woensdag 17 mei 2017

Bedankt!

Nog niet zo lang geleden plaatste ik op Facebook een bedankje voor, in willekeurige volgorde, alle hartverwarmende, mooie en ontroerende kaarten, berichtjes, telefoontjes en attenties die ik ontving naar aanleiding van mijn verblijf in het ziekenhuis. Daarnaast kwam er zo nu en dan bezoek, ook voor deze mensen nog een bedankje! Een poosje later realiseer ik mij dan ineens dat niet iedereen op Facebook te vinden is en ik via mijn blog ook een bedankje kan plaatsen voor degenen waar ik op die manier contact mee heb.
Laat ik eerst vertellen hoe het inmiddels met mijn gezondheid gaat. De operatie is alweer vier weken geleden. Het gevoel alsof er een wals over mij heen is gereden (waarover ik in een van mijn vorige blogs schreef) is gelukkig zo goed als verdwenen. Op wat kleine pijntjes hier en daar na valt er een verbetering te bespeuren. Wat een opluchting! Eindelijk kan ik iets meer ondernemen zonder me voorzichtig in allerlei bochten te moeten wringen. Zware klusjes zijn er nog niet bij, net zoals zwaar tillen, dat mag ik nog niet doen. Het energiepeil is bovendien nog erg laag maar we doen ons best om daar verandering in te brengen. Vandaag kon ik voor het eerst de moed opbrengen om bepaalde klusjes zelf te doen, ondanks de zomerse warmte. Klusjes die R eerst voor mij deed. Weer een stapje vooruit in het herstel!
Wandelen probeer ik wel maar dat gaat om hele kleine afstanden. Binnenkort ga ik proberen te fietsen. Eerst een piepklein rondje en het liefst zonder veel hobbels, want ik heb geen idee hoe het zal gaan. Al met al gaat het langzamerhand de goede kant op en dat is fijn. En als ik dan ook weer eens zin in koffie zal krijgen, dan zou dat ook heel plezierig zijn. Niet dat het belangrijk is maar na een operatie lust ik weken geen koffie (en sommige andere dingen ook niet). Het zal waarschijnlijk met de narcose te maken hebben. Ik ben niet aan koffie verslaafd, nee, maar een paar kopjes per dag drink ik normaal gesproken graag. Het zijn van die gezellige genietmomenten die ik nu met thee opvul. Ook lekker, maar af en toe een kopje koffie... Ach, op een dag denk ik bij mezelf: vandaag heb ik zin in koffie! Zo ging dat na de vorige operatie ook. En daarom wacht ik geduldig op die dag, al kan ik beter op de dag wachten dat ik weer normaal kan functioneren ;-)
En nu wordt het tijd dat ik een foto plaats voordat ik nog meer onzinnige dingen uitkraam. Een foto om iedereen te bedanken voor alles wat ik aan het begin van dit bericht genoemd heb...


De foto is gemaakt bij een berkenbosje met prachtige, witte boomstammen aan de rand van het dorp Diever in Drenthe. Het was op de een of andere manier een hele serene plek met de roze bloemen op de voorgrond. 

zondag 14 mei 2017

Interview We Love Feelgood

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over een prachtig boekverslag en twee mooie recencies voor mijn roman De kleur van liefde op Hebban We Love Feelgood. Behalve dat twee recensenten van Hebban mijn boek beoordeeld hebben, vonden ze het leuk om via een interview het een en ander over mij aan de weet te komen. En dus heb ik geprobeerd allerlei vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Vragen over mijn manier van schrijven, inspiratie en over Drenthe en De kleur van liefde


En natuurlijk heb ik ook vragen beantwoord over Noorwegen en nog veel meer andere onderwerpen. Ben je benieuwd wat voor interview het geworden is? Dat is hier te lezen. Daarna weten jullie weer iets meer over mij en mijn leven als schrijfster :-)




   

zaterdag 13 mei 2017

We Love Feelgood

Mijn roman De kleur van liefde wordt veel gelezen en dat betekent dat er zomaar recensies kunnen verschijnen. Dit keer hebben twee recensenten van Hebban We Love Feelgood tegelijkertijd mijn boek gelezen, het zogenaamde buddy reading. Ze hebben beiden mijn boek beoordeeld en dat is best wel spannend. Maar ik geloof dat ik het er goed vanaf heb gebracht, De kleur van liefde heeft van allebei de recensenten vier sterren toegekend gekregen. Dat is natuurlijk fantastisch! Een van de recensenten schreef:

De kleur van liefde is een boek dat je niet zo makkelijk meer weglegt als je er eenmaal aan begonnen bent. Het sterke hoofdpersonage van Linde en het verrassende plot houden je vast tot de laatste bladzijde. Een waardige kennismaking met Elly Koster voor mij en ik kan niet wachten om meer van deze auteur te gaan lezen.

