maandag 27 februari 2017

Stappenplan

Ja, jullie hebben het goed gezien, alle foto’s op mijn blog zijn veranderd in een groter formaat. Dat scheelt jullie foto’s apart aanklikken, nu zijn ze meteen duidelijk zichtbaar. Ik kon me niet concentreren op het schrijven van mijn boek. Daarom was ik aan de fotoklus begonnen omdat ik iets te doen wilde hebben waarbij ik niet te veel na hoefde te denken en toch fijn bezig kon zijn. Daar had ik zo mijn reden voor. 
Ruim twee weken geleden onderging ik een standaard controle, een echo van de organen en bloed afnemen. Het is telkens vreselijk spannend wat de uitslag zal zijn. De dag na de controle kreeg ik al een telefoontje van het ziekenhuis dat er iets te zien was op de echo wat er niet thuishoorde en werd er meteen een afspraak gemaakt bij mijn behandelend arts. Daar kreeg ik te horen dat er een plekje op mijn lever zichtbaar was. Bij het horen van een dergelijk bericht gaat er van alles door je heen. Je bent  boos, teleurgesteld, onzeker, bang… Het is een enorme tegenvaller. We zijn pas anderhalf jaar verder na de laatste chemotherapie vanwege darmkanker en we hadden zo gehoopt dat ik minstens de voorgeschreven vijf jaar controle glansrijk zou kunnen doorstaan. 
De arts drukte ons meteen op het hart dat er nog niet te zeggen viel wat het plekje op de lever kon zijn. Er moest in ieder geval een MRI-scan gemaakt worden. De scan heb ik inmiddels achter de rug en laten we zeggen dat het niet een van mijn beste ervaringen was. Bijna een uur lang zo stil mogelijk in een smalle tunnel liggen en het gevoel hebben dat die ruimte steeds kleiner werd en confronterende gedachten ergens in die tunnel bleven hangen, hoe ik ook mijn best deed ze een andere kant op te sturen. Ik hoor hier niet te liggen, gonsde het op dat moment door mijn hoofd, terwijl aan de andere kant de stem van de waarheid keihard binnenkwam: je ligt hier en daar valt niets aan te veranderen. 


Net als je denkt een pad gevonden te hebben dat je rustig kunt volgen, 
verandert het pad ineens van richting.


We hebben de scan gezien en die liet inderdaad een duidelijk plekje op de lever zien. Dat zorgde ervoor dat mijn arts mij doorstuurde naar Isala Zwolle, met de mededeling dat ‘het’ waarschijnlijk operatief verwijderd zou worden. In Zwolle beschikken ze over specialisten op het gebied van de lever. Het is nu wachten op een oproep én afwachten wat de diagnose is. Natuurlijk spookt er van alles door ons hoofd, al willen we proberen er nog niet te veel bij stil te staan wat het zou kunnen zijn. Maar zo nu en dan overweldigt het ons, beseffen we heel goed wat het wél zou kunnen zijn. Daar komt bij dat een operatie aan de lever niet echt iets is om naar uit te kijken. En chemo al helemaal niet. Maar we moeten niet op de zaken vooruitlopen, eerst aanhoren wat ze in Zwolle te zeggen hebben.


Op wat voor punt zijn we aangekomen? Het kan alle kanten op gaan.


Soms denk ik terug aan het bemoedigende gesprek tijdens het afgelopen Valentijnfestival met Gerda van Wageningen, auteur van vele romans. Zij liet mij aan de hand van een voorbeeld inzien dat ik de moed niet moet verliezen, moet blijven hopen. Aan dat gesprek trek ik mij op. Bedankt, Gerda ♥ 
Ja, want tijdens het Valentijnfestival wist ik al dat er iets op de echo geconstateerd was. En op het moment dat ik daar geïnterviewd werd en de vraag gesteld werd of je ooit loskomt van een ziekte als kanker, kon ik helaas volmondig antwoorden: “Nee, nooit.”
We proberen hier alles te verwerken, met ups en downs, dat wel, en zeggen tegen elkaar: inderdaad eerst afwachten wat Zwolle zegt. Laten we het stap voor stap proberen te benaderen, anders maken we onszelf helemaal gek. Dus hopen we dat het stappenplan werkt en we het op die manier vol weten te houden. We doen ons best. 


Stap voor stap alles benaderen en afwachten wie en wat we tegenkomen 
en waar we terechtkomen. 


Foto's gemaakt bij de Trollstigen in Noorwegen. 

dinsdag 21 februari 2017

Werk in uitvoering

Ondertussen is het werk uitgevoerd, dus neem gerust een kijkje op mijn blog. Welkom!


***

Het stond al heel lang in de planning om mijn blog te veranderen. En dan bedoel ik vooral de breedte van mijn blog aanpassen, zodat ik mijn blogfoto's in een groter formaat kan plaatsen. De breedte veranderen was snel gebeurd. Maar dan... Dan moeten alle foto's op mijn blog één voor één groter gemaakt worden. Een klus die behoorlijk wat tijd en geduld vergt. Dus het kan zijn dat jullie blogs tegenkomen met grote foto's én nog blogs met kleinere foto's. Het jaar 2017 heb ik als eerste aangepakt. Dat was niet zoveel werk. Nu de rest nog... 


