zaterdag 25 juli 2015

Waarom wij reizen...


Soms stuit je op een video waarvan je denkt: die wil ik delen! Dat was het geval bij een video over de eilandengroep de Lofoten die ik op Vimeo tegenkwam. De maker van de video met de titel 'Why we travel...' stelt de vraag waarom een mens op reis gaat, waarnaar een mens op zoek is tijdens het reizen en waarom we huis en haard verlaten om de wereld te ontdekken. Het antwoord hoor je in deze link naar een filmpje met schitterende beelden van de Lofoten. 


maandag 20 juli 2015

Top 10 meest geleende e-books

Op Facebook en Twitter heb ik het al vermeld, maar ineens dacht ik aan diegenen die zich niet op social media begeven en dus vermeld ik het ook nog maar eens op mijn blog: mijn roman Blind vertrouwen staat in de Top 10 van meest geleende e-books in juni van dit jaar. 

Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het op de website van de bibliotheek zag staan. Op zo'n moment denk ik: te gek!  En dan begin ik eerst altijd te glimlachen. De glimlach groeit uit tot een brede lach en uiteindelijk lach ik hardop, zodat mijn echtgenoot vraagt wat er aan de hand is. Want waarom zit ik te lachen achter mijn laptop? Het is in ieder geval een goede reden om te lachen, dat gebeurt de laatste tijd bij ons soms toch net iets te weinig. Wij hopen dat daar binnen niet al te lange tijd verandering in komt. Dit was in ieder geval alvast een mooi lachmoment. 

Een dromerig hoekje in het Noorse boekendorp Mundal.

zaterdag 18 juli 2015

Reisplan Lofoten

De vakantietijd is aangebroken. Er wordt gereisd naar bestemmingen in Europa, naar een ander continent, binnen het eigen land of je blijft gewoon thuis en geniet van de zomer, voor zover er sprake is van een echte zomer. 
Meestal vertrekken wij met onze camper in mei of juni naar Scandinavië. Dit jaar loopt alles anders. Vanwege mijn chemokuren waren we in die periode niet in de gelegenheid op reis te gaan naar het Hoge Noorden. Maar omdat ik nu met de op een na laatste kuur bezig ben en rond half augustus de laatste kuur achter de rug moet zijn, kijken we stiekem uit naar toch nog een reis richting Noorwegen en wel naar de eilandengroep de Lofoten. Het lijkt ons prachtig om deze eilanden een keer in de nazomer te bezoeken. Misschien zijn de bergtoppen dan bedekt met poedersneeuw, komen de herfstkleuren al tevoorschijn en wie weet laat het noorderlicht zich zien. Dat zou geweldig zijn. Het is in die tijd van het jaar 's nachts weer donker, in tegenstelling tot een deel van het voorjaar en de zomer als de middernachtzon uitbundig over het indrukwekkende Noorse landschap schijnt en het dag en nacht licht blijft. Het is alleen uit zien te vinden welke campings er in dat jaargetijde nog geopend zijn. Campings sluiten soms kort na de zomervakantie of ergens in september. Dat is iets om rekening mee te houden. 

De Tjeldsundbrua, de brug die de toegangspoort is naar de Lofoten.
Een weids en prachtig uitzicht vanaf de brug.
Een idyllisch gelegen kerkje aan de Austnesfjorden. 
Zes jaar geleden is het alweer dat wij ons in het voorjaar op de Lofoten bevonden. Het was een fantastische ervaring vanwege het bijzondere landschap met zijn imposante, steile bergen, de witte stranden met vergezichten over een blauwe zee, de pittoreske vissersdorpjes met de roodgekleurde, houten huisjes die op palen in het water gebouwd zijn en niet te vergeten, de boottocht over zee naar het leefgebied van de walvissen. De Lofoten zijn niet in één keer te bevatten, vinden wij. De rest van het Noorse landschap trouwens ook niet. Dus genoeg redenen om de Lofoten opnieuw te bezoeken. 
Wie naast de foto's in deze post benieuwd is hoe het landschap op de Lofoten eruitziet, hier en hier eerdere blogposts over deze eilandengroep.

Het vissersdorp Reine wordt omringd door
imposante bergen.
Reine.
Een vissersboot bij Nusfjord, een van de oudste en best
bewaarde vissersdorpen in Noorwegen.
Maar er is nog een andere reden: er sluimert al jaren het plan een boek te schrijven dat zich daar afspeelt. De locatie is perfect voor een mooi verhaal, maar de Lofoten zijn niet in een paar woorden te vangen en dat betekent dat ik meer op onderzoek moet uitgaan, (nog) meer foto's moet maken, oftewel flink research moet toepassen wil ik alles goed kunnen beschrijven. Het is helemaal geen straf om op zo'n bijzondere plek te verblijven en naast een toeristische blik op de omgeving te werpen, te proberen alles door de ogen van een schrijfster te bekijken. Ik heb het al eens eerder geroepen, maar wat heb ik toch een leuk beroep! En nu maar hopen dat we ons reisplan ten uitvoer kunnen brengen...   

