zondag 8 september 2013

Dicht bij mij

Er is niets leukers dan iemand verrassen. In mijn vorige blog schreef ik over ringen uit de Lapponia collectie die mijn echtgenoot en ik hadden uitgezocht om onze trouwringen te vervangen. Veel sneller dan verwacht kreeg ik een telefoontje dat de ringen binnen waren. Ik heb ze opgehaald maar had dat nog niet aan mijn echtgenoot verteld. Ik wilde hem verrassen. Afgelopen donderdag mocht hij namelijk het ziekenhuis verlaten, met de bedoeling aanstaande maandag daar weer terug te keren. De tumor is inmiddels verwijderd en een eerste chemospoeling in de blaas toegepast. Verder hebben ze nergens meer iets verontrustends kunnen vinden en dat is fantastisch nieuws. Bij thuiskomst zouden de ringen er zijn. Dat zou hij absoluut niet verwachten.
 
Onze ringen.
(Achtergrondfoto: uit brochure Lapponia Jewelry)

Het was inderdaad een complete verrassing voor hem toen hij de ringen zag. Minder leuk was dat hij ’s avonds complicaties kreeg en met spoed weer naar het ziekenhuis terug moest. Het moment dat ik zijn nog niet eens uitgepakte weekendtas en zijn nog eveneens ingepakte toilettas oppakte om weer mee te nemen, zorgden ervoor dat ik tranen van boosheid en teleurstelling achter mijn ogen voelde prikken. Maar er was op dat moment geen tijd om bij mijn eigen gevoelens stil te staan. Wanneer er iets ernstigs aan de hand is met iemand komt er een soort ongekende kracht naar boven die mij in staat stelt de op dat moment noodzakelijke dingen te kunnen doen. De blik gaat op oneindig en gevoelens die te kwetsbaar zijn worden aan de kant geschoven, want het is niet het moment om in te storten. Natuurlijk delen we emoties met elkaar, maar het liefst op momenten dat het kan. 

Via de spoedeisende hulp kwam mijn echtgenoot weer in het ziekenhuis terecht. Kleine anekdote: na een aantal uren op de spoedeisende hulp te hebben doorgebracht zei hij tegen mij: “Wat heb jíj een wallen onder je ogen, zeg.” Niet verwonderlijk, het was midden in de nacht. Verbazingwekkend waar een man al niet op let, zelfs als hij zich in een belabberde situatie bevindt. 
Het was half drie ’s nachts toen ik vermoeid en met nog grotere wallen onder de ogen dan eerst, ons bed opzocht, maar wel met de geruststellende gedachte dat hij zich in goede handen bevond. De vooruitgang in zijn situatie wisselt. De genezing van de wond binnen in zijn lichaam verloopt met de nodige strubbelingen en als ik zie dat hij pijn heeft voel ik opnieuw de boosheid naar boven komen. En verdriet omdat je een dierbare geen pijn wilt zien lijden. Hij heeft in zijn leven al genoeg pijn geleden, zowel mentaal als fysiek. Maar ja, wie ben ik om dat te bepalen? En daar komt de machteloosheid om de hoek kijken. Maar als het beter met hem gaat zie ik hem opfleuren. Ik zeg dat ook tegen hem en dan zie ik zijn vertrouwde lach op zijn gezicht verschijnen en lijkt het alsof hij straalt. Hij is een sterke man. Hij weet dat er hoop is.


Zijn ring is nog hier bij mij thuis. Hij heeft hem even gedragen voordat hij weer naar het ziekenhuis moest. Ik heb het sieraad weer terug in de mooie verpakking gedaan, maar zo nu en dan haal ik het eruit en kijk ernaar. Mijn eigen nieuwe ring draag ik en ook daar kijk ik graag naar. Niet alleen omdat het een prachtig sieraad is, maar omdat het voelt alsof er op die manier een stukje van mijn man dicht bij mij is. Ik kan niet wachten tot hij weer thuiskomt en hij de ring om zijn vinger kan schuiven. Of, wat nog mooier is, ík de ring om zijn vinger kan schuiven.


Lapponia introduces the best pieces of Nordic nature,
jewelry inspired by the snowy landscapes and the glimmering midnight sun.
(Tekst overgenomen uit brochure Lapponia Jewelry)



















Geen opmerkingen:

Een reactie posten