Ook tijdens onze reizen naar Scandinavië is er altijd wel werk in uitvoering, zoals bijvoorbeeld op bovenstaande foto te zien is. De foto is gemaakt in het Noorse gebergte Jotunheimen. R en ik maken beiden veel foto's voor mijn blog en foto's die ik misschien nodig heb voor een nieuw te schrijven boek. De omgeving waar we zijn wordt in ieder geval vastgelegd. Op die manier kan ik thuis altijd de foto's bestuderen als ik over een bepaalde plaats wil schrijven én ik kan natuurlijk nog even fijn wegdromen bij het zien van de mooie landschappen :-) 


zaterdag 18 februari 2017

Valentijnfestival 2017

Vandaag is het precies een week geleden dat het Valentijnfestival gehouden werd. Tijdens dit festival werd o.a. de Valentijnprijs uitgereikt, een prijs voor het beste romantische boek. 
Ik had beloofd een blog te schrijven over dit evenement. Dat is iets later geworden dan gepland, maar beter laat dan nooit. Er kwam iets tussen waar ik later misschien meer over vertel. 


Buiten was alles veranderd in een nogal koud winter wonderland. In Het Oude Tolhuys in Utrecht, waar het Valentijnfestival plaatsvond, was het gelukkig lekker warm. Met die witte wereld buiten kreeg je bijna het gevoel alsof je op wintersport was. Er lag een mooi laagje sneeuw dat ook de takken van de bomen rondom Het Oude Tolhuys bedekte en in het restaurant waar we lunchten brandde een gezellig knapperend haardvuur. 
Na de smakelijke lunch was het tijd voor het festival. Op een mooie overdekte binnenplaats waren kraampjes met boeken en andere leuke zaken te vinden. Helemaal links op de foto zie je de schrijfsters José Vriens en Marjon Stroet in gesprek met elkaar.


Verder was er de mogelijkheid een aantal workshops te volgen en was er een fotograaf aanwezig (Jeroen Mies Fotografie) die mooie foto's maakte van iedereen die dat graag wilde. De foto hieronder is door hem gemaakt. Links van mij zie je onze oudste dochter en rechts haar schoonmoeder. Helaas kon onze jongste dochter er dit jaar niet bij zijn, in tegenstelling tot vorig jaar. 


Er was een groot aantal auteurs aanwezig wat de bezoekers van het festival de gelegenheid bood kennis te maken met zijn of haar favoriete schrijver/schrijfster. Een van deze schrijfsters, Anita Verkerk, zie je op de volgende foto achter de tafel zitten. Zij signeerde boeken voor haar fans.


En zelf signeerde ik ook nog een aantal boeken.  


Als auteur was het natuurlijk leuk om lezers te ontmoeten of recensenten, zoals Connie van Connie's Boekenblog. Zij staat links op de eerstvolgende foto en rechts zie je Anita Verkerk nog een keer. Als auteur een gesprekje aanknopen met andere auteurs is iets waar een dag als deze ook geschikt voor is. Er waren ook mensen aanwezig van Hebban, de website voor lezers, door lezers. 


En zo ontmoette ik bovendien iemand die ik via de sociale media heb leren kennen, namelijk Marjanne. Op haar blog OverHaar deelt Marjanne haar belevenissen en haar gedachten over allerlei zaken. Het was heel erg leuk jou eindelijk te ontmoeten, Marjanne! Deze ontmoeting moest uiteraard vereeuwigd worden (met dank aan Jeroen Mies Fotografie.)


Tijdens de tweede helft van de middag volgde het officiële gedeelte, de prijsuitreiking, gepresenteerd door Marjan van den Berg


Op de volgende foto zitten de genomineerden op een rij, met van links naar rechts: een lege stoel waar José Vriens hoorde te zitten. Jammer dat zij net even buiten beeld was. Ikzelf ben in gesprek met Gerda van Wageningen. Naast Gerda zit Reina Crispijn, de winnaar van de Valentijnprijs van vorig jaar en naast Reina zie je Simone Foekens. 


Marjan interviewde eerst de genomineerden en daarna werd de winnaar van de Valentijnprijs bekendgemaakt door Eppo van Nispen tot Sevenaer, directeur van het CPNB


Van de vijf genomineerden voor de Valentijnprijs (waaronder ikzelf met mijn boek Vier het leven) werd uiteindelijk Simone Foekens de winnaar van deze prijs, met haar roman Schelpenwit. Ik heb je al gefeliciteerd, Simone, maar nogmaals van harte gefeliciteerd! 
Door het Valentijngenootschap was voor het eerst een schrijfwedstrijd georganiseerd en ook daarvan werd de winnaar bekendgemaakt. Tamara Haagmans won deze wedstrijd met haar romantische verhaal Vroeger of later. Tamara, jij ook van harte gefeliciteerd! 
Helaas moest ik de zaal vroegtijdig verlaten vanwege een kriebelhoestbui. Sommigen van de aanwezigen dachten dat ik geëmotioneerd was maar ik kan jullie geruststellen, dat was niet het geval. 
Al met al was het een geslaagde dag en konden we na een overheerlijke warme maaltijd in Het Oude Tolhuys op weg naar huis gaan. Helaas heb ik de Valentijnprijs niet in de wacht gesleept, maar genomineerd zijn is al heel erg leuk. En zeker als je voor tweede keer genomineerd wordt. Vorig jaar was dat met mijn roman Blind Vertrouwen en dit jaar met Vier het leven. Dus flink mijn best blijven doen met schrijven, wie weet wat het nog brengt...  






maandag 13 februari 2017

Bedankt!

