vrijdag 31 mei 2013

Breakfast at Føllingstua



Oh, happy day! Het is weer een prachtige zonnige dag. We bevinden ons vandaag (31 mei) ongeveer 100 km. ten noorden van Trondheim en ontbijten 's morgens om 8.30 u. met uitzicht op het Snåsavatn, bij een temperatuur van 22 graden.
We staan klaar voor vertrek naar weg 17, de spectaculaire toeristische route langs de Noorse westkust. Waarom? Omdat de hoofdpersonen in mijn boek Midzomerliefde per schip langs de kust reizen én omdat we altijd al van plan waren deze weg eens te rijden. Daar hebben we nu dus een mooi excuus voor gevonden.

Breakfast at Føllingstua.

donderdag 30 mei 2013

Missie Midzomerliefde 4. Vervolg reis door Noorwegen

Jotunheimen ligt aan je voeten.” Mijn echtgenoot gebaart met zijn hand naar het uitzicht om ons heen. Ik kijk door het camperraam en zie dat hij gelijk heeft. Zo ver het oog reikt strekken de nog deels besneeuwde bergen van het Nationale Park Jotunheimen zich voor ons uit. We staan boven op de Sognefjell, op 1300 meter hoogte, en blijven daar een nacht vrij kamperen en dat betekent niets dan stilte om ons heen. Nee, dat is niet waar, want af en toe ruist de wind en ergens horen we stromend water. En dan zijn er nog enkele vogeltjes die ons luid en duidelijk laten weten dat ze ons maar een vreemde eend in de bijt vinden. Op zulke plaatsen luisteren we graag naar de stilte en de schaarse geluiden die daarbij horen, maar soms zetten we een cd op met bijpassende muziek. Wanneer ik de muziek hoor en de indrukwekkende omgeving bekijk kan ik ontroerd raken door het feit dat de aarde gelukkig nog steeds een ongerepte schoonheid bezit.

Midzomerliefde op 1300 meter hoogte boven op de Sognefjell,
met uitzicht op het gebergte Jotunheimen.
We hebben de afgelopen dagen veel locaties bezocht die in mijn boek Midzomerliefde voorkomen, zoals Haukeliseter, het hotel dat lang geleden een boerderij is geweest en een schilderachtig uitzicht op de Haukelifjell, een bergachtige hoogvlakte, biedt. Over de Haukelifjell liep vroeger een smalle, onverharde weg. Er ligt inmiddels een nieuwe weg, maar het is nog steeds goed te zien waar de oude weg ligt. En dan vraag ik me af hoeveel mensen en wat voor mensen daar langs gereisd zijn. 
Of hotel Stalheim dat boven aan een steile bergpas ligt en vroeger bij kunstschilders vanwege het magnifieke uitzicht een geliefde schilderslocatie was. Honderden jaren geleden was Stalheim, net als Haukeliseter, een boerderij waar reizigers, op weg door het moeilijk begaanbare berglandschap, onderdak vonden. In gedachten zie ik op deze plaatsen de personages uit mijn boek Midzomerliefde voor me. Personages van ruim honderd jaar geleden en die uit het heden. Ik zou nog veel meer over deze en andere locaties van Midzomerliefde kunnen vertellen, maar misschien is het beter als ik de foto’s voor zich laat spreken, want als ik eenmaal aan het vertellen raak...

Haukelifjell.

'Midzomerliefde' tussen de oude en de nieuwe weg
over de Haukelifjell in.
Lopend over de oude weg, in de denkbeeldige voetsporen
van een van mijn boekpersonages.

Haukeliseter, van boerderij tot hotel. 

Toch wil ik een aantal leuke reisanekdotes met jullie delen: de dame achter het loket waar we kaartjes voor een veerboot moeten kopen zegt glimlachend: “The ferry is waiting for you.” Of eigenlijk klinkt het meer als: “The farry is waajting farr you.” Ze heeft ons in de verte al gehaast aan zien komen en ervoor gezorgd dat de veerboot die ons over het fjord moet varen op ons wacht. We betalen voor de overtocht en roepen blij: “Thank you!” voordat we het dek oprijden. We zijn nog maar net goed en wel aan boord of de boot zet zich meteen in beweging. Kijk, dat is nou ook Noorwegen, dat ze de tijd nemen om op je wachten.

