dinsdag 19 september 2017

Verjaardag met uitzicht: Viewpoint Snøhetta

Sinds afgelopen zondag mag ik weer een jaar bij mijn leeftijd optellen. En dat is heel fijn! Een jaar ouder worden zie ik als een mooi verjaardagscadeau. Als je met je gezondheid in de weer bent, zoals dat bij ons helaas te vaak het geval is, besef je steeds meer dat elk jaar dat je erbij krijgt meegenomen is. Zondag was het een prachtige dag, met zowaar een zonnetje dat alles opfleurde. Maar wat natuurlijk belangrijker is dan alle zonneschijn in de wereld: op zo'n dag omringd worden door lieve mensen waarmee je kunt lachen en proosten op het leven. Dat hebben we dan ook gedaan. Ja, het was een speciale dag en ik ben dankbaar dat ik samen met deze mensen een nieuw levensjaar mocht vieren.
Vorig jaar was mijn verjaardag ook speciaal te noemen, maar dan op een andere manier. Toen waren R en ik in Noorwegen en stonden wij op die dag op een camping aan de voet van de Dovrefjell. R vroeg: "Wat zou je vandaag graag willen doen?"
Ik had een folder bekeken van Viewpoint Snøhetta, een uitzichtpunt op de Dovrefjell. Dat lag niet ver bij ons vandaan en het leek me leuk om dat een keer te op te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan.


Maar eerst even wat info: Dovrefjell is een bergplateau in de Noorse provincie Oppland en maakt deel uit van het Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella. Op de Dovrefjell heb je kans om muskusossen te spotten, echte oerdieren, en als je geluk hebt zijn ze te zien vanaf Viewpoint Snøhetta. Dit vooral aan de binnenkant mooi vormgegeven uitzichtpunt biedt je een fantastisch panoramazicht op de indrukwekkende omgeving en meteen op de hoogste berg van de Dovrefjell, ja, waar het uitzichtpunt naar genoemd is, Snøhetta. 


Op de foto hierboven is het formidabele uitzicht vanuit het rechthoekige gebouwtje goed te zien. 
Op de foto hieronder zie je Snøhetta als eerste links van de spijl in het raam liggen.


Op de volgende foto zie je de bijzondere ingang van Viewpoint Snøhetta en rechts daarvan zie je nog een keer de berg Snøhetta. 


Wij parkeerden onze camper op een ruime parkeerplaats die niet ver van de hoofdweg af lag. Van daaruit wandelden we naar het uitzichtpunt over een licht stijgend maar goed begaanbaar onverhard pad van 1,5 km. lang. 


Al lopend verdwijnt de parkeerplaats langzamerhand in de verte. Rechts ligt het wandelpad.


Onderweg vertellen stenen plateaus die in het pad verzonken liggen de geschiedenis van Dovrefjell, beginnend bij ongeveer 10.000 jaar geleden. Dus we leerden meteen iets over de omgeving waarin we rondliepen en ondertussen gaven we onze ogen goed de kost voor het geval er een muskusos te zien was. Wel het liefst in de verte, want van dichtbij schijnen ze niet te vertrouwen te zijn.  
Op de foto hieronder zie je het wandelpad bergopwaarts gaan. Als je goed kijkt zie je een paar piepkleine mensjes aan de horizon staan. Niet ver daarachter ligt het viewpoint.
  

De mooie herfstkleuren die we onderweg tegenkwamen leken op een soort van bonte lapjesdeken. 



Een muskusos zien zou een leuk verjaardagscadeau geweest zijn, maar eh… natuurlijk was er, behalve een nepexemplaar, geen muskusos te bekennen. 


Ach, het maakte niet uit dat we geen dieren te zien kregen. Het bijzondere interieur van het viewpoint en het prachtige uitzicht waren al een feestje op zich en dat voelde als een mooi verjaardagscadeau. Bovendien was het weekend en, zoals je op de onderstaande foto kunt zien, vonden de Noren het viewpoint ook een leuk uitstapje. Er hing in ieder geval een gemoedelijke sfeer.


