren uitgezocht worden. Voor je eens een foto hebt waar je fatsoenlijk op afgebeeld staat en waar het boek ook nog eens goed zichtbaar is... Maar het is gelukt. De foto is naar de krant verstuurd en als het goed is komt alles er volgende week in te staan. Ik houd jullie op de hoogte!   

De achtergrondfoto is gemaakt op het Doldersummerveld, een heideveld waar de hoofdpersoon uit De kleur van liefde weleens te vinden is.

maandag 20 maart 2017

Opladen

Soms denken R en ik terug aan een plek waar wij in alle rust konden genieten van het mooie Noorse landschap. Een plek waar op dat moment bijna geen mensen aanwezig waren, waar de herfsthemel prachtig helderblauw was, de zon uitbundig scheen, zelfs warmte verspreidde en dat voor 2 oktober. Een plek met een schitterend uitzicht, waar het water tegen de rotsachtige oever kabbelde, een geluid dat heel rustgevend is. Een plek waar ik vroeg in de ochtend met blote voeten in mijn teenslippers over het bevroren gras naar het sanitairgebouw liep en genoot van de tintelende, frisse lucht die, mocht ik nog niet goed wakker zijn, ervoor zorgde dat dat wel gebeurde. Een plek waar, behalve het zacht klotsende water, stilte heerste. Een plek die ons onze gedachten liet ordenen en ervoor zorgde dat er ruimte in ons hoofd vrijgemaakt werd voor een meer relaxte manier van denken. Je zou altijd een plek als dit in de buurt moeten hebben, zodat je je even terug kunt trekken als je daar behoefte aan hebt. Dat lijkt ons wel wat.   





Deze plek vind je op Vik Camping in Nissedal, in de Noorse provincie Telemark. Ik kan helaas geen website van deze camping vinden. De camping ligt in ieder geval aan het meer met de naam Nisser en op het moment dat wij daar waren, in het najaar, was er maar een handjevol Noorse kampeerders op de camping te vinden. Heerlijk rustig dus. Het betalen van een overnachting op de camping had nogal wat voeten in aarde. De receptie was gesloten (logisch in het najaar) en er hing een briefje met een telefoonnummer of je kon via wat aanwijzingen naar een huis aan de overkant van de weg lopen en daar betalen. 
In het voor- en najaar stuit je regelmatig op dit soort dingen en wij zijn er inmiddels aan gewend geraakt. Wij hebben trouwens voor de laatste optie gekozen. Als je belt gebeurt het weleens dat je iemand aan de aan de lijn krijgt die geen woord Engels spreekt. Uiteindelijk kom je er samen wel uit maar handig is het niet. Dan gaan we liever op zoek naar het betaaladres en dan maar hopen dat er iemand aanwezig is. Ook dat is altijd afwachten. Ach, het heeft ook wel iets. Zolang je geen haast hebt, is er niets aan de hand. 


Op de bovenstaande foto kijk je op de camping. De foto is gemaakt vanaf de oever van het meer.


Nog een paar zonnige plaatjes. Voel je jezelf al meer relaxed worden? ;-) 




Op dit moment is er veel onrust in ons leven. Dat is de reden dat wij graag terugkijken naar momenten waarbij we ons veel beter voelden, veel relaxter en het leven bovenal veel zorgelozer leek te zijn. Ja, je zou eigenlijk altijd een plek als hierboven binnen handbereik moeten hebben of een andere mooie en rustige plek waar je een ogenblik afstand kunt nemen van alles wat er gaande is. Een plek waar je jezelf op kunt laden. Ieder mens heeft dat soms gewoon even nodig.

zaterdag 18 maart 2017

Onder de indruk

Afgelopen woensdag is mijn nieuwe roman De kleur van liefde verschenen, het boek dat zich in en rondom het Drentse Diever afspeelt. Er is nu al een recensie van dit boek te lezen op Uitgelezen. Dat is supersnel! En wat voor recensie! De prachtige beoordeling ontroerde mij. Vooral omdat ik niet wist wat lezers van dit boek zouden vinden, een boek dat totaal anders is dan al mijn vorige romans. En als iemand door dit verhaal geraakt wordt, dan doet mij dat beslist iets. Een kleine greep uit de recensie (Linde is de hoofdpersoon in het verhaal):

Diep onder de indruk van dit boek... De sfeerbeschrijvingen zijn groots, waardoor je voelt wat Linde voelt... Het boek was niet meer weg te leggen. Want hoe zit het nu echt in elkaar? ...Juist de magie in het verhaal is zo mooi en het leert Linde een belangrijke levensles. Verrassend boek dat je niet zomaar vergeet... Ik weet nu al dat ik dit boek ga herlezen.

De volledige recensie is hier te lezen. 