Een van de schilderachtige zijarmen van de Hardangerfjord.
De tweelingwaterval Låtefoss speelt ook een rol
in mjn boek.

Uitzicht vanaf de veerboot over de majestueuze Sognefjord.

En een hilarische situatie: we zitten rustig in onze camper boven op een bergpas een hapje te eten als er een touringcar naast ons stopt. De deuren zwaaien open en een zwerm Japanners verspreidt zich over de parkeerplaats. In plaats van dat ze het uitzicht op de bergwereld bewonderen vergapen ze zich aan onze kleine camper. Ze maken er zelfs foto’s van en kijken ongegeneerd naar binnen. Sommigen zwaaien naar ons en anderen blijven rondjes om de camper heen lopen en wijzen elkaar op allerlei bijzonderheden, wat die bijzonderheden ook mogen zijn. We vermoeden dat ze nog nooit een camper van dichtbij hebben gezien en dat niet het uitzicht maar wij de bezienswaardigheid vormen. “Zo moeten vissen in een aquarium zich ongeveer voelen,” stelt mijn man vast. Achteraf kunnen we er hartelijk om lachen.

Hotel Stalheim, een hotel met een verleden dat
ver terug in de tijd gaat.

Helaas laat het magnifieke uitzicht zich niet zien.

En omdat er vanaf Stalheim  geen uitzicht op de bergwereld is,
een foto van het informatiebord
We reizen langzamerhand steeds verder noordwaarts en als het internet (vaak moeizaam) het toelaat volgt er een nieuwe blog met belevenissen. Dus wie weet tot dan!

Ontbijten op de Sognefjell met de fantastische
bergwereld aan onze voeten.

Weg 55 over de Sognefjell, woorden zijn
verder overbodig.

En omdat we er geen genoeg van kunnen
krijgen, een panorama-uitzicht
van de Jotunheimen.




zondag 26 mei 2013

Zomerse dagen

Rob is druk (we geven hem een fictieve naam), er is een club van Citroën-eigenaren op de camping neergestreken en Rob staat ’s morgens ontbijt te maken voor de clubleden. Rob bemant de campingreceptie, zorgt zonodig voor het inwendige van de mens, Rob maait gras, maakt het sanitair en de huurhutten schoon, kortom: Rob, de Nederlandse campingeigenaar, runt tijdelijk de camping in het Noorse Dalen helemaal alleen. We hebben wel eens met hem te doen wanneer we hem van hot naar her zien haasten en toch heeft hij, tussen de bedrijven door, altijd tijd voor een vriendelijk praatje.

De prachtige route naar Dalen.
 
Onderweg passeren we het 17e eeuwse Grimdalstunet,
de geboorteplaats van de Noorse beeldhouwster
Anne Grimdalen.

Omdat het ons vorig jaar op deze camping goed bevallen is, zijn we voor dit weekend vanuit het Setesdal de bergen overgestoken naar het pittoresk gelegen plaatsje Dalen dat helemaal niets met mijn nieuwe boek te maken heeft, maar alles met een paar dagen rust die we hier willen pakken voordat we onze rondreis voortzetten.
 
Vanaf de bergpas is er een mooi uitzicht over Dalen.
 
Dalen ligt aan het schilderachtige Bandakmeer.

We maken in Dalen een paar zomerse dagen mee en leven in de buitenlucht. Het pure campingleven. De lange lichte avonden zorgen ervoor dat we ons gevoel van tijd aan het kwijtraken zijn en dat terwijl we ons nog maar in het zuiden van Noorwegen bevinden. Wanneer we binnenkort noordelijker reizen blijft het steeds langer licht totdat het uiteindelijk helemaal niet meer donker wordt en we werkelijk ieder gevoel van tijd kwijt zullen zijn. Daartegenover staat dat het licht je een energieboost geeft. Ons tenminste wel.

