maandag 1 juni 2015

Een Story interview en vreemde kuren

Nog niet zo lang geleden werd mij gevraagd of ik er iets voor voelde mee te werken aan een interview in het tijdschrift Story. Wanneer krijg je de kans om als romanschrijfster tussen allerlei BN'ers terecht te komen? In mijn geval niet zo vaak, denk ik. Ik heb het aanbod dan ook met beide handen aangegrepen. Inmiddels staat het interview met foto's in Story nr. 22. Het is een erg leuk artikel geworden! Het tijdschrift is t/m dinsdag 2 juni verkrijgbaar en misschien ook nog wel t/m woensdagochtend 3 juni, want soms worden de oude tijdschriften niet meteen vroeg in de ochtend vervangen. 


Het artikel in de Story voelde als een cadeautje voor mij na een pinksterweekend dat ik noodgedwongen liggend op de bank heb moeten doorbrengen vanwege bijwerkingen van de chemokuur. Het was de eerste keer dat de kuur mij daadwerkelijk wist te vellen en dat was een vreemde gewaarwording. Je lichaam en geest lijken niet meer van jou te zijn, je herkent jezelf bijna niet meer. 
Ik was in staat er de brui aan te geven aan de nog komende kuren, dat als ik minder kuren zou hoeven te volgen dan het voorgeschreven aantal, ik daar meteen mee in zou stemmen. Maar daar dook het bekende stemmetje op: je gaat me toch niet vertellen dat je op wilt geven? Dat ben ik niet gewend van je. En ook mijn echtgenoot liet mij hetzelfde weten. Terwijl de gedachte aan opgeven door mijn hoofd speelde, wist ik eigenlijk tegelijkertijd al dat ik daar niet aan toe zou geven. Zo zit ik gewoonweg niet in elkaar. 
Net zoals ik het schrijven nooit op heb gegeven. Ook al zagen uitgevers niet direct iets in mijn verhalen, ik was vastbesloten door te zetten. Schrijven en ik horen bij elkaar en zie, het is toch iets geworden. Nu moet ik zeggen dat chemokuren en ik niet de beste maatjes zijn, maar nee, opgeven daar mag geen sprake van zijn. Er zijn zo veel lieve mensen die mij telkens weer een hart onder de riem steken, mij erdoorheen slepen en dat is hartverwarmend. Dat geeft ook de aanzet om overal mee door te gaan. En de leuke reacties op mijn nieuwste roman Blind vertrouwen doen dat eveneens. Het bezorgt me de energie om door te schrijven, ook al ligt het tempo lager dan normaal. En dan nog de zorgzaamheid van mijn echtgenoot, onbetaalbaar! 

Fietsen in Noorwegen: de weg naar Bandaksli. 

Tijd voor een anekdote waar ik achteraf toch wel om heb moeten lachen. Let op het woord 'achteraf'. Ik had me voorgenomen op de fiets naar het tuincentrum te gaan om wat fleurige plantjes te halen. Er stond een stevige en vrij frisse bries, maar het tuincentrum is per fiets nog geen vijf minuten van ons verwijderd. Dat stelt toch niets voor? Met mijn afnemende conditie het tempo een beetje aanpassen en gaan! Mijn echtgenoot vroeg zich af of het wel verstandig was om bij deze koude wind op de fiets te klimmen. "Waarom niet? Anders kom ik nergens meer," liet ik hem een klein beetje opstandig weten. 
Nu moet ik erbij vertellen dat ik vanwege de kuren overmatig gevoelig ben voor koudeprikkels aan handen, voeten en gezicht. Soms erg lastig, want ik laat daardoor wel eens iets uit mijn handen vallen, goed spreken lukt soms niet of mijn oogleden zakken voor driekwart dicht (niet handig op de fiets) maar met een beetje beleid en een grote zonnebril op mijn neus moest het lukken. 

Fietsen langs het Bandakmeer is toch wel iets aangenamer
dan in een polder waar het bijna altijd waait. 

