zondag 14 juni 2015

Happy Feet

Voeten die mij langs een strandje aan de Porsangerfjord lieten slenteren,
op zoek naar drijfhout, stenen, schelpen enz. 
Mijn voeten, ze laten me door ons huis en onze tuin lopen, ze tikken graag regelmatig mee op de maat van de muziek en bij de eerste warme zonnestralen zijn ze in vrolijke teenslippers gehuld. Mijn voeten die mij door prachtige Scandinavische landschappen hebben gevoerd. Maar waar gaat deze blogpost heen, hoor ik sommige lezers denken. Eerst wat voetenwerk:


Voeten die graag de paadjes langs de mooie Deense noordkust verkenden bij Hanstholm (foto boven) en in natuurreservaat Roddines aan de Porsangerfjord rondwandelden te midden van oeroude overblijfselen uit de IJstijd (foto onder.)


Voeten die mij op de eilandengroep de Lofoten over de meest fabelachtige stranden  lieten lopen... 


...en voeten die de poolcirkel passeerden in Rovaniemi, Finland. 


Voeten die op de Noorse poolcirkel hun weg zochten tussen ontelbare steenmannetjes...


...en voeten die soms even uit balans waren in nationaal park Fulufjället, Zweden.


Maar wat is er aan de hand? Ik zal het uitleggen: vorige week had ik een afspraak met mijn internist, afdeling oncologie. Ik noem hem al ‘mijn’ internist merk ik ineens. Ik zat dus bij mijn internist en hij vraagt altijd of ik vanwege de chemokuur last van bijwerkingen heb. Tja, ik moest toegeven dat na de laatste kuur mijn voetzolen tijdens het lopen pijn deden, maar ook als ik daarna ging zitten voelde ik ze nog steeds. Voor mijn handen gold hetzelfde. Zodra ik iets vastpakte of ze bewoog, gaf dat een pijnlijk gevoel. Een gevolg van aantasting van de zenuwuiteinden, veroorzaakt door de kuren. 
Mijn internist wierp een blik op mijn handen en voeten en stelde vrijwel meteen vast dat het niet goed was wat hij zag. De kleur en de structuur van de huid waren namelijk ook veranderd.
Normaal gesproken heb ik tijdens de kuren om de twee weken één week rust, even geen kuur via infuus en geen pillen slikken. Dit keer schreef de internist mij twee weken rust voor om blijvende schade aan de zenuwuiteinden te voorkomen. Na die twee weken moet de toestand van mijn handen en voeten dusdanig verbeterd zijn dat ze niet meer pijnlijk aanvoelen en er beter uitzien. Als het dan nog steeds twijfelachtig is zal de dosering van de kuren worden aangepast. Maar eerst nog meer voetenwerk:


Voeten die wankele bruggetjes over snelstromend water probeerden te bedwingen bij het Zweedse Ljusdal (foto boven) en die over houten loopplanken liepen in de richting van Pålnoviken in Zweeds Lapland (foto onder.)


Voeten op een goed begaanbare brug in het schitterend gelegen Storvika, Noord-Noorwegen, langs Kystriksveien, de toeristische route weg nr. 17. 


Voeten die tijdens een wandeling in nationaal park Femundsmarka hoopten dat de wandelschoenen echt waterdicht waren...


...en voeten die af en toe even uit moesten rusten en wilden weten waar het pad naartoe leidde in Femundsmarka.


Voeten die blij waren dat ze de top van de Falkfangerhøgda bij het Femundmeer bereikt hadden! 


Tot aankomende donderdag genieten mijn voeten en ik nog van de rust. Even helemaal niets wat met kuren te maken heeft en langzamerhand voelen hoe ik mezelf weer aan het worden ben. Na deze rustperiode moet ik over de energie beschikken om de volgende kuren aan te kunnen, iets waar ik tegenop zie, maar waar doorheen is te komen, ook al voel je jezelf dan steeds weer meer afbrokkelen.
En mijn voeten? Hopelijk houden ze aan dit alles geen blijvende schade over. Ze moeten juist weer helemaal happy worden, want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze mij nog naar veel mooie plaatsen brengen!


Voeten die mij stil lieten staan bij de (oorlogs)geschiedenis in het Norsk Industri-arbeidermuseum in Rjukan (foto boven) en die mij over de immense hoogvlakte Hardangervidda lieten zwerven (foto onder.)


Voeten die mij de minder toeristische kant van het ruige Noordkaapplateau lieten zien...


...en voeten die hun weg vonden tussen de bergen van de uitgestrekte Sognefjell bij het Noorse nationaal park Jotunheimen.


Voeten die mij naar de mooiste plaatsen brachten, zoals de gletsjer Briksdalsbreen in het Noorse Briksdalen.


Het is absoluut niet vanzelfsprekend dat je de mogelijkheid krijgt om je voeten goed te kunnen gebruiken en ik besef nu hoe bijzonder het is dat die twee voeten je overal naartoe kunnen brengen. 





10 opmerkingen:

  1. Ik duim voor die twee voetje!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voeten die inderdaad al heel veel mooie plekken hebben bezocht en dit hopelijk blijven doen !!!

    !!! S t e r k t e !!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel, Hans! Dat hopen wij ook!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De 's' denk ik er wel bij, Laura, haha! Dank je wel, lief van je! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Sterkte, Elly! Je hebt wel erg veel last van de chemo's lees ik. Ik moet het afkloppen, maar bij mij viel het mee. Men vergeet wel eens die 'onderdanen' en hoe ze ons dragen en overal naartoe brengen. Graag gelezen, Elly! Warme groet, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dank je wel, Mieke! We hopen dat het na deze rustperiode misschien iets beter gaat.
    Ja, onze voeten mogen weleens in het zonnetje gezet worden. Ze verzetten veel werk :-)

    Hartelijke groet,
    Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat heb je hier een bijzondere blog van gemaakt. Wat bijzonder ook om je voeten zo eens de aandacht te geven. Maar de aanleiding is minder leuk. Ik hoop zo dat ze weer als vanouds voelen na het extra weekje rust. Ik wens je heel veel sterkte en beterschap toe.

    Maar van al die foto's en verhalen heb ik even genoten. Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Happy Feet,
    Wat een wonderschone mooie beelden deel je hier... Prachtig!
    Wat een killer is die behandeling, pfft. De arts die je hebt die zorgt goed voor je..
    Een bezoekje naar de pedicure of een massage voor de doorbloeding als je straks weer op je voeten staat en de pijn weg is?
    Ik hoop dat je je al iets beter voelt, op naar donderdag.
    Sterkte en een dikke smakkert, Marjanne

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dank je wel, Marjon. Fijn dat je van de blog genoten hebt :-)

    Die voeten, die vinden vast en zeker weer hun eigen weg, daar gaan we voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dank je wel, Marjanne :-)

    We worstelen ons wel door de behandeling heen. Dat moet lukken.

    De voeten laten vertroetelen is nog niet zo'n gek idee. Ze kunnen wel wat extra aandacht gebruiken. Die krijgen ze al met allerlei crèmes e.d. maar toch...

    Ik voel me na die twee weken al een stuk beter, helaas verandert dat meestal na een kuur. Maar eerst op naar morgen, woensdag, dan krijg ik te horen hoe de kuren verder gaan verlopen en dan op naar donderdag.

    Lieve groeten!



    BeantwoordenVerwijderen