Graag wil ik iedereen bedanken die op mijn roman Vier het leven gestemd heeft. Ook al heb ik de Valentijnprijs niet gewonnen, ik waardeer het enorm dat jullie een stem uitgebracht hebben. De nominatie voor deze prijs was alleen al erg leuk, het bracht mijn boek bij allerlei mensen onder de aandacht en dat is een fijne bijkomstigheid. Dus voor jullie allemaal: bedankt voor jullie stem en/of het delen van mijn berichten over de nominatie van Vier het leven! ❤ 

Foto gemaakt in het Setesdal in Noorwegen.


zondag 12 februari 2017

Alvast een beetje Valentijnfestival

Ja, er valt van alles te vertellen over het Valentijnfestival dat afgelopen zaterdag  in Utrecht gehouden werd, over de uitreiking van de Valentijnprijs (die ik niet gewonnen heb maar dat geeft niet), leuke ontmoetingen tijdens het festival, de sneeuw die er die dag viel, een plotseling opkomend kriebelhoestje in een zaal vol publiek (grrr), boeken signeren (eerstvolgende foto), enzovoort. Jullie moeten alleen nog even geduld hebben voordat ik een blog plaats over dit evenement, maar er wordt aan gewerkt. 


Het is voor het eerst dat ik de headerfoto aangepast heb aan Valentijnsdag. Dat heb ik nog nooit gedaan in de vijf jaar dat ik nu blog. Ik dacht: laat ik eens een beetje romantiek verspreiden. De foto heb ik kunnen maken dankzij de leuke presentjes die ik zaterdag kreeg van Greet (de schoonmoeder van onze oudste dochter) en Marjanne. Marjanne heb ik via de sociale media leren kennen en afgelopen zaterdag was het de eerste keer dat wij elkaar ontmoetten. Superleuk! 


Van Greet kreeg ik een romantische snoeppot gevuld met suikerhartjes. Mmm! En Marjanne nam een mooie hartvormige decoratie voor mij mee, gemaakt van takjes met schattige, kleine bloemetjes eraan. 


Wees gerust Greet en Marjanne, nadat ik voldoende foto's had gemaakt, hebben jullie presentjes inmiddels een mooie plek bij ons in huis gevonden. Nogmaals heel hartelijk bedankt voor deze leuke verrassing! 
En dan nog een geruststellende mededeling voor Hans van Blog Zweden: je hoeft mijn boek Vier het leven niet te lezen, want zoals ik hierboven al noemde, heb ik de Valentijnprijs niet gewonnen. Hans heeft namelijk al mijn boeken gelezen die zich in Scandinavië afspelen. Vier het leven speelt zich daar niet af. Hij had gezegd dat hij Vier het leven zou lezen als ik de Valentijnprijs zou winnen. Wel, dat is niet gebeurd, dus heb je geluk, Hans ;-) 
Volgende keer meer Valentijnfestival. Dat houden jullie nog te goed van mij. Tot dan!

    

vrijdag 3 februari 2017

Quotes Vier het leven

Over ongeveer een week wordt bekendgemaakt wie de winnaar is van de Valentijnprijs 2017, de prijs voor het beste romantische boek. Spannend...
Het Valentijngenootschap heeft een leuke promotiefilm gemaakt van de vijf genomineerde boeken en laat per boek een aantal uitspraken van de jury zien die deze romans beoordeeld heeft, dus je ziet ook wat er gezegd is over mijn boek Vier het leven. Ik ben in ieder geval heel erg blij met het oordeel van de jury. 
Al die uren achter mijn laptop, al dat brainstormen, meeleven met de personages, zelfs meehuilen met de personages zijn niet voor niets geweest. De jury heeft ervoor gezorgd dat ik tranen in mijn ogen kreeg vanwege hun mooie uitspraken én omdat Vier het leven een boek is dat veel voor mij betekent. Die combinatie maakt mij tot een huilebalk ;-) 
Ik ga er verder niets meer over zeggen. Wil je weten wat de jury van Vier het leven vond? Kijk dan naar onderstaand filmpje. Vier het leven komt ongeveer na 2.25 min. in beeld. 
Je kunt trouwens nog steeds op Vier het leven stemmen en wel hier. Dat kan tot en met 9 februari 24.00 u. En als je stemt of al gestemd hebt: dank je wel!