donderdag 30 januari 2014

Laat het me weten!

Een bericht inclusief foto ontvangen van een lezeres die op wintersport is en mijn boek Midzomerliefde in haar koffer heeft meegenomen. Dat zijn berichten die je als schrijfster natuurlijk erg leuk vindt! Het is geen Noorwegen, schreef ze, maar Oostenrijk. 
Oké, het is Oostenrijk, maar het plaatje is er beslist niet minder sfeervol om. Eigenlijk vind ik het nog steeds bijzonder dat mijn boeken zo nu en dan ergens opduiken waar ik het niet verwacht. Dus mochten er meer lezers/ lezeressen zijn die een van mijn boeken mee naar het buitenland op reis nemen of een van mijn boeken in Nederland op een bijzondere plek  lezen, laat het me weten. Je kunt het mij, eventueel met foto, via Facebook of Twitter melden of een berichtje op mijn blog achterlaten. Ik ben benieuwd!       

De vanuit Oostenrijk toegestuurde foto.

zaterdag 18 januari 2014

Hoe verzin je het?

"Hoe verzin jij telkens weer een nieuw verhaal? en "Ben je alweer een nieuw verhaal aan het schrijven?" zijn twee vragen die mij regelmatig worden gesteld. Wie mijn blog leest, weet dat ik veel inspiratie in de natuur opdoe en dan vooral de Scandinavische natuur. Ik kan daar rustig een middag aan de waterkant of ergens op een rotsblok midden in de wildernis zitten en niets anders doen dan gewoon om mij heen kijken, absorberen. Te midden van eindeloze wildernis en overrompelende natuur lijkt wat thuis nog zo belangrijk was bij al dit bijna niet te bevatten natuurschoon ineens in het niet te vallen of in sommige gevallen een plek te vinden. Plotseling heb ik overal een nuchtere kijk op en creëer ik daardoor meteen genoeg ruimte om mijn gedachten een andere kant op te sturen, de kant van een nieuw verhaal bijvoorbeeld. De plek waar ik op dat moment ben, of een locatie waar ik geweest ben, dingen en plaatsen die ik onderweg tegenkom, alles kan een verhaal oproepen. Maar de rust die ik in het noorden vind is niet te vergelijken met de rust die ik thuis wel eens denk te hebben gevonden. O ja, ik ben soms een beetje jaloers dat de inwoners van Scandinavië zo’n enorme, prachtige ‘achtertuin’ hebben waar je zomaar even in alle rust kunt ontspannen en ronddwalen.

De omgeving van 'Julie's liefde' absorberen.

Natuurlijk ben ik ook graag thuis en doe ik daar eveneens de nodige inspiratie op: iets wat ik op tv of radio zie of hoor, een gesprek met iemand, een onbekende die ik voorbij zie lopen en in mijn ogen ‘iets’ heeft, iets wat ik lees, zelfs een bepaald woord dat ik hoor of een foto kan al iets oproepen en soms verweef ik ervaringen uit mijn eigen leven in een verhaal. Ik haast mij dan ook regelmatig naar mijn schrift dat op mijn bureau ligt en waarin ik ideeën noteer. Volgens mij heb ik meer ideeën dan ik ooit nog boeken kan schrijven, maar beter zo dan andersom.

De eilandengroep Lofoten, uitgeroepen tot een van de mooiste
bestemmingen ter wereld.

Op het moment ben ik mijn nieuwste boek Dubbelhartig aan het doornemen. Controleren op fouten, nog wat schrappen, aanvullen, wijzigen e.d. Terwijl ik daarmee bezig ben zweeft er alweer een nieuw verhaal door mijn hoofd. Een verhaal dat zich zou moeten afspelen in een geweldige setting voor de kust van Noord-Noorwegen: de grillige maar betoverende eilandengroep Lofoten. Een plaats waar ik samen met mijn echtgenoot al eens eerder ben geweest en waarvan wij hopen dat we het dit jaar nogmaals kunnen bezoeken, zodat ik mij nog meer in de omgeving kan verdiepen en ik massa’s notities en mijn echtgenoot foto’s kan maken. Het hangt ervan af hoe de uitslag van het controle-onderzoek uitpakt dat mijn man eind januari moet ondergaan. Bang voor de uitslag? Ja, we zijn heus wel een beetje bang. Als alles ‘schoon’ blijkt te zijn durven we pas echt plannen te maken. Die andere optie houden we wel rekening mee, maar willen we liever nog niet aan denken. Sterker nog, we hebben geen tijd voor die andere optie. We willen samen namelijk nog zo veel mogelijk mooie dingen ondernemen en ontdekken. Plannen, ideeën tastbaar maken. Maar heeft een mens iets te willen? Weet je wat, wat er ook gebeurt, we maken er het allerbeste van.

Witte stranden en blauwe zee op de Lofoten.
 

vrijdag 10 januari 2014

Dubbelhartig



Iets najagen wat al lang binnen handbereik ligt maar jij nooit hebt opgemerkt. Tijd nemen voor dingen die belangrijk zijn in het leven. Hoelang kan en mag je iets verzwijgen? Spijt omdat de tijd niet meer is terug te draaien. Wie kun je nog vertrouwen en wat valt er nog recht te zetten? Jezelf anders voordoen dan je bent. Twee vrouwen, één verhaal en dat alles te midden van de overweldigende natuur in Noorwegen.

Bovenstaande tekst heeft betrekking op mijn nieuwe en spannende roman Dubbelhartig. Ja, het is zover dat ik mijn vierde boek aan de buitenwereld kan laten zien en ik eigenlijk alleen maar heel hard YES!! en JIPPIE!! wil roepen (heb ik ook gedaan, hoor).

Wil je meer over dit boek weten, kijk dan in de linkerkolom bij: Mijn boeken.  
Of kijk op: http://www.ako.nl/product/9789462041097/dubbelhartig/  Daar kwam ik Dubbelhartig voor het eerst tegen. Dubbelhartig is verkrijgbaar vanaf 8 april.