Hotel Dalen stamt uit het einde van de 19e eeuw.

Ons vertrek vanuit Dalen stond voor aanstaande maandag gepland, maar bij het zien van het Noorse online weerbericht hebben we besloten Dalen een dag eerder achter ons te laten. Maandag wordt er regen verwacht en bij het weerbericht van Dalen staat een gevarendriehoek met golvend water erin afgebeeld, wat erop neerkomt dat er gevaar voor wateroverlast aanwezig is. Met de berichten van de overstromingen die we voorbij hebben zien komen voelen we er niet veel voor om in een dergelijk gebied terecht te komen. Ons plan is naar het noordwesten te reizen en daar de draad van mijn Missie Midzomerliefde weer op te pakken.
En zodra we weer ergens een goede internetverbinding weten te vinden, lezen jullie vanzelf hoe de reisroute verder verloopt. Dus hopelijk snel tot ziens!

De Citroenclub is in Dalen neergestreken.
 
Nee, geen paaseitjes, maar elandenkeutels op nog
geen zes meter van onze camper verwijderd.
Jammer dat we niets gemerkt hebben.

woensdag 22 mei 2013

Missie Midzomerliefde 3

Welkom in de Verenigde Staten staat er in het schermpje van mijn telefoon. Mijn echtgenoot ziet mij fronsen. 
“Wat is er?” vraagt hij ietwat bezorgd. Waarschijnlijk denkt hij dat de kinderen iets ge-sms’t hebben. Ik laat hem het berichtje zien.
“Onze provider denkt dat wij ons in de VS bevinden. Zitten we wel op de goede boot?” vraag ik gekscherend.
“Dat merken we vanzelf wel als we het Vrijheidsbeeld voorbij zien komen,” grinnikt mijn echtgenoot.
“Of een ijsberg,” vul ik aan en we schieten in de lach. We bevinden ons, gelukkig weten we het heel zeker, aan boord van de veerboot die ons van Denemarken naar Kristiansand in Noorwegen brengt. Ik kan het niet helpen dat ik tijdens deze zeereis aan de personages in mijn nieuwe boek Midzomerliefde moet denken. Een van hen legt de dezelfde zeereis als wij in de tegenwoordige tijd af en een van hen ruim honderd jaar geleden, maar ieder om verschillende redenen. Tijdens deze reis zal ik wel vaker aan de personages in Midzomerliefde denken, want we gaan proberen de route te volgen die zij in het verhaal afleggen. We hebben mijn boek tijdens deze reis bij ons en trekken daarmee door het bijzondere Noorse landschap dat in mijn boek voorkomt, maar dus ook werkelijk bestaat. Een parallelreis zou je het kunnen noemen, met het verhaal van Midzomerliefde als leidraad.


Maar goed, na ruim drie uur varen bereiken we het Noorse Kristiansand. O nee, in de haven houdt de douane een controle en, o ja, wij worden aangehouden. Dat hebben we al eens eerder bij de hand gehad. We bereiden ons voor op een kruisverhoor, want dat was de vorige keer het geval. Er werd zelfs in alle kastjes van onze camper rondgeneusd. Maar nu mogen we zowaar, na vijf vragen beantwoord te hebben, doorrijden. Opgelucht dat we dit keer blijkbaar betrouwbaar genoeg overkomen om onze reis te mogen vervolgen, rijden we het Setesdal in, een van de prachtige dalen die Noorwegen rijk is en een van de dalen die lange tijd moeilijk toegankelijk is gebleven. Daardoor is er wat tradities en oude gebouwen betreft nog het een en ander bewaard gebleven. Én het is een van de plaatsen die in Midzomerliefde beschreven wordt.

Tveitetunet, een eeuwenoude authentieke woning
in het Setesdal.


Natuurlijk moet ik samen met mijn boek op de
paar honderd jaar oude traptreden poseren.
Dus nodig ik jullie, lezers van dit blog, uit om via mijn volgende blogs en foto’s mee te reizen door het land van de middernachtzon en van mijn roman Midzomerliefde, in de hoop dat jullie mee zullen genieten van al het moois dat Noorwegen te bieden heeft en uiteraard nieuwsgierig worden naar mijn nieuwe boek.

Setesdal.
Er zijn twee personen die ik wil noemen omdat zij het mogelijk hebben gemaakt om mijn roman Midzomerliefde alvast mee op reis te kunnen nemen: Anita en Pierre Verkerk van Uitgeverij Cupido, heel hartelijk bedankt dat jullie aan dit plan hebben willen meewerken. Ik vind het een unieke gelegenheid en mijn man en ik gaan ons best doen het uiteindelijke doel van onze reis te bereiken en Midzomerliefde op de plek te brengen waar het allemaal begonnen is.

Wegens niet altijd even goed werkend internet kan het soms een poosje duren voordat er weer een nieuwe blogpost geplaatst wordt, maar blijf mijn blog volgen!

maandag 20 mei 2013

Terug naar de kust


Een klein blond meisje van een jaar of zes kijkt ons vragend aan. Als wij niet weten wat we moeten antwoorden herhaalt ze haar vraag nog een keer. Maar helaas, ook de tweede keer verstaan wij nog steeds geen Deens. We proberen haar uit te leggen dat we uit een ander land komen. Ze kijkt ons niet-begrijpend aan en blaast dan de aftocht. “Hè, wat sneu nou,” zeggen we tegen elkaar. Even later zien we haar weer langslopen en nieuwsgierig onze richting uitkijken. We zwaaien maar eens naar haar. 
Ja, we bevinden ons in Denemarken, land van bloeiende koolzaadvelden, glooiende landschappen, eindeloze zandstranden, vriendelijke bevolking en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Om precies te zijn hebben we ons kampement opgeslagen bij Tversted Strand in Bindslev aan de Noord-Deense kust, dicht bij Hirtshals. De prachtige Deense stranden zijn altijd een vast onderdeel van onze vakanties naar het noorden. Morgen reizen we vanuit Hirtshals per veerboot naar Noorwegen om in onze kleine camper aan een rondreis door dit eindeloos mooie land te beginnen. Hoe vaak we er ook terugkeren, dit land blijft ons boeien.

Wat een gemak!
Je mag met de auto Tversted Strand oprijden.
Net zoals op veel andere plaatsen langs de Deense kust
zijn er bij Tversted Strand bunkers te vinden,
onderdeel van de Atlantikwall, de Duitse
verdedigingslinie uit de WOII.

Tijdens de afwas in de Deense campingkeuken raak ik in gesprek met een Nederlands echtpaar dat ook op weg is naar Noorwegen. Alleen stappen zij in de Noorse stad Bergen op een schip van de Hurtigruten scheepvaartmaatschappij om een zeereis langs de hele Noorse kust te maken. Het wordt de mooiste zeereis ter wereld genoemd en dat geloof ik meteen. De Noorse kustlijn is spectaculair mooi. In mijn nieuwe roman Midzomerliefde zul je zowel de Hurtigruten maatschappij als de prachtige Noorse kustlijn tegenkomen. En niet alleen dat, maar nog heel veel meer. En dat heel veel meer, daar hoop ik later nog iets over te vertellen. Tot dan!

Eindeloze Deense zandstranden waar meer dan
genoeg ruimte is voor iedereen.


dinsdag 14 mei 2013

Missie Midzomerliefde 2

Wat doet mijn nieuwe roman Midzomerliefde tussen informatie over Noorwegen? Nieuwsgierig geworden? Geduldig afwachten...


dinsdag 7 mei 2013

Missie Midzomerliefde

Ja, ze waren onderweg en ik kon bijna niet wachten. Maar vanmiddag was het zover, de post leverde een klein pakket bij mij af. Ongeduldig sneed ik met een mesje het plakband rondom het pakket los en daar lagen ze: de eerste exemplaren van mijn nieuwe roman Midzomerliefde. Op zo'n moment stroomt er een niet te beschrijven emotioneel gevoel door mij heen en denk ik: Wat is het iedere keer weer fantastisch om mijn eigen verhaal in boekvorm te zien verschijnen!

Deze exemplaren van Midzomerliefde heb ik om een bepaalde reden alvast van mijn uitgever toegestuurd gekregen. We hebben er een doel mee voor ogen en met dat doel ga ik vanaf nu aan de slag. Laten we het doel Missie Midzomerliefde noemen. Waarom? Dat zullen jullie vanzelf merken. Dus blijf vanaf nu mijn blog in de gaten houden of kijk op Facebook of Twitter voor meer nieuws over Midzomerliefde.



Midzomerliefde is vanaf 17 juli verkrijgbaar bij alle boek- en webwinkels in Nederland en België.

vrijdag 3 mei 2013

Nooit vergeten

Wat is hier aan de hand?” We rijden langs een van de vele Noorse fjorden en kijken verbaasd naar de mensen die langs de oever staan en, al dan niet, met vlaggetjes naar een groot jacht zwaaien. We besluiten poolshoogte te gaan nemen, strijken op een plekje langs de weg neer en begeven ons naar de waterkant. 
Er komt een oudere man met een verweerd gezicht, bijna wit haar en een geruit houthakkersoverhemd naast ons staan. Een typisch buitenmens. 
“Waar komen jullie vandaan?” vraagt hij in het Engels. Blijkbaar kan hij het nummerbord van onze camper niet helemaal thuisbrengen.
“Uit Nederland,” antwoord ik vriendelijk. “Maar wat is hier gaande?” 
De man wijst naar het schip. “Dat is het koninklijke jacht. Het Noorse koningspaar komt morgen op bezoek en nu wordt er een generale repetitie gehouden,” legt hij uit.

Het jacht van de Noorse koninklijke familie.

Een sloep vaart langzaam naar de oever en legt bij een steiger aan. Het koningspaar bevindt zich niet aan boord van de sloep, voor de rest verloopt alles alsof dat wel het geval is. Dus inderdaad een repetitie. Toch vermoeden we dat het paar zich wel aan boord van het grote jacht bevindt. Waarom staat iedereen anders zo enthousiast te zwaaien?
“Ik ben ooit in Nederland geweest, in Noord-Holland,” zegt de man plotseling, van het schip naar ons kijkend. “Maar dat is lang geleden, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik verbleef toen in Den… Den…”
“Den Helder?” help ik hem.
Hij schudt zijn hoofd. “Nee, dat was het niet.”
“Den Oever?” probeer ik nog eens.
“Ja, dat was het! Bij de Wieringer…”
“Wieringermeerpolder,” zeg ik glimlachend.
De man knikt en ik begin nieuwsgierig naar zijn verhaal over vroeger te worden.
“Mijn ouders woonden in die tijd in de Wieringermeerpolder,” help ik hem op weg, in de hoop dat hij iets zal vertellen. “Aan het einde van de oorlog hebben de Duitsers voordat ze zich terugtrokken de dijk opgeblazen zodat de polder onder water liep en iedereen moest vluchten.”
Helaas laat de man over het onderwerp Tweede Wereldoorlog niet veel meer los en praten we nog een poosje over koetjes en kalfjes. Ik weet dat het in Noorwegen nog steeds een zeer gevoelig onderwerp kan zijn en dat in sommige gevallen de aversie tegen het Duitse volk nog heel diep geworteld zit. Ook in Noorwegen is er in die periode veel aangrijpends gebeurd.
Toch was het bijzonder om aan de oever van een fjord iemand te ontmoeten die tientallen jaren geleden net als mijn ouders in de kop van Noord-Holland verbleef. Hoe groot is de kans in een vreemd land een dergelijk persoon op het juiste moment te treffen?

Mijn moeder bij de door het water verwoeste woning.