Jullie begrijpen dat ik heel erg blij ben met deze beoordeling, dat ik daar op mijn beurt van onder de indruk ben. Degene die de recensie geschreven heeft vraagt of er morgen alsjeblieft weer een boek van mij uit kan komen. Helaas moet ik diegene teleurstellen. Het schrijven staat jammer genoeg nog steeds stil vanwege omstandigheden die met mijn gezondheid te maken hebben. Ik had gehoopt dit jaar mijn 10e roman te kunnen schrijven maar de concentratie is ver te zoeken. Toch, als ik deze recensie lees, dan is er een stemmetje dat tegen mij zegt: "Pak het weer op, je kunt dit. Het is iets wat je graag doet." 
Ja, ik zou graag weer aan het schrijven gaan maar we wachten eerst af hoe alles verder verloopt op het gebied van mijn gezondheid. Natuurlijk hoop ik weer eens iets op papier te kunnen krijgen: sympathieke en minder sympathieke personages, allerlei avonturen, heftige en mooie romances maar ook bedrog en teleurstelling, bijzondere of juist herkenbare locaties en wie weet opnieuw een beetje magie... 
In ieder geval wil ik Marjon van Uitgelezen  bedanken dat zij mij wat het schrijven betreft onbewust misschien een duwtje in de goede richting heeft weten te geven. Dank je wel, Marjon! :-)  


vrijdag 10 maart 2017

De kleur van liefde

De kleur van liefde is de titel van mijn nieuwste roman. Dat zal jullie vast en zeker niet ontgaan zijn. Afgelopen woensdag ontving ik een aantal exemplaren van De kleur van liefde, mijn eerste kennismaking met dit boek in drukversie. In deze voor ons roerige tijden is dat een leuke gebeurtenis. Het verhaal waar je zo lang op gezwoegd hebt, is eindelijk tastbaar. 
De voorkant van het boek zorgt er in ieder geval voor dat ik zin krijg in het voorjaar en de zomer. Voor wie het nog niet weet, De kleur van liefde speelt zich in het noorden van Nederland af, in en om het Drentse dorp Diever. Daar kamperen wij zo nu en dan en daar heb ik inspiratie opgedaan om deze roman te schrijven. Een roman die, net als Vier het leven, anders is dan de rest van mijn boeken. Een roman die voor mij een uitdaging vormde om te schrijven, omdat ik veel dingen vanuit een ander perspectief moest benaderen. 


Ondertussen was ik na De kleur van liefde alweer druk bezig met het schrijven van een nieuwe roman, een verhaal met een winters tintje dat zich afspeelt in Noorwegen. Het moest een leuk boek worden voor de komende winter en de feestdagen. Maar door de omstandigheden die met mijn gezondheid te maken hebben is het mij helaas niet gelukt het boek af te krijgen. Heel erg jammer maar het is niet anders. Het is vreselijk balen als je graag wilt schrijven maar er de concentratie en de rust niet voor vindt. Bloggen gaat gelukkig nog redelijk, dus daar probeer ik gewoon mee door te gaan en wie weet komt het schrijven vanzelf weer om de hoek kijken. 

Maar nu ben ik natuurlijk blij met De kleur van liefde! Als alles meezit is deze roman vanaf half maart verkrijgbaar. Bij Bruna is alvast een voorproefje te vinden van De kleur van liefde. Daar zie je een oogje staan rechtsonder op het boek. Als je op het oogje klikt download je ongeveer de eerste twintig pagina's van het verhaal. En wie goed oplet komt een bekende tegen uit Vier het leven. Benieuwd? Ga snel kijken, zou ik zeggen. Veel plezier! 




  

donderdag 9 maart 2017

Een brede glimlach

Een mooie recensie krijgen voor een van mijn boeken is altijd een fijne verrassing. En helemaal wanneer je als schrijfster twijfelt of jouw verhaal in de smaak zal vallen bij lezers, omdat het een ander verhaal is dan ze van je gewend zijn. Vier het leven is zo'n verhaal maar heeft een prachtige recensie gekregen die te lezen is op Connie's Boekenblog
Zoals ik eerder op mijn blog al eens genoemd had betekent dit boek veel voor mij en daarom tovert deze beoordeling een brede glimlach op mijn gezicht. Ik licht alvast een tipje van de sluier op:

Dat Elly Koster voor Vier het leven genomineerd was voor de Valentijnprijs verbaast me na het lezen van dit boek niets.
Op een vlotte en prettig geschreven manier weet ze twee vrouwen neer te zetten bij wie het leven geen rozengeur en maneschijn is. Op een warme, reële en respectvolle wijze weet ze moeilijke onderwerpen een persoonlijk gezicht te geven. Waarbij een tikje humor en fijne vriendschappen ervoor zorgen dat de lading van het verhaal niet te zwaar wordt.   

