zondag 28 juli 2013

De 'drive'

Op Twitter had ik beloofd dat in mijn volgende blog het onderwerp 'joiken' aan bod zou komen. Nu kwam er iets tussendoor dat ik heel graag eerst even wil delen: op Facebook kreeg ik van een van mijn lezers een erg leuke reactie op mijn boek Midzomerliefde De reactie kwam van Hans Hegeman. Voor wie denkt: Hé, die naam ken ik ergens van… Ja, dat klopt. Hij heeft mijn vorige boeken Westerstorm en Julie’s liefde ook gelezen en daar blogs over geschreven. Inmiddels heeft Hans ook een blog over Midzomerliefde geschreven. Zijn blogs over mijn boeken zijn te vinden op: http://blogzweden.blogspot.nl/

De reactie van Hans op Facebook op Midzomerliefde luidt als volgt:

Hej Elly, Ik heb Midzomerliefde uit. Wat een gaaf boek zeg. Herkende wat onderdelen van Anna, Hannah en Johanna van Marianne Fredriksson en wat van Het land van de Samen van Annica Wennstrom. Echt een goed verhaal zeg.



Ja, en daar word ik dus helemaal blij van, dat er mensen zijn die vertellen wat ze van mijn boeken vinden. Het motiveert enorm. Als schrijfster twijfel je namelijk nogal eens over je eigen werk en dit soort reacties zijn de opstekers waardoor je die extra drive voelt om door te gaan. Hans, nogmaals bedankt voor je reactie!

Ik ben nu alweer een heel eind op weg met het schrijven van mijn vierde boek en ben een einde in elkaar aan het puzzelen. Niet dat ik nu al aan het einde van het verhaal ben toegekomen, al schiet het inderdaad wel behoorlijk op, maar de verschillende personages en gebeurtenissen moeten uiteindelijk aan het einde samengevoegd worden en allemaal iets met elkaar te maken hebben. En de vraag is: hoe?
Het zijn voor mij puzzelstukjes die door elkaar heen liggen en die ik nu in elkaar probeer te passen en dat kan maar op één manier, anders klopt het verhaal niet. Ik puzzel nog even door en eh… die blog over het joiken volgt iets later. Oké?

woensdag 17 juli 2013

Spoed!



Daar staat hij dan: mijn nieuwe roman Midzomerliefde als Express titel, klaar om vanuit het Biblionmagazijn met spoed naar de bibliotheken gebracht te worden. Een Express titel houdt in dat men weet dat een bepaalde titel graag gelezen wordt en daarom worden er alvast via een voorbestelling een aantal exemplaren over de bibliotheken verspreid.
Mag ik daar stiekem een beetje trots op zijn? Het werkt in ieder geval motiverend!

maandag 15 juli 2013

Mannen die boeken lezen

Via mijn blog kwam ik in contact met Hans Hegeman. Hij schrijft interessante blogs over Zweden omdat hij net zoveel van Zweden houdt als ik van Noorwegen. Toch is hij ook geïnteresseerd in Noorwegen en zodoende besloot hij mijn boek Julie's liefde te lezen dat zich afspeelt in en rond het dorpje Elgå aan het schilderachtige Femundmeer. 

Uitzicht over het Femundmeer vanuit het dorpje Elgå.

Wat bleek? Hans had al eens een bezoek aan Elgå gebracht maar had er nog niet echt bij stilgestaan dat dit hetzelfde plaatsje was als in mijn boek. Dus des te groter was de verrassing dat hij in Julie's liefde allerlei plaatsen herkende waar hij zelf geweest was. Het resultaat was dat hij een mooie, uitgebreide blog met bijbehorende foto's over mijn boek en de plaatsen waar het zich afspeelt heeft geschreven. Daar ben ik natuurlijk heel erg blij mee! Dus bedankt, Hans, dat je mijn boek onder de aandacht hebt gebracht. 


