zondag 29 januari 2017

Anna en het volgen van je hart

De laatste tijd krijgt mijn boek Vier het leven alle aandacht vanwege de nominatie voor de Valentijnprijs. Dat is natuurlijk heel leuk, maar het gevolg is dat mijn nieuwste roman Volg je hart een beetje ondergesneeuwd raakt. Laat ik daar eens verandering in brengen, dacht ik. Wat het schrijven van boeken betreft hou ik wel van afwisseling. Volg je hart en Vier het leven zijn daarom twee totaal verschillende verhalen. Wie Volg je hart gelezen heeft, weet dat het Zweedse plaatsje Tornehamn er een rol in speelt. Tornehamn ligt in Lapland, een slordige 100 km. ten noordwesten van de stad Kiruna. Klinkt Kiruna jullie bekend in de oren? Misschien kennen jullie deze stad van de tv-serie Midnight sun die op de Belgische zender Canvas te zien was. 
Tijdens het schrijven van Volg je hart ben ik niet alleen afgegaan op herinneringen van mijn bezoek aan Tornehamn maar heb ik ook inspiratie opgedaan door veel foto’s van de omgeving te bekijken en door mij in de geschiedenis van deze plaats te verdiepen. Daarnaast heb ik geluisterd naar liedjes van de Noorse zangeres Kari Bremnes. Haar repertoire bevat een aantal nummers die met de historie van Tornehamn te maken hebben en tot die historie behoort ook de Noorse Anna. 

Anna.
Foto: www.digitaltmusuem.no

Anna werkte ruim honderd jaar geleden als kokkin in Tornehamn. Zij zorgde voor maaltijden voor de spoorwegarbeiders die daar tijdelijk werkten en in de buurt van de daar aan te leggen spoorlijn bivakkeerden. Anna scheen niet afkerig van het manvolk te zijn geweest. Er doen dan ook de nodige verhalen over haar de ronde. Zocht ze het avontuur? Zocht ze geluk of zocht ze de liefde? Niemand die het precies weet. Misschien volgde ze gewoon haar hart... 
Omdat ik wel van een stukje geschiedenis hou, heb ik o.a. Anna als voorbeeld gebruikt voor een van de personages in Volg je hart. Op de foto hieronder zie je enkele spoorwegarbeiders met Anna op de achtergrond.

Foto: www.myheritage.no

Om terug te komen op Kari Bremnes, het nummer Sangen om fyret ved Tornehamn sprak mij nogal aan. Met een koptelefoon aangesloten op mijn laptop heb ik tijdens het schrijven van Volg je hart regelmatig naar dit lied geluisterd. Ik luister graag naar muziek om inspiratie op te doen.
Ik dacht: misschien is het leuk voor jullie om te weten waarmee ik mij bezighoud als ik zit te schrijven. Zal ik dit nummer van Kari Bremnes op mijn blog plaatsen? 
Zo gezegd, zo gedaan. Op deze manier heb ik Volg je hart in ieder geval weer even onder de aandacht gebracht, al was het de bedoeling dit keer een kort blogje te schrijven. Maar zoals jullie zien, is mij dat natuurlijk (voor de zoveelste keer) niet gelukt 😊



Speciaal voor degenen die mijn blogpost Een nieuw tijdperk nog niet kennen, in deze post kom je meer te weten over de omgeving bij Tornehamn en over de kokkin Anna.    

En nu moet ik toch Vier het leven noemen, anders klopt de tekst in mijn headerfoto niet. Vind jij dat Vier het leven de Valentijnprijs 2017 verdient? Dan kun je op dit boek stemmen via het Valentijngenootschap. Bedankt! 