Maar nu ik het over de Tweede Wereldoorlog heb, ja, mijn ouders woonden in die tijd in de Wieringermeerpolder en moesten, vlak voor de bevrijding, vluchten voor het water dat door toedoen van de Duitsers de polder weer binnenstroomde.
Mijn vader, toen nog niet getrouwd met mijn moeder, heeft een dagboek bijgehouden van die laatste oorlogsperiode. In een ouderwets handschrift schrijft hij over de onzekere tijd waarin iedereen leefde, over onderduikers, over de vliegtuigen die hij in de verte al aan kon horen komen en de vraag of het de vijand was of de geallieerden. Over de onderwaterzetting van de polder en de geruchten over het einde van de oorlog.
Die donkere periode in de geschiedenis houdt mij nog regelmatig bezig en wel in die mate dat ik vond dat er iets van in mijn nieuwe roman Midzomerliefde geschreven moest worden. Het is een verhaal geworden waar een waargebeurd stuk geschiedenis doorheen verweven zit, omdat ik vind dat wat er zich in de Tweede Wereldoorlog heeft afgespeeld nooit en dan ook nooit vergeten mag worden.
  

woensdag 1 mei 2013

Een koningsverhaal

Het is ongeveer 150 jaar geleden dat een in Zweden wonende jonge man naar Noorwegen vertrok, in de hoop daar werk te vinden. De man, Johan genaamd, kwam in het plaatsje Dalen in de provincie Telemark terecht. Hij was bereid van alles te doen om de kost te verdienen en slaagde erin zichzelf te kunnen onderhouden.
In het najaar verliet hij Dalen, maar keerde het jaar daarna weer terug en vestigde zich op een piepkleine boerderij in Rui. Het houten boerderijtje lag op een steile berghelling boven Dalen met een prachtig uitzicht over de bergen en het in de diepte gelegen Bandakmeer.
Johan stichtte een gezin en kreeg een groot aantal kinderen die allemaal op de kleine boerderij, met zijn slechts 20 m² vloeroppervlakte, opgroeiden. Er werd hard gewerkt om van de producten die van het stukje land of van de kleine veestapel afkomstig waren te kunnen leven. 

De schilderachtig gelegen kleine boerderij bij Rui met uitzicht op
het Bandakmeer.
Het Bandakmeer.

De meeste kinderen zijn, toen ze volwassen waren, naar Amerika geëmigreerd. Alleen twee zussen, Ingerine en Gurine, bleven nadat hun vader was overleden hun leven lang op de kleine boerderij wonen. Het waren tanige vrouwtjes van niet meer dan 1.20 meter lang. Je zou bijna denken dat ze zich aan hun niet al te ruime leefomgeving hadden aangepast.
Ingerine en Gurine begaven zich zelden buiten Rui of Dalen. Toch werden zij in Noorwegen bekend vanwege de enige keer dat ze hun woonplaats verlieten: het moment dat ze, na een uitnodiging van de toenmalige Noorse koning Olav, naar Oslo afreisden om deze toen regerende vorst te ontmoeten. Daarmee ging de grootste wens van de beide zussen in vervulling.

Ingerine en Gurine op weg naar
de Noorse koning Olav.
Foto gemaakt van infobord bij Rui.

Ingerine en Gurine zijn ruim negentig jaar oud geworden. Wat zou het geheim zijn geweest van hun hoge leeftijd? Geen stress, geen lawaai, vers verbouwd voedsel, in beweging blijven, een met de natuur zijn, tevreden zijn met wat je hebt of een mix van dit alles?
De piepkleine, idyllisch gelegen boerderij bestaat nog steeds. Er loopt een steil, oneffen pad naar deze bijzondere plaats toe. Wanneer je er rondloopt is het moeilijk voor te stellen dat er een groot gezin gewoond heeft en is het eveneens moeilijk voor te stellen dat twee kleine vrouwen het boerderijtje gerund hebben. Twee vrouwen die niet hadden kunnen vermoeden dat hun droom werkelijkheid zou worden: een ontmoeting met de koning van Noorwegen.

De beide zussen.
Foto: Aage Storlokken.

Foto gemaakt van infobord bij Rui.