maandag 6 november 2017

Eindelijk! Mijn 10e boek de deur uit!

Eindelijk heb ik mijn 10e manuscript naar mijn uitgever gestuurd! Een manuscript dat maar niet wilde vlotten, niet vanwege het verhaal maar vanwege alles wat eromheen gebeurde en mij uit mijn concentratie haalde. Dus hoe fijn is het dat het me nu gelukt is het verhaal af te ronden en op te sturen! 
En eindelijk begeef ik me af en toe weer op social media. Ik heb mezelf daar bewust een poosje niet mee beziggehouden. Ik had behoefte aan rust in mijn hoofd en het lukt mij alleen die rust te vinden als ik me voor bepaalde dingen afsluit. Ik zal social media niet overspoelen met berichten (dat heb ik nog nooit gedaan, volgens mij ;-)), maar zo nu en dan zal ik proberen iets te plaatsen.
En eindelijk weet ik de moed op te brengen om weer eens een boek te lezen. Dat is lang geleden. Meer dan een jaar. Daarvoor geldt hetzelfde als bij het schrijven, ik had en heb soms nog last van concentratieproblemen. Het gaat nu gelukkig iets beter, dus daar moet ik gebruik van maken. En wat is er voor mij nou mooier dan een boek lezen dat zich in Lapland afspeelt? In dit geval gaat het om Waar niemand is van Vendela Vida. Ik kreeg het boek van Hans van Blog Zweden en ik ben heel erg benieuwd naar het verhaal. Bedankt, Hans! Zodra ik het boek gelezen heb, geef ik het door aan een andere enthousiaste lezer.


En omdat Lapland altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad heeft, kan ik het niet laten om tussendoor een foto te plaatsen die in Zweeds Lapland gemaakt is, op weg naar Jukkasjärvi.


En een foto die gemaakt is in Noors Lapland. Het is er zo ontzettend mooi.


Eh... waar waren we gebleven? Hoe gaat het verder met alles wat met mijn gezondheid te maken heeft? Als jullie willen, mogen jullie nu afhaken, hoor ;-) Bij dit onderwerp kan ik helaas nog geen ‘eindelijk’ zeggen. Ik ben bezig met de overstap naar een ander ziekenhuis en met de aanvraag van een second opinion. Dat betekent dat mijn patiëntendossier overgeheveld moet worden van het ene naar het andere ziekenhuis. Vanwege een misverstand is er helaas veel tijd verloren gegaan voordat alles goed in werking werd gezet en is het nu wachten totdat alles eindelijk geregeld is. Ik ben alweer bijna aan mijn driemaandelijkse controle toe, zoveel tijd is er al verstreken. Dat ik al langere tijd met iets in mijn lichaam rondloop waarvan het nog steeds niet zeker is wat het is, daar wil ik niet te veel bij stilstaan. Al met al is de situatie behoorlijk frustrerend.
Maar ondertussen gaan we niet bij de pakken neerzitten. Ik ben al druk bezig met het verzinnen van een nieuw te schrijven boek en ik verheug me erop om Waar niemand is te lezen. Ik verveel me niet of ik kan beter zeggen: ik verveel me nooit. En hopelijk kan ik binnenkort zeggen dat eindelijk alles goed verlopen is. Dat zou heel fijn zijn. Eindelijk.