Mocht het echt koud zijn, dan is er zelfs een op hout gestookte kachel. Het lijkt me heerlijk om bij een knapperend vuurtje naar de bergen te turen en op te letten of er toevallig ergens muskusossen lopen. Deze mooie plek leent zich er ook voor om met een kan koffie en een goed boek bij het vuur te gaan zitten. Zie je het al voor je? Of om te gebruiken als schrijfatelier... ;-) 


Nog één keer het prachtige uitzicht en daarna was het weer afdalen naar de parkeerplaats. Al met al was het een geslaagd uitstapje. Het zorgde ervoor dat we er zin in kregen om de omgeving beter te verkennen. Maar dan uiteraard wel met de muskusossen op een veilige afstand. En zal ik toch maar eens vragen of ik Viewpoint Snøhetta als schrijfatelier mag gebruiken? :-) 












   


  

dinsdag 12 september 2017

Een positief bericht en een bedankje

Hoe is het met de tegenwind in ons leven waarover ik in mijn vorige blog schreef? Nou, de windrichting is een beetje veranderd en we hebben eindelijk wat wind in de rug. Dat is fijn!
Gisteren belde er een arts op om mij te vertellen wat in mijn geval het behandelplan is. Ze legde duidelijk en heel rustig uit dat een van de twee plekjes die ze op de scan gezien hebben precies op de plek zit waar tijdens de vorige operatie littekenweefsel verwijderd is. Dat geeft hoop. 
Het andere plekje kan ook littekenweefsel zijn, aangezien er toen nogal wat aan mij gesleuteld is. Mocht het geen littekenweefsel zijn, de beide plekjes zijn nog zo klein dat ze goed te behandelen zijn, zei ze. Ook dat geeft hoop. 
Wij zijn enorm opgelucht. Je weet nooit wat je te horen krijgt en met dit scenario zijn we tot nu toe tevreden. Ik denk dat het in mijn geval het beste nieuws is wat ik op dit moment kan krijgen. Het is niets of er is in ieder geval iets aan te doen. 
Nu is het wachten op een afspraak voor een punctie. Dan wordt er wat weefsel van beide plekjes weggenomen en op kweek gezet. Aan de hand daarvan horen we of het om littekenweefsel gaat of niet. Opnieuw spannend. Maar al met al een zo veel beter bericht dan de vorige keer. En nu maar hopen dat de wind zo draait dat we hem volledig in de rug krijgen. Dat zou helemaal mooi zijn! 

En dan plaats ik ook nog een bedankje voor alle mooie, lieve, meelevende en opbeurende berichtjes en reacties die op wat voor manier dan ook bij ons binnenkwamen én een bedankje voor iedereen die een kaart gestuurd heeft om ons een hart onder de riem te steken. Uit al deze dingen putten wij veel kracht en dat hebben we soms gewoon even nodig. Dank je wel, lieve mensen! 


De foto is vorig jaar eind september gemaakt aan de oever van het Femundmeer in Noorwegen.

donderdag 7 september 2017

Tegenwind

Tegenwind. Ik ben er al behoorlijk aan gewend geraakt. Vooral op de fiets ontkom je er niet aan, zeker niet als er een stevige wind staat. Een kwestie van flink kracht zetten op de pedalen, verstand op nul en fietsen maar. Gisteren stond het verstand niet op nul maar probeerden boosheid en teleurstelling zich een weg naar buiten te banen, terwijl ik de pedalen in een fikse tegenwind in beweging probeerde te houden. Nee, ik heb geen elektrische fiets, het komt puur op mijn eigen kracht aan. En hoe bozer ik ben, hoe meer adrenaline, hoe harder ik ga fietsen. Het fietsen in de tegenwind zorgt ervoor dat ik met bepaalde emoties in aanraking kom. Ik roep ze zelfs op, zodat ik ze in de tegenwind uit kan dagen, desnoods kan uitschelden (in gedachten), laat weten dat ze me niet klein zullen krijgen. Tegelijkertijd geeft de tegenwind mij het gevoel dat ik leef en hoe hardnekkig die wind ook is, ik het niet toelaat me omver te laten blazen. Op momenten dat de wind toeneemt, wakkert mijn strijdlust alleen maar meer aan. 


De boosheid en teleurstelling worden veroorzaakt door de uitslag van de scan die we eergisteren te horen kregen. Was er op een eerdere scan één plekje te zien, nu is er bij een nieuwe scan nog een klein plekje gevonden die er niet hoort te zitten. En was de arts tijdens ons vorige gesprek nog vrij positief en zei hij dat het misschien om littekenweefsel van een eerdere operatie ging, nu zei hij plotseling dat beide plekjes er niet goed uitzagen. Een forse vlaag tegenwind. 
Er wordt een plan van aanpak gemaakt en die krijg ik a.s. maandagmiddag te horen. Er rijzen natuurlijk vragen op bij dit onverwachte scenario. Vragen die we zeker nog gaan stellen. Maar eerst alles laten bezinken. Voor de zoveelste keer.