Nu gaat Hans mijn nieuwste boek Midzomerliefde en mijn eerste boek Westerstorm ook nog lezen. Omdat je zei dat je eigenlijk niet tot de doelgroep behoort waarvoor mijn boeken bedoeld zijn, kan ik je geruststellen, Hans, je bent niet de enige man die mijn boeken leest. Ik ben erachter gekomen dat mijn boeken niet alleen door vrouwen maar ook nogal eens door mannen gelezen worden en dat vind ik een leuk idee. Of het door de combinatie komt van de omgeving waar het zich afspeelt, zoals een bergachtig gebied of de wildernis, waardoor er bij mannen misschien een gevoel van avontuur wordt opgeroepen, of dat het door de nodige spanning komt die erin verwerkt zit of sommige personages die hen aanspreken... Ik weet het niet. Wat het ook is, het is gewoon leuk om boeken te schrijven die zowel bij vrouwen als bij mannen in de smaak vallen.


Hier vind je de blog van Hans over Julie's liefde en de prachtige omgeving waar het zich afspeelt.

Avondstemming aan het Femundmeer.

donderdag 11 juli 2013

Glunderen

Dit jaar heb ik een aantal bijzondere momenten meegemaakt en vandaag is dit er een van: het officieel uitkomen van mijn nieuwe roman Midzomerliefde. De ingrediënten van dit verhaal zijn o.a. de Tweede Wereldoorlog, een familieverleden en een afwisselende reis dwars door Noorwegen heen. Een reis die ver boven de poolcirkel eindigt en waarin spanning en uiteraard de liefde niet ontbreken. Ik zit te glunderen naast een doos vol spiksplinternieuwe Midzomerliefdes, want om dit verhaal te kunnen schrijven heb ik behoorlijk wat research moeten verrichten en het voelt heel erg goed dat het gelukt is om alles tot een mooi geheel te vormen. 
Ja, ik glimlach, straal, kijk heel blij - want dat betekent glunderen allemaal - en ik geniet met volle teugen van dit moment.   
 

vrijdag 5 juli 2013

Afkicken




Ja, we zijn weer thuis. Onze rondreis door het noorden zit erop. Na weken in de overweldigende natuur en stilte te hebben doorgebracht is het moeizaam wennen aan de drukte, de geluiden en het zo andere landschap om ons heen. Maar alles went en het is een kwestie van tijd voordat we weer ons dagelijkse ritme te pakken hebben. Ik zal, zoals ik al eens eerder meldde, nog wel een tijdje last van heimwee naar de stilte houden. De stilte om te kunnen nadenken over wat je maar wilt, zonder afgeleid te worden door iets van buitenaf. Wat in Nederland volgens mij een luxe is, loop je in Scandinavië op zo veel plaatsen tegenaan: ultieme stilte.

Jotunheimen.
Imposante bergen langs de Noorse westkust. Toeristische route
weg nr. 17, dicht bij Storvika.