zondag 22 januari 2017

Wandel mee langs de Deense kust

Heb je zin in een wandeling langs de Deense kust? Lees en kijk dan vooral even verder. De brede zandstranden, de rust en ruimte, de wandelpaden langs de gevarieerde kustlijn, het bijzondere licht, de vergezichten, mooie schelpen, drijfhout en niet te vergeten, het ruisen van de zee, dat alles maakt de Deense stranden tot een van mijn favoriete bestemmingen in Scandinavië. Dat liet ik jullie een tijdje geleden al weten naar aanleiding van de headerfoto bovenaan mijn blog en nog een paar andere foto's van de Deense kust. 
Ik ben in ons foto-archief gaan graven en heb een aantal foto's verzameld van de stranden en de kustlijn in Noord-Denemarken. Sommigen van jullie kennen de foto's misschien al van Twitter. Daar heb ik ooit wat foto's over dit onderwerp geplaatst, maar er zitten ook wel een paar exemplaren bij die ik jullie nog niet eerder heb laten zien. Dus wie zin heeft in een wandeling langs de Deense kust, je hoeft niet eens je wandelschoenen aan te trekken, maar kijk gewoon mee!
De onderstaande drie foto's zijn gemaakt langs de kustlijn bij Hanstholm. Daar kun je prachtige wandelingen door het duingebied maken. Er staan paaltjes die de routes aangeven.




De vuurtoren in Hanstholm is een leuk doel om naartoe te wandelen vanaf Hanstholm Camping, de camping waar wij op dat moment kampeerden. Als je een kleine bijdrage betaalt krijg je toegang tot de vuurtoren.



In het voor- en naseizoen heb je alle ruimte op de stranden en zelfs in het hoogseizoen vind je genoeg mooie plekjes waar je in alle rust kunt zitten. Dat laatste is een kwestie van een eindje verderop een plek zoeken, bij de rest van de strandbezoekers vandaan. 
De volgende foto's zijn gemaakt op het strand waar we vanaf Rødhus Klit Camping naartoe gewandeld zijn. We waren op dat moment de enige wandelaars.




Langs dit strand heb ik veel, vooral ook grote schelpen gevonden. Het was even zoeken, want meestal lagen ze half onder het zand verscholen en moest ik ze uitgraven. Ze liggen nu bij ons thuis verspreid over verschillende plekken, als herinnering aan onze reis.


In de duinen stuitten we op een een bosje dappere viooltjes die weer en wind moesten trotseren.


En dan gaan we naar Tversted Strand, daar zijn auto's op het strand toegestaan. Heel handig, dan hoef je niet met al je spullen door het zand te banjeren. Maar als je er wandelt, is het is toch een beetje opletten of de automobilisten jou wel zien lopen. Vanaf Tannisby Camping loop je op je gemak naar dit strand toe. 



Als je via de verharde weg naar Tversted Strand loopt, ga dan meteen even bij Det BlÃ¥ Ishus langs. Deze kiosk ligt dicht bij het strand. Ze verkopen er geweldig lekker ijs. Je hebt de keuze uit heel veel smaken. Mijn echtgenoot hield beide ijsjes vast, zodat ik er een foto van kon maken. Ik moet toegeven dat we er al van gesnoept hadden voordat we op het strand aankwamen. We konden er geen weerstand meer aan bieden en dat is wel te zien :-)


Bij Tversted Strand kun je ook fijn door de duinen wandelen. Je komt er, net als bij Hanstholm, paaltjes tegen die de routes aangeven. 


Nu we het toch over Hanstholm hebben, als afsluiting nog een paar foto's die daar gemaakt zijn op het strand toen het een koude dag was met veel wind. Maar hoe de weersomstandigheden ook zijn, langs het strand lopen is bij ieder weertype mooi. 



Afgelopen najaar hebben we de noordelijkste punt van Denemarken bezocht: Grenen. Daar vind je veel strand en komen twee zeeën samen. Maar daarover vertel ik jullie later meer. 

En tussen al dit bloggen over strand en zee door herinner ik jullie er meteen even aan dat je hier nog steeds op mijn boek Vier het leven kunt stemmen. De mensen die al op mijn boek gestemd hebben: dank je wel, heel erg fijn dat jullie dat gedaan hebben! En wie nog van plan is op Vier het leven te stemmen: alvast veel dank dat jullie dat willen doen!  

donderdag 19 januari 2017

Over romantiek en een interview

Ja, ja, daar staan we dan, in De Stentor. Nadat ik gisteren telefonisch geïnterviewd werd door een vriendelijke journalist van dit regionale dagblad, is er vandaag een mooi artikel in deze krant verschenen over de nominatie voor de Valentijnprijs en mijn boek Vier het leven. Daar ben ik heel erg blij mee en dat moet ik natuurlijk even delen. Bedankt redactie van De Stentor! 
Behalve dat ik het heel leuk vind dat er aandacht aan deze prijs en mijn boek besteed is, levert het krantenbericht misschien ook nog wat stemmen op. Er kan namelijk nog steeds gestemd worden op een van de vijf voor de Valentijnprijs genomineerde boeken. 