Ben je benieuwd naar de rest van deze recensie, lees hier dan verder. 
En Connie, bedankt voor het zo mooi verwoorden van Vier het leven!  



dinsdag 7 maart 2017

Pieken en dalen

Pieken en dalen, dat is wat je tegenkomt als je de indrukwekkende Noorse bergpas Trollstigen rijdt. In mijn vorige post had ik al een paar foto's van de Trollstigen geplaatst, net zoals in de blogpost De Trollenladder. In de loop der tijd is er heel wat veranderd bij de Trollstigen, niet aan de weg zelf met zijn elf haarspeldbochten die tegen een steile bergwand aangeplakt ligt (hoewel de weg ondertussen ook wel verbeterd is). Het is vooral het toeristische gedeelte met nieuw aangelegde uitzichtpunten, een souvenirwinkel en een restaurant e.d. dat er heel anders uitziet dan jaren geleden. Vorig jaar was het de eerste keer dat wij al deze veranderingen gezien hebben. We zijn er nog niet over uit of wij het zoals het nu is wel of niet mooi vinden. Wij hebben de tijd nog meegemaakt dat het allemaal veel minder toeristisch was en, in onze ogen, veel leuker en vooral authentieker. Maar daar ga ik nu (nog) geen aandacht aan besteden, dat doe ik later een keer. 
Wij lieten in ieder geval het toeristencircus al vrij snel achter ons. We reden niet richting Åndalsnes, daar kwamen we net vandaan, maar de andere kant op, richting Valldalen, om op zoek te gaan naar een plek waar we rustig konden genieten van al het imponerende natuurschoon om ons heen. Een eind verderop stuitten we op een ruime parkeerplek met infoborden over de omgeving en een aantal picknickbanken. Op de twee foto's hieronder zie je het uitzicht vanaf de parkeerplek. De weg die je ziet leidt tussen de bergreuzen door naar de top van de Trollstigen. 



Het was een onverwachte en fijne bijkomstigheid dat er zomaar een mogelijkheid was om te voet even de sfeer van de imposante bergwereld op te snuiven zonder meteen een bergwandeling naar Noorse maatstaven te moeten maken, voorzien van klim- en klauterpartijen. Dicht bij de parkeerplek begon namelijk een pad dat door een schilderachtig dal voerde. Of misschien moet ik het geen dal maar een plateau noemen. Het pad ligt op een vrij vlakke hoogte, vandaar. 



Het pad scheen al van oudsher gebruikt te worden door allerlei soorten reizigers lazen we op een van de infoborden. Het zag eruit alsof het redelijk goed begaanbaar was. Maar Noorse wandelpaden beginnen wel vaker breed en vlak om daarna al snel te veranderen in een smal en met stenen bezaaid paadje waar je ook nog waterstroompjes tegenkomt die je over moet steken of waar je omheen moet lopen. Dat was hier ook het geval maar het was goed te doen. Ondertussen konden we het niet laten foto's te maken van een eenzaam gelegen berghut. Het gebouwtje leende zich daar uitstekend voor, dankzij het fantastische bergachtige decor. 



Nu moet ik zeggen dat wij ons daar eind september bevonden en de grond niet meer verzadigd was van gesmolten sneeuw van het vorige seizoen. En er lag ook nog geen nieuwe sneeuw. In het voorjaar tref je op deze plek vaak nog veel sneeuw aan en kun je helemaal niet wandelen. Wel langlaufen, zoals veel Noren doen. Tijdens Pinksteren bijvoorbeeld zie je dat veel Noren hier op ski's de bergen intrekken. 
Het najaar was voor ons dus een mooie gelegenheid om het dal of het plateau een beetje te verkennen. Dat hebben we op ons gemak gedaan. We zijn niet eens ver weg gewandeld, wel ver genoeg bij alles vandaan om geen storende geluiden meer te horen van mensen of verkeer. Gewoon even een onderdeel zijn van die prachtige natuur en tussen al die hoge pieken jezelf nietig voelen en je verbazen over de schoonheid van de omgeving. Een groot deel van de wandeling torenden dezelfde bergpieken overal bovenuit. Op onderstaande foto staken ze net boven een rand uit, alsof ze ons stiekem in de gaten hielden.  


Ook op de terugweg werden er weer foto's van de idyllisch gelegen berghut gemaakt.



Op de laatste foto zijn we teruggekeerd bij de parkeerplek waar we op een kalm kabbelend waterstroompje keken. Als we hier ooit terugkeren, dan zouden we graag het pad verder volgen, ons verder tussen de pieken en dalen begeven. 
Het is ongeveer zoals het in het leven gaat, je probeert jezelf zo goed mogelijk tussen de pieken en dalen die je op je pad tegenkomt door te manoeuvreren. Het pad is niet altijd vlak en breed, meestal juist smal en bezaaid met hindernissen. Vraag jezelf niet af waarom, het is een kwestie van je blik op het pad gericht houden en er het beste van maken, ook al valt dat niet altijd mee. Maar als er even een moment van rust is, dan moet je dat koesteren en er volop van genieten. Dat is wat wij nu proberen te doen.