maandag 27 februari 2017

Stappenplan

Ja, jullie hebben het goed gezien, alle foto’s op mijn blog zijn veranderd in een groter formaat. Dat scheelt jullie foto’s apart aanklikken, nu zijn ze meteen duidelijk zichtbaar. Ik kon me niet concentreren op het schrijven van mijn boek. Daarom was ik aan de fotoklus begonnen omdat ik iets te doen wilde hebben waarbij ik niet te veel na hoefde te denken en toch fijn bezig kon zijn. Daar had ik zo mijn reden voor. 
Ruim twee weken geleden onderging ik een standaard controle, een echo van de organen en bloed afnemen. Het is telkens vreselijk spannend wat de uitslag zal zijn. De dag na de controle kreeg ik al een telefoontje van het ziekenhuis dat er iets te zien was op de echo wat er niet thuishoorde en werd er meteen een afspraak gemaakt bij mijn behandelend arts. Daar kreeg ik te horen dat er een plekje op mijn lever zichtbaar was. Bij het horen van een dergelijk bericht gaat er van alles door je heen. Je bent  boos, teleurgesteld, onzeker, bang… Het is een enorme tegenvaller. We zijn pas anderhalf jaar verder na de laatste chemotherapie vanwege darmkanker en we hadden zo gehoopt dat ik minstens de voorgeschreven vijf jaar controle glansrijk zou kunnen doorstaan. 
De arts drukte ons meteen op het hart dat er nog niet te zeggen viel wat het plekje op de lever kon zijn. Er moest in ieder geval een MRI-scan gemaakt worden. De scan heb ik inmiddels achter de rug en laten we zeggen dat het niet een van mijn beste ervaringen was. Bijna een uur lang zo stil mogelijk in een smalle tunnel liggen en het gevoel hebben dat die ruimte steeds kleiner werd en confronterende gedachten ergens in die tunnel bleven hangen, hoe ik ook mijn best deed ze een andere kant op te sturen. Ik hoor hier niet te liggen, gonsde het op dat moment door mijn hoofd, terwijl aan de andere kant de stem van de waarheid keihard binnenkwam: je ligt hier en daar valt niets aan te veranderen. 


Net als je denkt een pad gevonden te hebben dat je rustig kunt volgen, 
verandert het pad ineens van richting.


We hebben de scan gezien en die liet inderdaad een duidelijk plekje op de lever zien. Dat zorgde ervoor dat mijn arts mij doorstuurde naar Isala Zwolle, met de mededeling dat ‘het’ waarschijnlijk operatief verwijderd zou worden. In Zwolle beschikken ze over specialisten op het gebied van de lever. Het is nu wachten op een oproep én afwachten wat de diagnose is. Natuurlijk spookt er van alles door ons hoofd, al willen we proberen er nog niet te veel bij stil te staan wat het zou kunnen zijn. Maar zo nu en dan overweldigt het ons, beseffen we heel goed wat het wél zou kunnen zijn. Daar komt bij dat een operatie aan de lever niet echt iets is om naar uit te kijken. En chemo al helemaal niet. Maar we moeten niet op de zaken vooruitlopen, eerst aanhoren wat ze in Zwolle te zeggen hebben.


Op wat voor punt zijn we aangekomen? Het kan alle kanten op gaan.


Soms denk ik terug aan het bemoedigende gesprek tijdens het afgelopen Valentijnfestival met Gerda van Wageningen, auteur van vele romans. Zij liet mij aan de hand van een voorbeeld inzien dat ik de moed niet moet verliezen, moet blijven hopen. Aan dat gesprek trek ik mij op. Bedankt, Gerda ♥ 
Ja, want tijdens het Valentijnfestival wist ik al dat er iets op de echo geconstateerd was. En op het moment dat ik daar geïnterviewd werd en de vraag gesteld werd of je ooit loskomt van een ziekte als kanker, kon ik helaas volmondig antwoorden: “Nee, nooit.”
We proberen hier alles te verwerken, met ups en downs, dat wel, en zeggen tegen elkaar: inderdaad eerst afwachten wat Zwolle zegt. Laten we het stap voor stap proberen te benaderen, anders maken we onszelf helemaal gek. Dus hopen we dat het stappenplan werkt en we het op die manier vol weten te houden. We doen ons best. 