Vind jij dat Vier het leven deze prijs verdient en heb je nog niet gestemd? Dan kun je dat hier doen. Alvast heel veel dank! 


Jullie zullen er inmiddels wel een beetje genoeg van krijgen dat ik voortdurend over de Valentijnprijs blog en ik jullie vraag om een stem uit te brengen. De volgende keer ga ik proberen over een ander onderwerp te bloggen, als er tenminste niet opnieuw iets tussen komt wat met Vier het leven te maken heeft (wat voor mij natuurlijk heel plezierig is). Je weet het natuurlijk nooit... Ik hou jullie op de hoogte! 

Een hartelijke groet vanuit de meest romantische gemeente van Nederland ;-)


vrijdag 13 januari 2017

Het leven vieren

Uiteraard hebben we hier thuis al uitgebreid geproost op de nominatie van mijn boek Vier het levenDat er voor de tweede keer een van mijn romans meedingt naar de Valentijnprijs, een prijs voor het beste romantische boekmoet natuurlijk gevierd worden. 
Wil jij een stem uitbrengen op een van de vijf genomineerden voor deze prijs? Dat kun je hier doen. En als je op mijn boek Vier het leven stemt: reuzefijn, dank je wel! 


Het leven vieren is iets wat ik iedere dag zou willen doen. De ene keer lukt het heel goed het leven te vieren, de andere keer wat minder. Als ik zou moeten aangeven wat momenten zijn dat ik het leven vier, dan zou ik van alles kunnen noemen. Maar het samenzijn met (naaste) familie en vrienden staat onbetwist op nummer 1. En daarna? Dat kan inderdaad van alles zijn, al wil ik mijn contacten met leuke en lieve mensen via sociale media graag even apart vermelden. Ik vind het bijzonder dat ik op een plezierige manier kan communiceren met iemand die ik nog nooit ontmoet heb. Met sommige van deze mensen heb ik in het echte leven kennis mogen maken en dat is een feestje op zich.    
Het leven kun je natuurlijk uitbundig vieren maar ook in stilte. En die stille manier van vieren heb ik ervaren tijdens onze reis naar Noorwegen in het najaar van 2016.


Zoals sommigen van jullie misschien weten verschans ik me daar graag op een mooie en stille plek ergens in de natuur en kijk ik naar het prachtige landschap om mij heen. Het Femundmeer (foto boven en onder) is een van mijn favoriete plekken in Noorwegen. Van die plek gaat een intense rust uit. 


Op zo’n moment voel ik me dankbaar en blij dat ik daar mag zijn, vooral als ik terugkijk op de jaren die achter ons liggen. Die momenten in het Hoge Noorden zijn momenten dat mijn geest gereset wordt en ik denk: ja, gewoon stil zijn, genieten en jezelf gelukkig voelen, ook dat is het leven vieren.

De headerfoto, de eerste foto met mijn boek Vier het leven erop en de foto hieronder zijn gemaakt op weg naar Noorwegen, aan een paar van de mooie stranden in Noord-Denemarken. De rustige Deense stranden behoren ook tot mijn favorieten. Heerlijk met je blote voeten in het mulle zand naar de zee kijken.














donderdag 5 januari 2017

Genomineerd voor de Valentijnprijs 2017! En... stemmen!

Het is bijna niet te geloven maar mijn roman Vier het leven is genomineerd voor de Valentijnprijs 2017! De Valentijnprijs is een prijs voor het beste romantische boek. 
Nee, het is zeker niet te geloven, omdat het de tweede keer is dat een van mijn boeken meedingt naar deze prijs. Vorig jaar werd mijn roman Blind vertrouwen genomineerd en dat was al helemaal geweldig. Kun je nagaan hoe leuk het is dat Vier het leven door een vakkundige jury uit een lange lijst van inzendingen is uitgekozen en nu samen met vier boeken van andere schrijfsters op een shortlist is geplaatst. 
Maar… je voelt hem al aankomen, er mag weer gestemd worden op jouw favoriete boek uit deze lijst van 5 boeken. De concurrentie is groot, dus iedere stem voor Vier het leven is zeer welkom. (English version a few lines below in this post.)