Tijdens een picknick is het genieten van fabelachtige vergezichten...
...of van de grillige bergen die dichtbij uit het water opdoemen.
Uitzicht vanaf Lyngvaer Lofoten Bobilcamping over verbluffend
blauwgroen water en een bijzonder berglandschap.
Hier zie je zeearenden vliegen en zeehonden uit het water opduiken.
Toe aan nog meer Lofoten? Hier vind je een site met prachtige foto's van deze eilandengroep maar ook andere interessante reisbestemmingen.  

Vikingschip bij het Lofotr Vikingmuseum in Bøstad.
Je even een echte Viking voelen...










zondag 5 juli 2015

Zomer- en winterverhalen

Voor mijn doen is het lang geleden dat ik iets op mijn blog heb geplaatst. Tijd dus om iets nieuws te schrijven. Maar is er nieuws te melden? Ja, dat is er. 
Afgelopen week heb ik het manuscript van mijn kerstboek naar mijn uitgever gestuurd. Ik was van mening dat het verhaal eindelijk in de goede vorm was gegoten. Alle aandachtspunten die ik na het doorlezen van het verhaal genoteerd had waren weggewerkt en dus kon het manuscript de deur uit. 
Ik heb met veel plezier aan dit boek gewerkt, al was het de laatste tijd enigszins een worsteling vanwege concentratieproblemen. Het focussen op het verhaal kostte me dit keer veel moeite. Waarschijnlijk zorgt de chemokuur ervoor dat mijn geest onrustig is en ik me daardoor niet kan concentreren. En dat niet alleen. Er gebeurde plotseling van alles wat op dat moment meer aandacht verdiende, en nog steeds verdient, dan al het andere om mij heen. Misschien dat ik er later iets meer over vertel, maar nu nog niet.

Wat ik wel kan vertellen is dat ik mijn kerstboek zo’n beetje tijdens de warmste dagen van het jaar heb afgerond. Bij temperaturen boven de dertig graden bevond ik mij in gedachten in een besneeuwd landschap waar een ijzige wind waaide met gevoelstemperaturen ver beneden nul en waar de sneeuwballen mij om de oren vlogen. Als ik me goed inleefde werkte het toch een beetje verfrissend bij die zomerse hitte. 
Het is de bedoeling dat het boek ergens in november wordt uitgegeven, dus voordat de feestdagen beginnen. Iedereen die tegen die tijd zin heeft om een winters kerstverhaal of een kerstachtig winterverhaal te lezen, die kan met dit feelgood boek zijn of haar hart ophalen. 
Laten we er een paar winterse zomerfoto's tegenaan gooien:

Boven op de Vikafjell vanaf de zomerse kant van de rivier kijken
naar de overblijfselen van de winter. In het midden van de foto
zie je een zwart stipje. Dat is een langlaufer.
In Noorwegen kunnen zomer en winter dicht bij elkaar liggen.
De bewuste langlaufer, in korte broek nog wel.
Het lijkt alsof ik de winter tegen wil houden.
In juni ligt op sommige plekken de sneeuw nog metershoog. 
Bijna juli en toch nog door de sneeuw ploegen. Maar ja, dat is op
de Hardangervidda. Deze hoogvlakte is een groot deel
van het jaar bedekt met sneeuw.

Zoek je op dit moment een zomerverhaal? Misschien is mijn roman Blind vertrouwen iets voor jou. Het is een boek om mee op vakantie te nemen of om te lezen in de tuin of op het balkon met een koel drankje binnen handbereik. Het verhaal speelt zich af in een zomers Noorwegen. Ga je toevallig op reis naar Noorwegen en ook nog naar het dorp Dalen, dan herken je vast en zeker veel plaatsen die in Blind vertrouwen beschreven worden. Wie weet kun je deze plaatsen zelf bezoeken. 
Meer weten over Blind vertrouwen en de plaatsen waar het zich afspeelt? Kijk hier

Thuisblijvers en vakantiegangers: een fijne, zonnige en relaxte zomer toegewenst! 

P.S. O ja... Hoe is het met mijn pijnlijke voeten afgelopen? Daar schreef ik de vorige keer over. De internist heeft de chemokuur via het infuus stopgezet omdat de bijwerkingen na twee weken rust niet verdwenen waren. De kuur in de vorm van pillen gaat gewoon door, maar wel in een iets kleinere dosering.
Inmiddels zijn de pijnlijke voeten weer wat opgeknapt, al voelen ze nog wel vreemd aan. Maar nu beginnen mijn voetzolen een beetje uit elkaar te vallen. De pillen zorgen ervoor dat het eelt van de voeten verdwijnt, de huid steeds dunner wordt en kapot gaat. Gelukkig is dat laatste nog net niet het geval, maar het is opletten en flink insmeren met speciale crèmes. Ach, daar kan ik nog wel mee overweg. De pillen bezorgen me veel minder bijwerkingen dan de kuur via het infuus en dat is goed te verdragen. Ben ik nu een geluksvogel?