Na de aankoop van een paar plantjes ging ik vol goede moed weer op weg naar huis. Nog even voor aan het pad naar ons huis de post van die dag oppikken en dan op naar de koffie. Maar eerst raakte ik nog aan de praat met, laten we diegene A noemen, A dus. Dat praten was de bedoeling tenminste. Vanwege de harde, koude wind was ik ergens onderweg van het tuincentrum naar huis mijn stem verloren en bovendien bleek ik plotseling buiten adem geraakt te zijn en kon ik alleen nog maar piepend en krakend fluisteren en ademhalen tot ongeveer halverwege mijn luchtpijp.  
"Ik heb geen stem meer," liet ik A hoogst verbaasd met een amechtige piepstem weten. "En ook geen lucht..." Ik klonk als iemand met een erg slechte conditie die zojuist een volledige marathon had gelopen en daarachteraan nog een paar extra rondjes had gerend en misschien ook nog wat zware shag had gerookt, wat hij beter allemaal niet had kunnen doen. Meteen herinnerde ik me wat mijn arts had gezegd, dat ik bij kou last kon krijgen van benauwdheid. Maar dat is alleen maar een gevoel, benadrukte hij, het is niet iets fysieks. Rustig ademhalen door de buik en dan komt het weer goed. Dus paste ik de buikademhaling meteen toe. Langzaam in- en uitademen. En terwijl ik naast A stond als een vrouw die ademhalings- oefeningen in praktijk bracht tijdens zwangerschapsgymnastiek, vroeg A, die van mijn situatie afweet, toch een tikkeltje ongerust: "Gaat het wel? Moet ik een stoel voor je halen zodat je even bij kunt komen?" 
"Nee, hoor," piepte ik fluisterend. "Niet nodig, het is maar een gevoel heeft de arts gezegd," fluisterde ik haar en mijzelf moed in. "Maar het is wel de eerste keer dat ik dit meemaak." Ik had dit gevoel namelijk nog nooit eerder ervaren. Niet echt geruststellend voor A en ook niet voor mijzelf. "Dat moet vanzelf overgaan," wist ik nog net optimistisch uit te brengen. Dat hoopte ik dan maar voordat ik bijvoorbeeld al hyperventilerend ter aarde zou storten. 
En ja, na een paar keer diep ademhalen kwam de luchttoevoer weer op gang en bleek ik ineens ook weer over een stem te beschikken die gelukkig heel normaal klonk. Bizar! 
"Wat een troep is dat, dat het zulke bijwerkingen veroorzaakt," zei A hoofschuddend. 
"Ja, dat is het zeker," beaamde ik. "Ik zal dan ook blij zijn als alles achter de rug is." 
Even later kwam ik, alsof er niets gebeurd was, met plantjes en post thuis.
"En?" vroeg mijn echtgenoot. "Ging het nog een beetje?"
Ondanks alles schoot ik in de lach. "Wat ik nu heb meegemaakt..." Misschien had ik voor deze ene keer toch naar hem moeten luisteren ;-) Mij zie je bij een koude wind voorlopig niet meer op de fiets. 
En A: ik hoop dat ik je niet al te erg heb laten schrikken. Sorry... :-)
  
In een behaaglijke warmte en uit de wind fietsen door de Noorse bossen
op weg naar de bergboerderij Ripilen. 

14 opmerkingen:

  1. Oh Elly wat een verrassingen heeft jouw lijf allemaal voor je in petto; Op de fiets en lekker selluf doen, dat je dit is overkomen. Niet grappig, wel leuk geschreven. Fijn dat dat lukt, je optimistische kijk op het leven is terug te lezen.

    Hier hielp net mijn zoon -26 jr.- mij met de boodschappen uitpakken: "wat moet jij nou met De Story?" "die heb ik nooit in huis gezien."
    Ik vertelde over jou en het cadeau wat ik kreeg. Jullie liefde voor Noorwegen en jouw chemokuur, waardoor je mij op het spoor zette: waarom Elly wel en ik geen kuur? Het is geen wedstrijd, geen leedlat, pfft. gelukkig niet. En als ik zo jouw blog lees, ben ik blij dat ik in dit opzicht toch wel een beetje mazzel heb.

    Sterkte Elly en hopelijk verwarmt de zon je iets de komende week.
    Marjanne

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel, Marjanne!

    Erover schrijven is ook een uitlaatklep. Voor jou zal waarschijnlijk hetzelfde gelden.
    Ik hou wel van een beetje humor, vooral als er soms niet zoveel te lachen valt zoek ik het op in het schrijven.

    Ja, dat lekker zelf doen is wel een dingetje. Jezelf aan moeten passen aan bepaalde omstandigheden vind ik normaal gesproken niet zo erg, maar jezelf aan moeten passen aan lichamelijke veranderingen, je grenzen proberen vast te stellen, is toch net een ander verhaal. Maar daar weet jij vast en zeker ook alles van.

    De zon zullen we met open armen verwelkomen. We hebben behoefte aan een beetje warmte, dus laat die zon maar komen!