En de andere recensent noemt De kleur van liefde een intrigerende en zeker geen standaard feelgood roman. Wat ze nog meer zegt is: 

Tijdens het lezen begin je te beseffen dat er wellicht meer is tussen hemel en aarde. Als je daar voor open staat en je je niet door het mystieke gehalte laat weerhouden, dan zal je zeker niet teleurgesteld worden en wederom genieten van de heerlijke schrijfstijl van Elly.

Behalve de recensies hebben ze een mooi verslag gemaakt van hun leesbevindingen. Dat verslag is hier te lezen. Je komt er meteen een link naar de beide recensies tegen. 
Nou, van deze recensies en het verslag word ik bijna een beetje verlegen. Ik ben in ieder geval blij dat de recensenten van Hebban De kleur van liefde met plezier hebben gelezen. Daar draait het uiteindelijk om, of iemand een goed gevoel bij een boek krijgt. 


De achtergrondfoto is gemaakt aan de rand van het Doldersummerveld, een plek waar de hoofdpersoon Linde regelmatig te vinden is. Daar maakt ze voor het eerst echt kennis met de Canadese Ethan. 



dinsdag 9 mei 2017

Eten met uitzicht

Misschien klinkt het Noorwegengangers bekend in de oren: Bakeriet i Lom. Wie het nog niet kent, lees gewoon even door. Je weet nooit of je ooit in de buurt van het Noorse plaatsje Lom komt en dan mag je deze ambachtelijke bakkerij niet missen. De bakker die deze bakkerij runt was een kok in een restaurant in een van de Noorse steden. Het werk slokte hem dusdanig op dat er bijna geen tijd meer overbleef voor een gezinsleven. Hij besloot het roer om te gooien en iets anders te gaan doen, de stad te verlaten en ergens waar het rustiger was iets nieuws op te bouwen. Zodoende kwam hij in Lom terecht. De bakkerij is inmiddels wijd en zijd bekend. Het is nog steeds hard werken maar wel met veel meer voldoening. Deze bakkerij speelt overigens een kleine rol in mijn roman Dubbelhartig.


Op de foto hierboven zie je de bakkerij. Binnen waren overigens zo goed als alle tafeltjes bezet. Buiten zat een dappere mevrouw die het op dat moment wisselvallige weer trotseerde.


Aan de achterzijde van de bakkerij (het witte gebouw linksboven) stroomt de rivier de Bøvra die overgaat in de waterval Prestfossen.  


Op het terrein van de bakkerij staat een klein huisje, opgebouwd uit houtblokken. We waren benieuwd hoe het interieur eruit zou zien en waar het huisje voor gebruikt wordt. Maar ik heb nog geen informatie over het huisje kunnen vinden.


Ik kwam de foto's van de bakkerij tegen terwijl ik aan het rondneuzen was in onze Scandinavische vakantiefoto's, iets wat ik de laatste tijd wel vaker doe. Er zijn namelijk momenten dat het voelt alsof ik onder een wals heb gelegen. Mijn lichaam protesteert dan bij elke beweging die ik maak. Tijdens de operatie die ik onderging heeft alles een flinke opdoffer gehad en dat is nu goed te merken. Gelukkig is er iets aan pijn te doen en daarnaast probeer ik afleiding te zoeken in dingen die ik leuk vind om mee bezig te zijn. En dus blader ik door woonbladen en probeer ik te bedenken hoe ik met zo weinig mogelijk middelen van alles in ons huisje kan veranderen (als ik weer helemaal goed op de been ben), denk ik na over het nieuwe boek dat ik wil schrijven en struin ik af en toe rond tussen onze vakantiefoto's om even weg te dromen bij alles wat we gezien en meegemaakt hebben en bedenk dat ik nog een fotoboek moet maken.
Maar om terug te komen op Bakeriet i Lom, als ik terugdenk aan ons bezoek aan deze bakkerij verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht. In de bakkerij is er natuurlijk van alles te koop, van heerlijk brood tot andere smakelijke lekkernijen, allemaal gebakken in een op hout gestookte steenoven en dat proef je. Bovendien word je er zeer vriendelijk te woord gestaan en als je even niet helemaal begrijpt wat er allemaal voor ingrediënten in de broodjes verwerkt zitten, dan leggen ze dat graag aan je uit.