Ik voel me goed, beter dan ik me sinds lange tijd gevoeld heb, en daarom lijkt datgene wat we te horen hebben gekregen onwerkelijk. Vier maanden geleden is er tijdens een operatie niet alleen alles wat niet goed was en wat verdacht leek verwijderd, maar is er zelfs preventief het een en ander waar nog niets aan mankeerde weggehaald. Daarna volgde er een chemospoeling. En nu krijgen we bovenstaande uitslag te horen en denken we: hoe is het mogelijk? 
Na de eerste schrik komen boosheid en teleurstelling om de hoek kijken. Het (nog) niet accepteren. Strijdlust. Vol tegen die tegenwind in. Ik praat met de tegenwind en probeer erachter te komen waarom hij zo hard waait. Ondertussen weet ik dat ik nooit een antwoord zal krijgen en dus ploeter ik gestaag door, laat ik ook de pedalen in het dagelijkse leven flink draaien. Als ik dat niet doe, val ik om.
Tegenwind op de fiets, tegenwind in het leven. Ik combineer beide met elkaar en maak er het beste van. We blijven hier positief, met of zonder af en toe een paar tranen, en durven nog te dromen, te genieten én te lachen. We zouden niet zonder die drie laatste dingen kunnen.






maandag 4 september 2017

Wow-effect

Terwijl we hier in Nederland van een paar heerlijke nazomerdagen genieten en er aan sommige bomen en struiken heel voorzichtig wat blaadjes beginnen te verkleuren, denk ik weleens terug aan de fantastische herfstkleuren die we vorig jaar in september in Noorwegen mochten bewonderen. 
En bewonderen was het zeker. We wisten soms niet wat we zagen, zo kleurrijk als de natuur daar in het najaar kan zijn. Na bijna iedere bocht in de weg kwam er een explosie van herfstkleuren tevoorschijn en dat deed ons bij elke beschikbare parkeerplaats stilstaan om zo ongeveer ademloos naar dit kleurspektakel te kijken. Soms legden we per dag heel weinig kilometers af, dat schoot niet echt op, maar we wilden niets missen van al het moois dat er te zien was. 


Natuurlijk wil ik die kleurbeleving graag met jullie delen en daarom plaats ik alvast een paar foto's die gemaakt zijn langs de weg die naar de Sognefjell leidt, de weg die de hoogste bergpas van Noord-Europa is en door een indrukwekkend berglandschap voert. Het grijze streepje dat je rechts op de foto hieronder ziet is die weg en hij komt ergens tussen de mysterieuze bergen aan de horizon vandaan. Het was alsof we in een of ander groots filmdecor reden. Zodra we de boomgrens bereikt hadden begon het kleurspektakel, zoals je op de rest van de foto's kunt zien. 



Deze foto's zijn een kleine greep uit de herfstkleuren die we daar gezien hebben. Ik zal vast en zeker nog meer foto's gaan plaatsen die met dat jaargetijde te maken hebben. De natuur in Noorwegen is er al een met een wow-effect, maar met de spectaculaire najaarskleuren erbij is het effect dubbel mooi. We hebben dan ook veelvuldig 'wow' geroepen, totdat ik er genoeg van kreeg en zei: "Vanaf nu ga ik dit woord niet meer zeggen. Ik verzin wel iets anders." 
Nog voordat mijn brein iets anders kon bedenken, vormde mijn mond na de volgende bocht het bekende woord alweer: wow! De rest van de reis verliep niet veel anders :-)   








   

dinsdag 22 augustus 2017

Midzomerliefde op nummer 1!

Geweldig leuk nieuws! Mijn roman Midzomerliefde staat op nummer 1 in de lijst van de meest verhuurde e-books! Nog niet zo lang geleden stond Midzomerliefde op nummer 5 en dat maakt dit tot een fijne en onverwachte verrassing. Voor mij als schrijfster is het heel plezierig om te weten dat ook mijn oudere boeken nog goed gelezen worden. Bedankt lieve lezers! En wat ook heel leuk is: Eeuwige Liefde van mijn uitgever Anita Verkerk staat op nummer 2 in deze lijst. Dus samen bovenaan. Hoe mooi is dat? 

In Midzomerliefde lees je over twee vrouwen die aan de hand van een oud dagboek een reis dwars door Noorwegen maken. Het verhaal bezorgt je een vakantiegevoel, iets wat prachtig bij deze tijd van het jaar aansluit. Maar natuurlijk is Midzomerliefde net zo goed geschikt om in de overige jaargetijden te lezen. En behalve het e-book bestaat er natuurlijk een papieren versie van deze roman, zowel in een normaal als in een groot lettertype. Dus voor ieder wat wils.
Als jullie het niet erg vinden ga ik nog even verder met genieten van het feit dat Midzomerliefde op nummer 1 staat. Dat zijn van die speciale momenten :-)  

maandag 21 augustus 2017

Schrijven, Seasons, Noma en brunost

Soms kom je ineens iets tegen waarvan je denkt: hé, dat kan ik gebruiken voor het boek dat ik aan het schrijven ben. Dat gebeurde mij een tijd geleden toen ik in een exemplaar van het tijdschrift Seasons een artikel las over een oude, Noorse zomerboerderij, Herdalssetra.