Wie op Vier het leven stemt en anderen vraagt hetzelfde te doen: Fijn! Alvast heel veel dank! 

And for the English-speaking readers:
My novel Vier het leven (Celebrate life) has been nominated for the Valentijnprijs 2017, a prize for the best romantic book. That's wonderful! But to win this prize I have to collect votes.


If you vote for my book: thank you very much! (And I'm sorry if my English is not entirely correct ;-)) 

Wil je weten waarover Vier het leven gaat? Dat lees je hier.
Vier het leven is een boek dat veel voor mij betekent, een soort reis door het leven van mijzelf en enkele van mijn naasten. Een boek met een lach en een traan. 
We zullen zien hoe alles verloopt en ondertussen spring ik een gat in de lucht, net zoals de vrouw op de voorkant van Vier het leven.

Op de website van het Valentijngenootschap vind je meteen informatie over het Valentijnfestival dat dit jaar op zaterdag 11 februari in Het Oude Tolhuys in Utrecht plaatsvindt. Je kunt kaarten voor dit evenement bestellen en lezen wat er die dag te beleven valt. Kom ik jou 11 februari tegen op het Valentijnfestival? Ik kijk ernaar uit!

Wil je weten wat er vorig jaar allemaal gebeurde in de aanloop naar en bij het uitreiken van de Valentijnprijs, zoals bijvoorbeeld het verschijnen van de genomineerden in het tv-programma Tijd voor Max, kijk dan bij de labels aan de rechterzijde van deze blog bij 'Valentijnprijs' of 'nominatie'. 


woensdag 4 januari 2017

Jotunheimen, Huis van de reuzen

Afgelopen najaar mochten we opnieuw een bezoek brengen aan de imposante Jotunheimen. Tijdens het voorjaar kan daar nog veel sneeuw en ijs liggen. Je rijdt dan tussen metershoge sneeuwwanden over de Sognefjellsveien, een weg die je dwars door de bergwereld over de Sognefjell voert. Deze weg ligt in Noorwegen en is de hoogste bergpas van Noord-Europa. Wij hebben de Jotunheimen meestal gezien bedekt met sneeuw en ijs. Dit keer was er geen sneeuw en ijs meer te vinden. Daarvoor moest je nog hoger de bergen in. 


Als er geen sneeuw meer ligt, ziet alles er ineens heel anders uit. Meren glinsterden ons tegemoet en op een rotsachtige ondergrond was groen te zien, niet veel, maar het was groen. Zelfs monumenten waren tevoorschijn gekomen. En de bergen? Die waren dit keer in grijstinten gehuld in plaats van de witte deken waarmee ze de winter nog altijd even vast leken te willen houden. Het landschap had een metamorfose ondergaan. Dan zie je pas goed hoe onherbergzaam en indrukwekkend de omgeving eruitziet. De sneeuw zorgde, in ons geval, meestal voor een wat lieflijker beeld.


Wij besloten ergens op de top van de Sognefjell vrij te kamperen, te midden van het 'Huis van de reuzen', want dat is hoe de Jotunheimen genoemd wordt. De wolken rondom de hoge bergtoppen gaven de omgeving een mysterieus tintje. Met een beetje fantasie lieten ze ons bijna geloven dat er zich inderdaad reuzen of in ieder geval fabelachtige wezens tussen de bergen verscholen hielden. Wezens die langzaam uit de wolken op zouden komen doemen. Ik kan jullie geruststellen: dat is niet gebeurd.     


Dit is alvast een tipje van de Jotunheimen. We hebben nog veel meer foto's van dit immense gebied gemaakt én er valt een leuke anekdote te vertellen die we daar hebben meegemaakt. Maar dat is voor een van de volgende keren. Tot dan!