Er wordt de gelegenheid geboden om aan een van de tafeltjes binnen of buiten iets te drinken en daarbij hoort uiteraard iets lekkers. Ook wij besloten iets uit te zoeken wat ons erg smakelijk leek. Het werden zoete broodjes met appel, een paar meegranenbroodjes en een flinke tomatenfocaccia. De andere broodjes waren overigens ook van een enorm formaat, dus je krijgt wel waar voor je geld.



Wij namen alles mee naar onze camper en gingen vervolgens op pad om ergens op een mooie plek het een en ander te proeven van deze lekkernijen. Dat doen wij wel vaker. Eten met uitzicht heeft iets. Een soort ultiem genieten. En het smaakte geweldig! Wat kunnen die mensen bakken, zeg.


Dicht bij de bakkerij vind je Smak i Lom, een winkel met lokale etenswaren waar je ook meteen aan kunt schuiven aan een tafeltje om van dit alles te proeven. Helaas was Smak i Lom gesloten op het moment dat wij er waren. Dat was jammer. Hopelijk komt er nog een herkansing.


Er worden alweer voorzichtig reisplannen gemaakt voor komend najaar en dan met de bedoeling om naar Noorwegen te reizen. Als met de gezondheid alles meezit zou het fantastisch zijn om die plannen te kunnen uitvoeren. En wat zullen we er dan met andere gevoelens naartoe gaan dan alle keren daarvoor. Het zou een bonusreis zijn en als het even kan zoeken we natuurlijk weer iets lekkers uit bij Bakeriet i Lom en als het mogelijk is bij Smak i Lom om daarna op zoek te gaan naar een plek met een mooi uitzicht, want met een uitzicht smaakt alles gewoon nog beter :-)




donderdag 4 mei 2017

Vrijheid, vrede, licht...


Vrijheid, vrede, licht,
laten we vooral niet vergeten...

Interviews, interviews...

Of je hebt een hele tijd geen interviews, of ineens krijg je ze allemaal achter elkaar. Afgelopen dinsdag werd ik door Omroep Flevoland uitgenodigd voor een interview in de radiostudio in Lelystad. Er zouden vragen gesteld worden over mijn leven als schrijfster en over mijn roman De kleur van liefde. Aangezien het tegen 4 en 5 mei liep vonden ze het toepasselijk om wat vragen te stellen over mijn boek. Er zit namelijk het een en ander in verwerkt dat met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft. 
Ik was de zaterdag ervoor thuisgekomen vanuit het ziekenhuis en twijfelde of ik dit interview aan zou kunnen. Het ging om maar twee keer zeven minuten, de auto kon voor de deur geparkeerd worden, ik kon daar in een comfortabele stoel zitten en R mocht mee de studio in. Ik had nog nooit een radiostudio bezocht en werd toch wel een beetje nieuwsgierig hoe zoiets in zijn werk zou gaan. En wat ik nog het leukste vond, is dat ze mij gevraagd hadden een interview te mogen afnemen. Meestal neem ik zelf contact op met kranten, tijdschriften en omroepen. Dit was een soort mijlpaal voor mij, dat ik nu een keer gevraagd werd in plaats van andersom. Die kans wilde ik niet laten schieten. Die twee keer zeven minuten zou toch moeten lukken en Lelystad was dichtbij. Dus waarom niet? Zodoende zat ik dinsdagmiddag in de studio en heb ik een superleuk gesprek gehad met de twee presentatoren van het programma Dit is Flevoland. Als je op Dit is Flevoland klikt, kom je bij het interview terecht. 
Ik vond het in ieder geval een geweldige ervaring. Je moet toch alles een keer meegemaakt hebben? R mocht een paar foto's in de studio maken. Fijn dat we daar toestemming voor kregen!


Op de foto boven kijk ik een beetje gespannen totdat de uitzending begint. Gelukkig ging het daarna eigenlijk vanzelf.



Een van onze dochters had een foto gemaakt van de live uitzending via internet. Daarom is de onderstaande foto niet zo scherp als de rest. Maar zoals jullie zien zit ik er al heel wat meer ontspannen bij en hadden we er plezier in. 


Maar wat betreft al die interviews achter elkaar, eind maart en begin april had ik een interview in Dagblad van het Noorden en de Drentse regionale krant Da's Mooi. Dit naar aanleiding van mijn roman De kleur van liefde. Op 20 april verscheen er een interview in het dagblad De Stentor. Dat laatste interview had ik nog net gedaan voordat ik naar het ziekenhuis vertrok en dat is, net als de artikelen in de andere kranten, een erg leuk interview geworden en gaat vooral over mijn leven als schrijfster.