Deze boerderij ligt al driehonderd jaar midden in het spectaculaire beschermde fjordengebied van Geiranger-Herdalen. Op de boerderij worden geiten gehouden en van de geitenmelk wordt de bekende Noorse brunost gemaakt. Brunost is kaas met de kleur van karamel. Een kaas die ietwat zoet van smaak is en waar wij graag ons brood mee beleggen wanneer wij in Noorwegen zijn. Gelukkig hoef je niet lang te zoeken naar deze kaas. Het ligt bij iedere supermarkt in de schappen en is verkrijgbaar in zowel plakken als blokken.
En dan te bedenken dat brunost in 1863 ontstaan is doordat een melkmeid een voor toen ongebruikelijk ingrediënt toevoegde tijdens het kaasmaken. Wat voor ingrediënt dat was en de geschiedenis van de brunost is hier lezen. De karamelkleurige kaas werd in ieder geval een succes en is nu de populairste kaas in Noorwegen. Zoals wij tijdens onze reizen naar het buitenland bijvoorbeeld de kroket missen, missen de Noren deze kaas wanneer ze zich buiten de landsgrenzen begeven.


Niet alleen op brood, ook tussen een wafel smaakt de kaas heerlijk. Wafels met deze kaas zijn vaak te koop in de snackcorner van een tankstation.


Als je de wafel op kunt eten met uitzicht op een schilderachtig fjord, dan smaakt alles natuurlijk nog beter.


Het artikel in Seasons over de oude boerderij en het kaasmaken zette mij aan het denken. Daar kwam bij dat ik de documentaire Noma: My perfect storm had gezien. Noma is een restaurant in Kopenhagen dat al vier keer tot het beste restaurant ter wereld werd uitgeroepen. Het verhaal over de boerderij en de documentaire over Noma zorgden ervoor dat er langzamerhand een idee ontstond dat ik kon gebruiken in het boek dat ik aan het schrijven ben. Ik moest alleen iets van de oude boerderij en Noma samen zien te voegen. Hoe? Dat is inmiddels gelukt. Niet dat het wereldberoemde restaurant in Kopenhagen een locatie in mijn boek is geworden, nee, dat niet. Maar het bracht de nodige inspiratie met zich mee en dat is alleen maar fijn.
Nu nog even flink doorschrijven en dan, hupsakee, het manuscript naar mijn uitgever sturen. Als alles meezit wordt dit boek mijn tiende roman. Zo, dat klinkt goed! Juni 2018 staat als eventueel tijdstip van verschijnen gepland. Dat is nog ver weg. Vanwege alle toestanden met mijn gezondheid is het schrijven er behoorlijk bij ingeschoten en is er wat dit boek betreft het een en ander opgeschoven. Dus zowel lezers als ikzelf moeten nog een poosje geduld hebben. Als dit boek de deur uit is, hoop ik te beginnen met het schrijven van het volgende exemplaar. Daar heb ik nu al zin in, al weet ik nog niet eens precies wat voor verhaal het moet worden.
Nou, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van mijn schrijversbestaan. Dan voeg ik nog even een foto toe van het uitzicht dat te zien was vanaf de picknickbank die jullie op de vorige foto voorbij zagen komen. Om dit uitzicht te kunnen bewonderen hoefde ik alleen maar naar links te kijken en ondertussen nam ik natuurlijk een hap van mijn smakelijke wafel met brunost :-)


vrijdag 11 augustus 2017

Noorderlicht?

Afgelopen week zat ik op een avond onze vakantiefoto's te bekijken die we vorig najaar in Noorwegen gemaakt hebben. Van die Noorse taferelen kan ik nooit genoeg krijgen en zo nu en dan zoek ik ze op om wat mooie en leuke herinneringen op te halen. Net of je daar weer even bent. We hebben veel foto's van zonsondergangen gemaakt, vooral bij het Femundmeer. De omgeving daar leent zich er uitstekend voor vanwege het ruime zicht over het meer en de met bergen afgetekende horizon.
Bij het bekijken van de foto's kwam ik de twee onderstaande exemplaren tegen. Foto's waar ik nooit zoveel aandacht aan schonk, omdat we veel spectaculairdere foto's van zonsondergangen op die plek gemaakt hebben. Maar ineens viel mij iets op, een groene rand boven de horizon. Huh? Die rand was niet zichtbaar op het moment dat wij daar naar de zonsondergang stonden te kijken. Dat wist ik zeker. Meteen schoot het door me heen: zou het noorderlicht geweest zijn? We keken op dat moment in de richting van het noorden en soms is het noorderlicht alleen via de camera te registreren en niet met het blote oog. 


Maar hebben we daar dan helemaal geen erg in gehad toen deze foto's gemaakt werden? Blijkbaar niet. Waarschijnlijk omdat je niet verwacht dat er zoiets te zien zal zijn. Noorderlicht associëren we meer met een donkere maar heldere avond of nacht in plaats van een zonsondergang. In die tijd viel er al noorderlicht te spotten, ook bij het Femundmeer. Het was de tweede helft van september en we hielden regelmatig de vooral donkere hemel in de gaten, voor het geval dat... 
Het is ons tijdens die reis gelukt om het noorderlicht goed met het blote oog te kunnen zien bij Ålesund, aan de Noorse westkust. Maar ook daar hebben we een aantal foto's gemaakt waarop het noorderlicht alleen via de camera viel waar te nemen, waar we ons overigens wél bewust van waren :-)
Bij het Femundmeer hebben we het bijzondere licht niet kunnen ontdekken. Dachten we. Totdat ik deze foto's beter bekeek. Zou het inderdaad het noorderlicht geweest zijn of heeft de groene kleur gewoon met de zonsondergang te maken? Het antwoord laat ik aan experts over, maar het zou natuurlijk zomaar het  noorderlicht kunnen zijn. En daar kom je dan bijna een jaar later achter. De foto's zijn niet bewerkt, dus dit is de kleur zoals de camera het geregistreerd heeft.
Als we daar weer een keer zijn of op een andere plek met goed zicht op het noorden, dan moeten we de camera 's avonds misschien eens vaker op een statief zetten en nog wat meer foto's maken. Je weet maar nooit wat je te zien krijgt...


Wil je het prachtige noorderlicht bekijken dat wij in Ålesund gezien hebben, dat kan hier. Dan kun je meteen van alles lezen over een handige noorderlicht app, zodat je altijd weet wanneer het noorderlicht in Scandinavië te zien is en nog veel meer handige wetenswaardigheden over dit onderwerp. 









zaterdag 29 juli 2017

Oud en vervallen

Weet je wat ik mooi vind als ik in Noorwegen ben? Van die oude, vervallen gebouwen die helemaal in het prachtige landschap lijken te passen. Alsof ze er altijd zo uitgezien hebben. Ze hebben ooit een functie gehad maar werden om de een of andere reden niet meer onderhouden. Botenhuizen, schuren en zelfs huizen, soms nog met gordijnen en al en misschien nog wel meer attributen, die leeg staan en met gemak het decor kunnen vormen voor een film. Het zijn in ieder geval dankbare foto-objecten. En R en ik maken daar graag gebruik van.


Foto boven: een botenhuis aan de oever van het Femundmeer. Wat een geluk dat het water spiegelglad was.


Foto boven en onder: een schuur langs de schilderachtige weg die de aanloop vormt naar de Sognefjell en de hoogste bergpas van Europa is.


Foto onder: een verlaten huis bij het plaatsje Gamvik in Noord-Noorwegen, met een fantastisch uitzicht op de Barentszzee. Wat een toplocatie! Maar de omstandigheden zullen nog weleens bar en boos zijn. Harde wind, kou, lange winters waarin de zon niet meer boven de horizon uit komt en afgelegen wonen. Daar moet je wel tegen bestand zijn.  


De foto van dit huis heb ik al eens eerder gebruikt in een blog, maar ik vond het wel goed in het rijtje van vervallen gebouwen passen en daarom gebruik ik hem gewoon nog een keer.
Als je benieuwd bent waar ik deze foto al eerder geplaatst heb, bekijk dan mijn blogs met de titel Sommige foto's... en Noord, noordelijker, noordelijkst. Dan kun je even rustig rondkijken in een van de noordelijkste regio's van Noorwegen. Veel plezier!












zaterdag 22 juli 2017

Sfeerplaatjes

Het mooie Drentse land hebben wij achter ons gelaten. We zijn weer thuis. Diever lijkt ver weg maar ligt slechts een uurtje rijden van ons verwijderd. Wat is nou een uurtje? En toch is het daar een andere wereld. Een wereld met een enorme variatie in het landschap, met rust en stilte en fijne fietstochten door de prachtige natuur en schilderachtige dorpjes. Ja, dat mis ik allemaal wel een beetje. Maar waar het vooral om ging, was dat R en ik daar een zekere mate van rust zouden vinden na de heftige tijd die achter ons ligt en dat eraan mijn conditie gewerkt zou worden. Die laatste had na mijn operatie van eind april een flinke knauw gekregen. Beide dingen zijn gelukt. We konden daar heerlijk tot rust komen en mijn lichamelijke conditie is er dankzij het vele fietsen behoorlijk op vooruitgegaan. Dat is heel erg fijn, al moet ik er wel bij zeggen dat sommige andere dingen mij snel te druk worden en daardoor veel energie kosten. Denk aan lange gesprekken voeren, drukte in winkels of op straat en bij feestjes e.d. Maar ook dat zal te zijner tijd vast wel weer de goede kant op gaan.