Stap voor stap alles benaderen en afwachten wie en wat we tegenkomen 
en waar we terechtkomen. 


Foto's gemaakt bij de Trollstigen in Noorwegen. 

15 opmerkingen:

  1. Wat hoop ik voor je dat het allemaal mee zal vallen, maar ja de angst en de spanning is er....veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel, Ans!
      Wij hopen ook echt dat het allemaal gunstig uit zal pakken. Die spanning is hopeloos... Daarom proberen we afleiding te zoeken, in de hoop dat we onze gedachten een beetje een andere kant op kunnen sturen.

      Hartelijke groet!

      Verwijderen
  2. Lieve Elly

    Wat een nieuws, ik sprak je even op het Valentijn Festival en vind je hewl moedig. Heel veel sterkte en lieve groeten van mij

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel, Diane.
      Ja, ik weet nog wie je bent en wat fijn dat je gereageerd hebt. We proberen hier de moed erin te houden. We hebben geen keuze. Zoals ik in mijn blog al noemde, we doen ons best.

      Lieve groet terug!

      Verwijderen
  3. Silvia van Elzelingen27 februari 2017 om 19:08

    Heel veel sterkte...Ik hoop dat je straks ondanks alles een goed bericht zult krijgen. Een spannende tijd is het nu voor jullie.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel, Silvia.
      Het is akelig spannend. Wij hopen dat het inderdaad mee zal vallen. We kunnen nu alleen maar afwachten...

      Hartelijke groet!

      Verwijderen
  4. Lieve Elly, het is niet meer dan logisch dat je gedachten de 'verkeerde' kant opschieten. Maar alles is nog mogelijk, blijf daarin geloven!

    De spanning moet verschrikkelijk zijn en dan moet je ook nog wachten. Maar je weet het: ik denk aan je, ik denk heel positief en volgens mij wordt er heel veel aan jou gedacht. Heel veel sterkte en kracht en licht. Dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat alles nog mogelijk is daar denken wij zeer zeker ook aan, Marjon. En die spanning en het wachten, dat hoort er helaas bij. We praten er bij ons thuis samen over als we daar behoefte aan hebben en dat helpt.

      Heel fijn dat je zo positief bent (maar dat wist ik al ;-)) en aan ons denkt. Wij blijven hier ook optimistisch, hoor.

      Dank je wel en lieve groet!

      Verwijderen
  5. Wat een naar bericht en wat een spanning brengt dit met zich mee. Heel veel sterkte en samen met de anderen hoop ik dat er straks een goed bericht gaat komen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De spanning proberen we zoveel mogelijk naar de achtergrond te schuiven maar de dag dat je een uitslag te horen krijgt, dan is de spanning weer driedubbel aanwezig :-p
      We wachten het af en hopen hetzelfde als jij...

      Dank je wel, Wendy, en hartelijke groet!

      Verwijderen
  6. Lieve Elly, dat zijn niet de berichten die je wilt horen. De verslagenheid, de onrust, de boosheid: ik snap het zo goed. Blijf toch alsjeblieft uitgaan van het beste scenario: het is iets onbekends, wat weggehaald kan worden. Verder voorlopig niets. Ze zijn zo knap tegenwoordig, de artsen. Het Isala is een heel goede kliniek, ook dat. Ik wens je heel veel kracht, moed en sterkte en hoop met al mijn vermogen dat het weer helemaal goed gaat komen. Een dikke knuffel voor jou! xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, het zijn niet de leukste berichten, maar je houdt er ergens in je achterhoofd toch een beetje rekening mee dat zoiets kan gebeuren. Alleen hoop je na een controle natuuurlijk op een beter bericht.
      We zeggen tegen onszelf dat het net zo goed mee kan vallen, dus we blijven optimistisch. Het is goed om te horen dat Isala een goede kliniek is. We hebben er al meer positieve berichten over gehoord. Dat is alleen maar fijn.

      Bedankt voor je lieve woorden, Kirstin :-)
      Lieve groet!

      Verwijderen
  7. Toch fijn dat jullie er zo over kunnen praten. Dat is inderdaad belangrijk.
    Ja hoor, ik blijf positief en ik lees goede dingen over het ziekenhuis waar je naar toe gestuurd wordt.
    Nu maar duimen dat er snel een oproep komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een naar bericht. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen