dinsdag 18 april 2017

De twee krukjes

Krukjes neerzetten, een kop koffie mee naar buiten nemen, luisteren naar de stilte en het grootse uitzicht over het Femundmeer in ons opnemen. Dat was nieuw voor ons. De keren dat we in het voorjaar bij het Femundmeer kampeerden was het koud en waaide het hard. Ging de wind een beetje liggen dan wemelde het van de muggen die ons van alle kanten aanvielen. Afgelopen najaar hadden we geluk. Bijna zomerse temperaturen, weinig wind en geen mug te zien of te horen. Een bijzonder genietmoment. 


We hebben dit moment uitgebreid met twee nachten vrij kamperen op deze fantastische plek. Er streken nog een paar kampeerders neer die van rust hielden en behalve dat liepen er in het bos achter ons zo nu en dan rendieren, als een extra bonus.  


Die twee krukjes hebben we altijd bij ons op onze reizen door Scandinavië. Zien we een mooie plek en er is geen picknickbank of iets dergelijks, dan pakken we de krukjes en zoeken we een geschikt plekje op waar we ze neer kunnen zetten. Daarna installeren we ons op de krukjes en wordt er koffie gedronken of geluncht of allebei. Die twee krukjes hebben inmiddels al heel wat gezien van Scandinavië. 
Mijn gedachten dwalen regelmatig af naar die mooie plek aan het water en dat zullen ze de komende tijd vast en zeker vaker doen als ik straks in het ziekenhuis lig. Overmorgen onderga ik namelijk een operatie waar ik in deze blog over vertelde en morgen tegen het einde van de middag moet ik me alvast melden in het ziekenhuis. Ik ben voorlopig niet op de sociale media te vinden, maar als het even kan hoop ik de twee krukjes weer eens op een prachtige plek neer te kunnen zetten en dan nippend aan een kop koffie te kunnen kijken naar een geweldig uitzicht. Samen met R natuurlijk. Ja, dat lijkt me wel wat :-)       

     

vrijdag 14 april 2017

Mag ik?

Je hebt van die plekken in Noorwegen waar je tijdens het reizen altijd even stopt om rond te kijken en om foto's te maken, hoe vaak je er ook langskomt. Wij doen dat in ieder geval wel. Eén van die plekken is Isteren. Isteren is een meer in de provincie Hedmark en staat in verbinding met het grote Femundmeer. Wie Julie's liefde gelezen heeft klinkt het Femundmeer waarschijnlijk bekend in de oren. Julie woont in een oude boerderij met zicht op dit meer, vandaar. 
Om terug te komen op Isteren, rijdend over weg 26 kom je een brug tegen die de oevers van een smalle waterdoorgang met elkaar verbindt. Dat is waar Isteren met nog een ander meer in verbinding staat. 


Bij deze brug vind je ruimte om te parkeren en dat doen we dan ook altijd. Van daaruit lopen we naar de brug om een poosje naar het schilderachtige uitzicht te kijken en om foto's te maken. Verkeer komt er nauwelijks langs. Met een beetje geluk zie je in de verte misschien een paar rendieren de weg oversteken. 


Soms staan er vissers langs de oever, met of zonder het hele gezin erbij. Isteren is namelijk een populair visgebied. En als er iets gevangen wordt, is er een vuurplaats waar de vis meteen op bereid kan worden. Verser dan vers kan de maaltijd niet zijn. En daarnaast biedt het vast en zeker een ultiem wildernisgevoel, midden in de natuur je zelf gevangen maaltje opeten. Of zouden de Noren het als een normale bezigheid beschouwen? 


Wat boffen die Noren toch met zo'n mooie plek waar ze onbeperkt gebruik van kunnen maken en hun dagelijkse beslommeringen even achter zich kunnen laten. En dan te bedenken dat het hele land uit een ontelbare hoeveelheid van dit soort locaties bestaat. Mag ik daar een klein beetje jaloers op zijn? ;-)   









woensdag 12 april 2017

Een cadeautje

Het voelt als een cadeautje. Waar heb ik het over? Over een recensie voor mijn roman De kleur van liefde. En wel de recensie van NBD Biblion. Vandaag kreeg ik deze recensie voor het eerst te zien. Dat was een spannend moment. Hoe hebben ze mijn boek beoordeeld? Het verhaal dat zo anders is dan al mijn andere verhalen. Vonden ze het de moeite waard of vonden ze het maar een vreemd verhaal. Op zo'n moment wil je heel graag de recensie zo snel mogelijk lezen en tegelijkertijd durf je er bijna niet naar te kijken. Het is de recensie die op de websites van alle bibliotheken geplaatst wordt en later ook nog bij bijvoorbeeld Bol.com. Dus heel veel mensen kunnen deze recensie zien. Ja, echt spannend... Laat ik maar een tipje van de sluier oplichten:

Als je je openstelt voor de vraag of er meer is tussen hemel en aarde en houdt van een ontroerend, romantisch en zeer origineel verhaal, dan is dit een must-read met een verrassende toevoeging aan een deels voorspelbaar plot, dat zeker niet storend is... 
De originele invalshoek van deze warme, fascinerende roman, waarin fantasie en feiten op een smaakvolle manier samenkomen, maakt dat ruimschoots goed.

Ben je benieuwd naar de volledige recensie? Die is hier te lezen.


Ik heb in ieder geval weer eens breeduit zitten grijnzen, zelfs hardop gelachen van blijdschap vanwege deze mooie beoordeling. Dat lachen voelde heel erg goed. Het is iets wat de laatste tijd veel te weinig gebeurt. We brengen namelijk veel tijd door met voorbereidingen voor een operatie die ik volgende week in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein moet ondergaan. Schreef ik een tijdje geleden al eens dat er bij een controle bij mij een plekje op de lever geconstateerd was, inmiddels zijn er helaas ook nog twee plekjes in het buikvlies gevonden. Dit en misschien nog meer – ligt eraan wat ze tijdens de operatie tegenkomen – moet allemaal verwijderd worden, voor zover dat mogelijk is. Er wordt een Hipec behandeling toegepast. Niet iets om naar uit te kijken. Het betekent een tijd in het ziekenhuis doorbrengen. Wie wil weten wat een Hipec behandeling inhoudt, op Google valt er genoeg informatie over te vinden. Deze ingreep brengt veel spanning en onzekerheid met zich mee, dat is tot nu toe het enige waar we zeker van zijn.  
Al met al is het een enorme domper en dan druk ik me nog zacht uit. Plotseling is het een heel ander verhaal geworden. In huize Koster wisselen de emoties per dag, soms per dagdeel en soms per uur of in nog kleinere tussenpozen. Gelukkig krijgen we goede begeleiding, ook in het ziekenhuis zelf en dat is heel fijn. Er staat daar een goed en vooral menselijk en vakkundig team klaar. Iets om ons aan vast te houden.  
Dus, ja, deze recensie voelt als een cadeautje. Het zijn dingen die het leven leuker maken. Ondanks alles lachen we heus nog wel, hoor. Het zou alleen wat vaker mogen gebeuren, maar we doen ons best.    
En voor de fans van Noorwegen en Scandinavië: nog even geduld graag. Telkens als ik iets over Noorwegen wil plaatsen komt er een recensie of krantenartikel over De kleur van liefde tussen. Ik vind dat natuurlijk helemaal niet erg :-) 

maandag 10 april 2017

Da's mooi

Het is alweer tien dagen geleden dat ik voor het laatst iets op mijn blog geplaatst heb, dus hoog tijd voor een berichtje. Jullie hebben waarschijnlijk al het interview in Dagblad van het Noorden over mijn roman De kleur van liefde voorbij zien komen. Wie het interview niet gezien heeft, het is hier te lezen. 
Vorige week werd er ook nog een interview over De kleur van liefde geplaatst in de regionale Drentse krant Da's Mooi. Dat vind ik inderdaad heel erg mooi 😃 Het is fijn dat er in Drenthe, waar De kleur van liefde zich afspeelt, veel aandacht aan mijn boek besteed wordt. Onderstaande foto is het krantenbericht uit Da's Mooi. Een krantenbericht is altijd wat lastig fotograferen, het lukte ons niet de foto scherper te krijgen. Mocht je niet kunnen lezen wat er staat, dan kun je hier het interview lezen op de digitale versie van Da's Mooi. Met een beetje geluk komt er nog een interview in een regionale krant van Flevoland. Da's ook mooi, toch?