Maar genoeg hierover. Hier volgt nog een soort van P.S., een toevoeging van gebeurtenissen tijdens onze reis die ik nog graag in een blog wil vermelden. Zo heb ik bijvoorbeeld op de valreep nog een exemplaar van mijn roman Midzomerliefde aan iemand in Noorwegen gegeven. In mijn blog Zomerse dagen van afgelopen mei schreef ik over de Nederlandse campingeigenaar Rob. Ik had hem een fictieve naam gegeven, niet erg origineel want zijn echte naam is Bob en hij runt een camping in het pittoreske plaatsje Dalen in de Noorse provincie Telemark. Aan het begin van onze reis verbleven we een aantal dagen op zijn camping en zo ook aan het einde van onze reis. We maakten regelmatig een praatje met hem en zo kwamen we bij het onderwerp ‘lezen’ aan. Bob was in zijn schaarse vrije tijd Noorderlicht van Suzanne Vermeer aan het lezen, dat zich deels in Noorwegen afspeelt, en dat wekte natuurlijk meteen mijn aandacht. Hij hield dus van verhalen die zich in het noorden afspeelden… “Er zit van alles in Noorderlicht,” zei Bob. “Spanning, familietoestanden, reizen…” 
“Wacht even, Bob,” zei ik en snelde naar onze camper toe om het laatste exemplaar van Midzomerliefde op te halen. Al die ingrediënten komen daar namelijk ook in voor. Bij Bob teruggekomen overhandigde ik hem blij het boek. Blij omdat ik dit boek graag in Noorwegen wilde achterlaten, wat nu ging lukken, en dan het liefst bij iemand die van dit soort verhalen hield. Het leverde me drie spontane Hollandse zoenen op. Nu ligt er een stapel van mijn visitekaartjes bij Bob op de receptiebalie en wilde hij mijn boek ook op de balie neerzetten. Er komen veel Nederlandse kampeerders naar zijn camping in Dalen. Volgens Bob zijn er vast wel vakantiegangers geïnteresseerd in een boek over het land waar ze op vakantie zijn. Bob, mocht je dit lezen, dank je wel voor je medewerking! En mocht je mij een ander jaar nog een keer een middag met mijn laptop aan een van de picknickbanken op je terras zien zitten, nee, ik ben dan niet aan het gamen zoals verondersteld werd, maar ijverig aan mijn website aan het werken. Wie weet tot volgend jaar! 
Voor wie het wel wat lijkt om in het mooi gelegen Dalen te kamperen, de website van de camping is: 


Het pittoresk gelegen Dalen.

Nu heb ik een boek in het uiterste noorden van Noorwegen achtergelaten, een in het zuiden, in Dalen, en een ergens halverwege afgegeven bij de maalstroom bij Bodø. In mijn blog Missie Midzomerliefde 6 van afgelopen juni kun je lezen dat ik mijn boek bij Bodø aan een Nederlands echtpaar heb overhandigd en ook daar wil ik nog iets over melden. Van dit Friese echtpaar, Bauke en Sieta, hebben wij een mooie cd gekregen. Bauke van der Woude is gitarist en zanger die samen met de van de Bahama’s afkomstige basgitarist en zanger Campbell Forbes met een combo optreedt. Wij zijn nu in het bezit van de Friestalige cd Swart Wyt waarop mooie, gevoelige en leuke, door Bauke geschreven, songs staan die de moeite van het beluisteren waard zijn. Wij hebben tijdens onze reis regelmatig naar de cd geluisterd. Dus, Bauke, bedankt voor de muzikale begeleiding tijdens onze reis! Informatie (Friestalig) over Bauke en het combo is te vinden op: www.baukevanderwoude.nl

Bauke (rechts) met combo.
(Foto: Paul van Goor.)

Wat leuk was: een onbekende heeft ergens in Lapland een boek achter een van onze ruitenwissers geklemd. Leesvoer voor in de vakantie. Wij lagen nog in diepe slaap verzonken en hebben niets gemerkt. Helaas ben ik nog niet aan het lezen ervan toegekomen. Ik moet toegeven dat ik tijdens onze reis helaas weinig heb gelezen. Wie het ook geweest is die het boek bij ons heeft achtergelaten, dank je wel! Ik had je graag een van mijn eigen boeken meegegeven. Maar zodra ik jouw boek uit heb zorg ik ervoor dat het ergens anders weer goed terechtkomt.

Rendieren langs de Porsangerfjord

En dan nog dit: in mijn vorige blog Real Heroes schreef ik over een documentaire die een tijd geleden op Discovery Channel werd uitgezonden met de titel: The Real Heroes of Telemark, over de aanslag op de waterkrachtcentrale bij Rjukan tijdens WOII. Voor wie het interessant vindt heb ik hieronder een video van YouTube geplaatst waarin deel 1 van de documentaire te zien is. Het werd in meerdere delen uitgezonden en als het goed is vind je in de zijlijn van YouTube de overige delen.   