    Lieve groet,
    Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kon eindelijk lezen waarom Trijntje de finale niet had gehaald :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh dat is dan schrikken. Lijkt me zo raar, als je lichaam (en geest dus?) opeens heel anders gaat reageren dan je gewend bent. Wat heeft chemo dan een invloed hè? Maar dat moet natuurlijk ook. Dan weet je tenminste dat het werkt. Ik snap best dat je verlangend denkt aan opgeven als je zo overgeleverd aan de effecten op de bank doorbrengt. Maar je gaat door :-) Je bent over de helft, hoera. Nog even, houd vol!

    En die Story, dat is zo'n giller! Dat jij er instaat natuurlijk niet; dat is alleen maar geweldig. Maar dat iedereen er een is gaan kopen. ja, ik ook. Ik kocht de Story digitaal en nu staat het blad op mijn iPad. een Story, hihihi. Die heb ik sinds 1998 niet meer in handen gehad. We kregen er namelijk wel eens een mee van mijn oma en zij overleed in februari 1998. Maar het is inderdaad een heel leuk artikel!

    Elly, sterkte, blijf lachen, blijf je koesteren. Er denken heel veel mensen aan jou. :-)

    Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha! Ben je weer helemaal op de hoogte, Hans!
    Zo lees je nog eens een keer iets anders dan anders ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldig dat er zo veel mensen ineens de Story kopen. De omzet van de Story moet afgelopen week wel gestegen zijn, haha! ;-)

    Dank je Marjon, voor je motiverende woorden!
    De eerste dagen na de kuur noet ik tabletten tegen misselijkheid innemen. Die veroorzaken een neerslachtig gevoel, iets wat ik niet van mijzelf gewend ben, maar het is niet tegen te houden, al dacht ik dat mij dat vast wel zou lukken. Niet dus... Vandaar dat je geest plotseling ook vreemde capriolen lijkt uit te halen. Gelukkig is het tijdelijk. We houden vol en natuurlijk blijven we lachen als het even kan :-)

    Lieve groet,
    Elly



    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dag Elly, ik volg altijd je nieuwtjes over Noorwegen maar dit heftige nieuws is mij ontgaan. Je zit op de helft van de kren begrijp ik? Hoe voel je je nu? Ik wens je veel sterkte en kracht toe, hartelijke groet,

    Wemmie Wolf

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ben nog wel even verwonderd geweest over de effecten van (deze) chemokuur, het blijft troep, hè.. maar hoe ik zag welk doorzettingsvermogen je had/hebt kan ik alleen maar respect hebben voor jou <3
    Enne ........ er staat (nu) altijd een stoel in de buurt van de post .... ;-)

    Gr A

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dank je wel, Wemmie :-)

    Ik ben nu net over de helft van de kuren, dus we gaan de goede kant op. Gelukkig voel ik me nu alweer wat beter. Vooral de week na de kuur is het op zijn ergst, daarna krabbel je weer langzaam overeind en kun je weer wat dingen doen en valt er, ondanks alles, gelukkig ook nog genoeg te genieten.

    Hartelijke groet!
    Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dank je wel, A!

    Laten we het maar 'special effects' noemen. Je ziet mij voorlopig niet meer op de fiets voorbijkomen of het moet bij bijna windstille en warme weersomstandigheden zijn, waar tegenwoordig niet echt sprake van is. Maar dat wil ik je in ieder geval niet nog een keer aandoen ;-)

    Ik zal het onthouden dat er een stoel staat, maar hopelijk heb ik die niet nodig :-)

    Groeten!
    Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Misschien helpt het om een hoge dosis B-complex te slikken. Medicijnen vreten je B vitamines toch al op en vaak gaat het de bijwerkingen wat tegen. En dan bedoel ik B-complex 100.

    Weten dat het tijdelijk is scheelt een hoop. En ik vind de stoel van A heel lief!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dat zou ik aan de arts kunnen vragen. Ik mag op het moment namelijk niet zomaar voedingssupplementen innemen. Sommige supplementen kunnen de werking van de kuur namelijk verminderen. Wel mag ik vitamine D tabletten slikken, dat deed ik al, dat kan geen kwaad.
    Ik zal het volgende keer eens vragen. Minder bijwerkingen ben ik natuurlijk meteen voor!

    Ja, lief hè, die stoel :-D

    Groeten!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ja goed om dat even na te vragen. Hij/zij zal waarschijnlijk direct zeggen dat het ook niet gaat helpen, maar dat ik iets wat een mens toch zelf moet uitproberen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hij is gelukkig een fijne arts die alle tijd voor ons neemt en luistert naar wat je te vertellen hebt en ook uitlegt over hoe en wat, dus dat is prettig.

    Nog bedankt voor de tip, je weet maar nooit waar het goed voor is... :-)

    BeantwoordenVerwijderen