Natuurlijk heb ik geprobeerd schrijfinspiratie op te doen tussen de bossen en op de heide en heb ik veel nagedacht over een eventueel vervolg op De kleur van liefde. Het is de eerste keer dat lezers vragen of ik op een van mijn boeken een vervolg ga schrijven. Leuk! Of ik dat daadwerkelijk ga doen weet ik nog niet zeker. Het is namelijk een behoorlijke uitdaging. Een tweede deel mag niet onderdoen voor het eerste deel en als het even kan moet het misschien nog beter zijn dan het eerste boek. Ik heb ooit gezegd dat ik wel van een uitdaging hou, dus wat houdt mij tegen? Eh... laat ik eerst maar eens zorgen dat ik mijn nieuwe manuscript af krijg. Er wordt hard gewerkt aan een verhaal dat zich dit keer niet in Drenthe maar weer in Noorwegen afspeelt. Dat doet mij regelmatig naar onze foto's teruggrijpen die daar gemaakt zijn. Bij het bekijken van de foto's kwam ik een paar sfeerplaatjes tegen die niets met het nieuwe boek te maken hebben maar alles met rust en stilte. Daar moest ik natuurlijk even bij wegdromen.  



De foto's zijn gemaakt bij het Noorse Hornnes in het Setesdal. Op de twee bovenstaande foto's zorgde de ondergaande zon voor een bijzonder plaatje. Het leek alsof we deel uitmaakten van een prachtig schilderij. De volgende foto is in de ochtend gemaakt. Als je lang genoeg naar de foto's kijkt voel je bijna de rust, hoor je bíjna de stilte. En laat dat nou net iets zijn waar ik van hou :-)





woensdag 12 juli 2017

Voilà, daar is hij dan

Laatst vroeg iemand mij of de hartvormige boomstam die ik in De kleur van liefde beschreven heb écht bestaat. Ja, die boomstam bestaat echt, al zou ik hem misschien niet eens meer weten te vinden. Ook de oorlogsmonumenten die ik, net zoals de boomstam, in het voorwoord van mijn boek noem kom je in het Drents-Friese Wold tegen. Het zijn allemaal dingen die mij aan het denken hebben gezet en mij deden besluiten een boek te schrijven waarin ik dit alles kon verwerken. Over de oorlogsmonumenten vertel ik later meer. Laat ik nu eerst eens bewijzen dat de hartvormige boomstam inderdaad echt bestaat. De plek waarbij Linde, de hoofdpersoon, iets merkwaardigs meemaakt. Voilà, daar is hij dan.


Op onderstaande foto zie je een van mijn favoriete (helaas te korte) fietspaadjes door het Drents-Friese Wold. Het is misschien niet goed te zien maar er hangt een serene sfeer die bijna geheimzinnig aandoet. En ook dat zette mij aan het denken voordat ik met het schrijven van De kleur van liefde begon.


En als we het toch over hartvormig hebben, ook in Noorwegen houd ik mij bezig met hartvormige objecten. Ik zoek daar altijd naar mooie stenen en als ze de vorm van een hart hebben, dan ben ik helemaal blij. Foto's van de hartvormige stenen die ik daar gevonden heb kun je hier en hier bekijken. Inmiddels is de verzameling alweer uitgebreid met nieuwe exemplaren maar daar heb ik nog geen foto's van gemaakt. De steen op de volgende foto kwamen we tegen tijdens een wandeling op Valdresflya in Noorwegen.


Op onderstaande foto zie je ongeveer de plek waar de steen lag, waar je gruis tussen de begroeiing ziet.


De steen lag er zo mooi tussen piepkleine plantjes en het gruis en zat bovendien half in de rotsachtige bodem vast, alsof hij vanuit de aarde omhoog gegroeid was, dat ik besloot hem te laten liggen. Die steen hoorde daar gewoon thuis. Losse stenen neem ik mee maar deze... Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen :-)



donderdag 6 juli 2017

Daarom

Zwervend door het mooie Drents-Friese Wold verwacht ik bijna sommige personages uit mijn roman De kleur van liefde tegen het lijf te lopen. Het is net of Ethan, een van de hoofdpersonen, ieder moment tevoorschijn kan komen, gekleed in een RCAF uniform, het tenue van de Canadese luchtmacht, maar dan wel een uniform dat tijdens de Tweede Wereldoorlog gedragen werd. Met een beetje fantasie zie ik hem lopen op een bospad tussen de dennen- en loofbomen. En als de zon een mysterieuze lichtplas op de varens werpt die de bodem bedekken, zou je bijna geloven dat Ethan in de buurt is.