Volgens mij heb ik, wat onze rondreis betreft, nu alles gezegd wat ik wilde zeggen, al zal er over dit onderwerp nog wel eens het een en ander naar boven komen drijven waar ik weer een blog over meen te moeten schrijven. Ik ben aan het afkicken van de reis naar het noorden, maar ik geloof niet dat ik ooit van die noordelijke verslaving zal genezen... 

De indrukwekkende waterval Tvindefossen. 

dinsdag 2 juli 2013

Real Heroes

Help! Wat hoog! Ik sta op de hangbrug die toegang geeft tot het Norsk Industri-arbeidermuseum en kijk de 84 meter diepe smalle kloof in. Ik voel een vreemde kriebel ter hoogte van mijn maagstreek. We hebben wel bij diepere ravijnen gestaan maar als je van bovenaf recht naar beneden in de diepte kijkt voelt het toch anders dan aan de rand ervan staan. Je kunt hier bungeejumpen. Ik staar naar het kleine plateau aan de zijkant van de brug waar je van af moet springen en weet het zeker, bungeejumpen is beslist niet voor mij weggelegd. Volgens mij moet je dan over een ware doodsverachting beschikken. Het zal heus wel een enorme kick geven en misschien voel je je vrij als een vogeltje wanneer je aan een lang elastiek door de lucht suist, toch ben ik blij dat deze bezigheid niet op ons programma staat.

De hangbrug over de kloof bij Vemork.
Liever op de brug dan aan een elastiek
aan de brug.

Wat wel op ons programma staat is een bezoek aan het op een steile berghelling gelegen Norsk Industri-arbeidermuseum in het Noorse plaatsje Vemork. Voordat we hier arriveerden hebben we onszelf eerst een tijdje in de weldadige stilte van het Nationale Park Rondane ondergedompeld en hebben we een gedeelte van de prachtige Peer Gyntweg gereden. 

Nationaal Park Rondane. (Deze en de 2
volgende foto's.)





Schilderachtig tafereel langs de Peer Gyntweg.

Maar nu vinden we het tijd worden voor een stukje historie. Vemork ligt een paar kilometer van het levendige stadje Rjukan verwijderd. Het museum dat in 1911 in gebruik werd genomen als destijds ’s werelds grootste waterkrachtcentrale draagt een bijzondere geschiedenis met zich mee. In mijn vorige blog noemde ik al de film The Heroes of Telemark, met o.a. Kirk Douglas, waarin een aantal Noren in samenwerking met de geallieerden tijdens de Tweede Wereldoorlog een aanslag op de centrale plegen. De waterkrachtcentrale werd vanwege het zogenaamde zwaar water door de Duitsers bezet gehouden. De Duitsers hadden dit water nodig om een atoombom te kunnen produceren en dat moest ten allen tijde voorkomen worden. Zodoende werd er een aanslag beraamd en uitgevoerd. De aanslag vertraagde de productie van het water. De Duitsers besloten een tijd later vaten met zwaar water Noorwegen uit te transporteren. De veerboot die de vaten vervoerde werd door de Noren tot zinken gebracht. Op die manier kon een grote ramp voorkomen worden. Bij deze actie kwamen helaas ook burgers om. Net zoals bij een door de Amerikanen uitgevoerd bombardement op de centrale en andere industriële gebouwen in Vemork.

De waterkrachtcentrale in Vemork.
Vemork.
Het indrukwekkende interieur in de waterkrachtcentrale.


Voor wie echt een goed beeld van deze geschiedenis wil hebben is een bezoek aan het museum de moeite waard. Behalve dat het museum laat zien hoe vroeger energie werd opgewekt, word je in woord en beeld met het roerige oorlogsverleden geconfronteerd. En niet alleen het oorlogsverleden om en nabij Rjukan maar ook op ander plaatsen in de wereld. De bijbehorende foto’s liegen er niet om. Eigenlijk weet je dit alles al, maar toch is het nog steeds iets om stil van te worden en besef je eens te meer wat voor een waanzin oorlogvoeren is. 
In een filmzaal bekijken we een film die ons doet denken aan een documentaire die een tijd geleden op Discovery Channel werd uitgezonden: The Real Heroes of Telemark, waarin de Noren die de aanslagen hebben gepleegd zelf aan het woord komen. De mannen hielden zich lange tijd verscholen op de immense hoogvlakte, de Hardangervidda. Ze waren goed bekend met de omgeving en de soms barre omstandigheden en hadden daardoor een voorsprong op de vijand. Vanuit een kleine hut onderhielden ze radiocontact met de geallieerden. De hut is nu een bezienswaardigheid bij het museum. Ik vond het destijds een indringende documentaire en dat geldt ook voor de film in het museum. Het voelt vreemd om op de plek aanwezig te zijn waar deze geschiedenis zich heeft afgespeeld. 
Wil je deel 1 van de documentaire zien? Die vind je hieronder. 




De documentaire bestaat uit meerdere delen die je naast deel 1 in de zijlijn op YouTube vindt. 

De kleine hut van waaruit radiocontact met de
geallieerden werd onderhouden.
(Foto gemaakt in museum.)

(Foto gemaakt in museum.)

De hut staat tegenwoordig bij het museum.

Gedenksteen voor de mannen die bij de aanslag
betrokken waren.

Het museum biedt ook wisselende tentoonstellingen. Dit keer hangen er foto’s van de Amerikaanse fotograaf Phil Borges met als thema: Stirring the Fire. Het zijn zeer aansprekende foto’s van vrouwen en meisjes in voornamelijk ontwikkelingslanden die dankzij de humanitaire organisatie CARE een ommekeer in hun leven hebben gemaakt. De organisatie moedigt vrouwen en meisjes aan een beter leven voor zichzelf en hun naasten te creëren. Ik heb grote bewondering voor mensen die op wat voor manier dan ook hulp in minder rooskleurige situaties bieden. Voor mij zijn dat ook Real Heroes
In een ander gedeelte van het museum is de industriële ontwikkeling van Noorwegen en de rest van de wereld te volgen, van enkele honderden jaren geleden tot aan de tegenwoordige tijd. Industrie heeft arbeidsplaatsen en welvaart gebracht maar kent ook vele misstanden, zoals kinderarbeid. Aan dit laatste onderwerp wordt ruimschoots aandacht besteed. De foto’s van kinderen in de meest belabberde werkomstandigheden zijn zo mogelijk nog pakkender dan de foto’s van de zojuist genoemde tentoonstelling. Kinderen van vier jaar die in een fabriek werken waar lucifers geproduceerd worden, jongens van een jaar of twaalf werkzaam in mijnen, jonge meisjes in de prostitutie. Ook dit wisten we allemaal al en toch doet het steeds weer pijn om te zien. Het zijn vooral de ogen van de kinderen die op de foto’s staan afgebeeld. Ogen vol leed. Ogen die lijken te zeggen: wij horen kind te zijn, maar waarom hebben wij die mogelijkheid niet gekregen? Het museum geeft hiermee een signaal af, geeft een boodschap mee en dat is een goede zaak.




Vol opgedane indrukken verlaten we het mooie oude gebouw en in gedachten loop ik naast mijn echtgenoot over de hangbrug naar de overkant van de diepe kloof. De kloof lijkt plotseling symbool te staan voor de kloof tussen arm en rijk. Een kloof die te overbruggen is, al zal dat niet altijd makkelijk zijn. Gedachten tuimelen door mijn hoofd. Misschien kan ik iets doen. Ik roep al zo lang dat ik op dat gebied iets wil doen. Hoe weet ik nog niet precies, daar ga ik over nadenken. En met die gedachte eindig ik de laatste blog over mijn rondreis door het noorden. Een mooie gedachte om de reis mee af te sluiten.