Helaas heb ik nog geen duidelijke foto van het artikel in De Stentor, dus de tekst lezen zal nogal moeilijk gaan, denk ik. Als ik een betere foto heb waarop de tekst goed te lezen is, dan plaats ik die nog een keer. 
Zo zie je maar, druk met interviews en dat alles vanwege De kleur van liefde. Ik geniet er in ieder geval met volle teugen van :-) 

dinsdag 2 mei 2017

Een wonder

Als kind al geloofde ik in wonderen. De wereld was een sprookje en er kon zomaar iets gebeuren wat het leven veel mooier maakte. Natuurlijk kwam ik er al snel achter dat een sprookjeswereld vooral in boeken te vinden was en het echte leven niet bepaald gul was met het uitdelen van wonderen. Toch belette mij dat niet in wonderen te blijven geloven. 
Ik beschikte als kind over een rijke fantasie en zocht altijd dezelfde enorme beukenboom op die aan het einde van de winter door een veld met tere sneeuwklokjes omringd werd. In die boom klom ik op een dikke tak die een beetje leek op de rug van een paard. Daar op die tak veranderde ik in een stoere prinses die met wapperende haren het avontuur tegemoet galoppeerde. Die in haar fantasie andere dappere prinsessen en prinsen ontmoette. En slechterikken. Als door een wonder versloegen wij uiteraard al het onwelkome gespuis.
Op iets later leeftijd klom ik nog wel in bomen maar was ik geen prinses meer. Zittend op de tak, die nu meer als geheime schuiplaats diende, wachtte ik juist tot mijn prins op het witte paard langs zou komen. Ik zwijmelde weg bij de gedachte dat ik op een dag iemand zou leren kennen waar ik stapelverliefd op zou worden. En hij op mij. Maar ja, zitten op een tak draagt niet echt bij aan het ontmoeten van de ware liefde en het ontdekken van de wereld. Ik zou mijn schuilplaats moeten verlaten en op zoek gaan, de wijde wereld in. Er moest in het echte leven, behalve liefde, toch ook iets van avontuur te vinden zijn? En wonderen. O ja, ik bleef hardnekkig in wonderen geloven. En dat is tot op de dag van vandaag nog steeds het geval.
En zeker nu ik vanuit het ziekenhuis thuis ben gekomen. Dat is een verhaal apart. De meesten van jullie weten dat ik een zware operatie (Hipec) moest ondergaan. De operatie, die acht uur duurde, was nodig om een plekje op de lever en tumoren uit mijn buik te verwijderen. Gelukkig is de operatie geslaagd en hebben ze alles weg kunnen halen. Dat is mooi.


Vlak voordat ik naar huis vertrok kwam de chirurg bij mij langs. Zij vertelde mij dat ze alles wat verdacht was bij mij uit de buik verwijderd hadden en dat het op kweek was gezet. De uitslag was dat het geen tumoren bleken te zijn maar littekenweefsel van een operatie van twee jaar geleden. Op scans en met het oog valt namelijk het verschil tussen die twee dingen niet waar te nemen, dus de Hipec behandeling onderga je voor de zekerheid sowieso en alles wat ze gevonden hebben wordt daarna naar het lab gestuurd. Het komt erop neer dat met de buik alles goed blijkt te zijn en het plekje op de lever het enige was waar het om draaide, maar ook dat hebben ze heel goed kunnen verwijderen. Dus alles weg! En vanaf nu is het een kwestie van goede controles.


Plotseling is het een heel ander verhaal geworden, zoveel positiever. Jullie begrijpen dat we hier met z'n allen enorm dankbaar en opgelucht zijn. Wanneer krijg je na zo'n operatie goed nieuws te horen? Dat gebeurt toch bijna nooit? Het voelt alsof je een nieuw leven aangeboden krijgt. Het voelt als een wonder.


Inmiddels zit ik heerlijk bij mij thuis op de bank met allerlei lekkernijen om mij heen, want ik moet een paar kilo's aankomen. De conditie is nul komma nul, lopen is wat lastig, maar dat komt wel weer goed. Het besef dat ik een nieuwe kans heb gekregen, daar draait het om. En die kans ga ik zeer zeker benutten! Er overkomt je per slot van rekening niet iedere dag een wonder.

Eerste en tweede foto: langs de weg naar Valdresflya, Noorwegen. 
Derde foto: op de indrukwekkende Valdresflya.