Of ik zit op een bankje, met uitzicht over het uitgestrekte Doldersummerveld. Het bankje waar Linde, de hoofdpersoon, regelmatig naartoe fietst om in de vroege ochtenduren de rust te absorberen die er op dat tijdstip te vinden is. Ik tuur dan naar het pad (links op onderstaande foto) dat over het Doldersummerveld loopt en denk bij mezelf: hier zat Linde op het bankje en daar op dat pad over de heide liep Ethan. Linde die op deze plek nog nietsvermoedend kennismaakt met de vriendelijke maar bijna schuchtere Ethan, een man die een heftig verleden met zich meedraagt.


Alles wat ík op het Doldersummerveld zie bewegen zijn een paar grazende Schotse hooglanders en een handjevol fietsers die via het pad het heideveld doorkruisen. Geen Ethan, geen Linde. En dat is maar goed ook, anders klopte er iets niet. 
In mijn vorige blog noemde ik dat ik het speciaal vind om na het schrijven van De kleur van liefde tijd door te brengen in de omgeving waar het boek zich afspeelt. Als ik terugkeer naar de plaatsen die ik in mijn andere romans beschreven heb, zie ik daar altijd wel personages voor me maar bij De kleur van liefde heb ik dat meer dan bij de rest van mijn boeken. De herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog die in en rond het Drents-Friese Wold te vinden zijn hebben mij destijds doen besluiten De kleur van liefde te schrijven. En omdat bepaalde dingen nogal indruk op mij gemaakt hebben denk ik dat ik daarom deze personages moeilijker los kan laten dan alle andere personen die ik ooit een rol toebedeeld heb in mijn boeken.


De bijbehorende foto's zijn deze keer voor een groot deel zwart-wit met een vleugje kleur erin. Waarom, hoor ik mensen denken. Ik heb daarvoor gekozen omdat in De kleur van liefde het heden en verleden met elkaar verweven zijn en ik dat op deze manier via de foto's weer kan geven. Én omdat ik een beetje creatief experimenteren wel leuk vind om me mee bezig te houden. Daarom.


zondag 2 juli 2017

Het torentje

Nee, niet het Torentje in Den Haag maar een torentje van een ander kaliber. Een veel leuker torentje, vind ik :-) Als wij tijdens onze kampeerreizen door Scandinavië op een prachtige plek komen bouwen we er weleens een steenmannetje, een torentje gemaakt van stenen. Iedereen heeft zo zijn eigen reden om stenen bij elkaar te zoeken en op te stapelen tot ze een torentje vormen. Voor ons is het bouwen van een steenmannetje een traditie geworden als we in het Hoge Noorden zijn, zoals op de foto hieronder. Daarop is een torentje te zien dat we gebouwd hebben op Valdresflya in Noorwegen. Wat een formidabel uitzicht, hè? Je zou bijna jaloers worden op het steenmannetje dat uitkijkt over een imposante bergwereld met een bijbehorend dal. 


Maar wat doe je als je in het noorden van Nederland kampeert en je wilt een torentje bouwen? In het Drentse Diever, waar wij nu kamperen, vind je wel zwerfkeien waar je iets van zou kunnen bouwen maar niet op de plek waar wij ons nu bevinden, of ik moet ze bij iemand uit de tuin stelen. Aangezien ik netjes ben opgevoed doe ik dat maar niet. Dus dan even de fantasie aan het werk zetten en een torentje bouwen van het beschikbare materiaal dat hier volop in de natuur te vinden is: dennenappels. 


En zo geschiede het dat waarschijnlijk het eerste dennenappelmannetje in Drenthe gebouwd werd en misschien zelfs wel het eerste exemplaar in Nederland. Zal ik de plaatselijke krant erover inlichten? ;-) Dan kan ik meteen weer mijn roman De kleur van liefde promoten. Die speelt zich hier immers in de omgeving af. Het voelt wel speciaal om na het schrijven van De kleur van liefde weer door de Drentse bossen en over de heide te zwerven. Dan bekijk je alles ineens met andere ogen. En zeker na alles wat wij de laatste tijd hebben meegemaakt. Dat maakt het extra speciaal.      

donderdag 22 juni 2017

De kleur van liefde in de Story Zomerspecial

Heb jij de Story Zomerspecial al gezien? Daarin vind je dit keer niet alleen allerlei nieuws over BN'ers maar ook 10 boekentips, leesvoer voor de zomer, thuis of op vakantie. En het leuke is dat mijn roman De kleur van liefde bij deze 10 tips staat, net zoals Oostzee Romance van Anita Verkerk, allebei boeken van Uitgeverij Cupido. Geweldig!



Dus heb jij deze zomer tijd om te lezen, verdiep je eens in De kleur van liefde, een boek dat zich afspeelt in en rond het Drentse Diever. Mocht je bij het lezen van mijn roman de smaak te pakken krijgen en zelf een keer het dorp Diever willen bezoeken en alle andere plaatsen daar in de buurt die in het boek voorkomen, dan kan ik je dat aanraden. De omgeving is er prachtig. Misschien kom je mij tegen, want nu en dan wandel en fiets ik daar rond. En wie weet wat je daar nog meer ontdekt ;-)

Wil je weten wat lezers van De kleur van liefde vonden? Neem een kijkje op de pagina Boekrecensies. Een van de recensenten schreef: Als je je openstelt voor de vraag of er meer is tussen hemel en aarde en houdt van een ontroerend, romantisch en zeer origineel verhaal, dan is dit een must-read met een verrassende toevoeging... 

woensdag 17 mei 2017

Bedankt!

Nog niet zo lang geleden plaatste ik op Facebook een bedankje voor, in willekeurige volgorde, alle hartverwarmende, mooie en ontroerende kaarten, berichtjes, telefoontjes en attenties die ik ontving naar aanleiding van mijn verblijf in het ziekenhuis. Daarnaast kwam er zo nu en dan bezoek, ook voor deze mensen nog een bedankje! Een poosje later realiseer ik mij dan ineens dat niet iedereen op Facebook te vinden is en ik via mijn blog ook een bedankje kan plaatsen voor degenen waar ik op die manier contact mee heb.
Laat ik eerst vertellen hoe het inmiddels met mijn gezondheid gaat. De operatie is alweer vier weken geleden. Het gevoel alsof er een wals over mij heen is gereden (waarover ik in een van mijn vorige blogs schreef) is gelukkig zo goed als verdwenen. Op wat kleine pijntjes hier en daar na valt er een verbetering te bespeuren. Wat een opluchting! Eindelijk kan ik iets meer ondernemen zonder me voorzichtig in allerlei bochten te moeten wringen. Zware klusjes zijn er nog niet bij, net zoals zwaar tillen, dat mag ik nog niet doen. Het energiepeil is bovendien nog erg laag maar we doen ons best om daar verandering in te brengen. Vandaag kon ik voor het eerst de moed opbrengen om bepaalde klusjes zelf te doen, ondanks de zomerse warmte. Klusjes die R eerst voor mij deed. Weer een stapje vooruit in het herstel!
Wandelen probeer ik wel maar dat gaat om hele kleine afstanden. Binnenkort ga ik proberen te fietsen. Eerst een piepklein rondje en het liefst zonder veel hobbels, want ik heb geen idee hoe het zal gaan. Al met al gaat het langzamerhand de goede kant op en dat is fijn. En als ik dan ook weer eens zin in koffie zal krijgen, dan zou dat ook heel plezierig zijn. Niet dat het belangrijk is maar na een operatie lust ik weken geen koffie (en sommige andere dingen ook niet). Het zal waarschijnlijk met de narcose te maken hebben. Ik ben niet aan koffie verslaafd, nee, maar een paar kopjes per dag drink ik normaal gesproken graag. Het zijn van die gezellige genietmomenten die ik nu met thee opvul. Ook lekker, maar af en toe een kopje koffie... Ach, op een dag denk ik bij mezelf: vandaag heb ik zin in koffie! Zo ging dat na de vorige operatie ook. En daarom wacht ik geduldig op die dag, al kan ik beter op de dag wachten dat ik weer normaal kan functioneren ;-)
En nu wordt het tijd dat ik een foto plaats voordat ik nog meer onzinnige dingen uitkraam. Een foto om iedereen te bedanken voor alles wat ik aan het begin van dit bericht genoemd heb...


De foto is gemaakt bij een berkenbosje met prachtige, witte boomstammen aan de rand van het dorp Diever in Drenthe. Het was op de een of andere manier een hele serene plek met de roze bloemen op de voorgrond. 

zondag 14 mei 2017

Interview We Love Feelgood

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over een prachtig boekverslag en twee mooie recencies voor mijn roman De kleur van liefde op Hebban We Love Feelgood. Behalve dat twee recensenten van Hebban mijn boek beoordeeld hebben, vonden ze het leuk om via een interview het een en ander over mij aan de weet te komen. En dus heb ik geprobeerd allerlei vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Vragen over mijn manier van schrijven, inspiratie en over Drenthe en De kleur van liefde


En natuurlijk heb ik ook vragen beantwoord over Noorwegen en nog veel meer andere onderwerpen. Ben je benieuwd wat voor interview het geworden is? Dat is hier te lezen. Daarna weten jullie weer iets meer over mij en mijn leven als schrijfster :-)