zaterdag 31 december 2016

2017

Een hoopvol, kleurrijk, gezond en inspirerend 2017 gewenst!


(Foto: Valdresflya, Noorwegen.) 

dinsdag 27 december 2016

De rendierkudde 2

Vind jij rendieren ook zo mooi om te zien? Blijf dan vooral even op mijn blog. Laatst heb ik al een aantal foto's geplaatst van deze bijzondere dieren, die kun je hier bekijken en nu is het tijd voor een korte video.
De video is gefilmd met een fotocamera en dat valt lang niet altijd mee. Vooral als je heel veel bewegende dieren in het vizier hebt en vanaf een behoorlijke afstand in moet schatten of iets nou wel of niet goed in beeld komt. Gelukkig viel er van een aantal op zich staande filmpjes één video te maken. Op die manier krijgen jullie een beetje een indruk hoe wij de rendierkudde gezien hebben en hoe overweldigend het is om zo veel van deze dieren bij elkaar rond te zien lopen. Veel plezier!



Bekijk de video op een volledig scherm om nog meer het gevoel te krijgen alsof je er zelf bij bent. Lukt dat niet via bovenstaand filmpje, dan kun je de video op YouTube wel op een volledig scherm bekijken.


zaterdag 24 december 2016

Licht

De ochtendhemel was egaal grijs, de stilte overweldigend. Het laagje verse sneeuw en de tintelfrisse vrieskou vertelden ons dat het niet lang meer zou duren voordat de winter echt zijn intrede zou doen en alles toe zou dekken met een nog veel dikkere, witte deken. 
Plotseling drong er licht door het grijze wolkendek heen. Licht dat op de bepoederde bergen scheen. Heel even maar. Het gaf net dat beetje extra magie aan het landschap, alsof het wilde zeggen: hoe donker het ook om je heen is, er is altijd licht. Onthoud dat goed.

Een fijn en liefdevol kerstfeest!  


(De foto is gemaakt op 29 september 2016 op Valdresflya in Noorwegen, waar we op een ochtend wakker werden te midden van een witte wereld.) 

vrijdag 23 december 2016

De rendierkudde

Kerstmis en rendieren zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, dus leek het me mooi om in deze tijd van het jaar iets over rendieren op mijn blog te plaatsen. Soms zie je tijdens een reis door Scandinavië een paar exemplaren langs de kant van de weg lopen of de weg oversteken. En als je geluk hebt, zie je ergens een kleine groep rendieren bij elkaar. De kans dat je op een enorme kudde van deze dieren stuit, is niet bijster groot te noemen of je moet echt heel veel geluk hebben. 


En dan komen we aan bij het vervolg van mijn verhaal over de plek waar wij vrij kampeerden en waar we nog steeds aan het wachten waren op een vast en zeker bijzondere gebeurtenis. 
Op de derde dag dat wij daar verbleven arriveerde een pick-up truck met een paardentrailer erachter. Twee ruiters gingen ieder op een IJslands paard en met honden de bergen van de Jotunheimen in. De helikopter waar ik in een paar van mijn vorige posts over schreef, was alweer vroeg in dezelfde richting vertrokken als de ruiters met  de paarden. Bij een kraal waren mensen met allerlei klusjes bezig en langs de weg die ons scheidde van de kraal werden verkeersborden geplaatst waarop een waarschuwing te zien was voor overstekende dieren. Ja, nu wisten we het zeker, er werd een kudde rendieren bijeengedreven en de kudde zou vanuit de bergen hiernaartoe geloodst worden. Dat kon bijna niet anders. Op een gegeven moment gingen mensen te voet de bergen in. Voor ons het teken dat de rendieren er waarschijnlijk aan kwamen en deze mensen ook alles in goede banen moesten leiden. We beseften dat ons geduldige wachten beloond ging worden. Aan het einde van de middag was het zover, vanuit de bergen kwam er een enorme kudde rendieren tevoorschijn. Het moment dat ze in zicht kwamen was onvergetelijk. Het gevoel dat je toeschouwer was van iets wat waarschijnlijk al eeuwen en eeuwen op dezelfde manier plaatsvond, was bijna niet te bevatten. 


Op de foto hierboven heb ik cirkeltjes gezet rond een paar mensen die de bergen in waren gegaan: een paard met ruiter (rechts), dicht daarachter iemand te voet en linksboven ook iemand die er liep. Voor de rest dreef de helikopter de rendieren voor een heel groot deel in de juiste richting. Wil je de kudde beter zien, klik dan op de foto's.    
    

Rendieren behoren toe aan de Samische bevolking, de oorspronkelijke bewoners van Lapland. Maar de Samen verblijven hier en daar ook buiten Lapland, zoals bijvoorbeeld bij het Zweedse Idre en Mittådalen en bij het Noorse Valdresflya waar wij ons dus bevonden. 
Het moment was aangebroken dat de weg werd afgezet met gaas en er mensen gekleed in goed zichtbare veiligheidshesjes op de weg gingen staan om het verkeer er attent op te maken dat de rendieren de weg over zouden steken, naar de kraal toe. 


Als je naar boven- en onderstaande foto kijkt, zie je de rendieren langs een hek lopen dat naar de kraal leidt. Verder naar achteren zie je nog een deel van de kudde staan. De helikopter had de kudde in tweeën gedeeld. Eerst ging de ene helft van de kudde naar de kraal en uren later de andere helft.


Ons werd samen met een handjevol andere toeschouwers vriendelijk verzocht op een ons aangewezen plek te gaan staan, niet te dicht bij het hek. Er werd uitgelegd dat de rendieren onrustig van ons zouden kunnen worden en als er een geschrokken dier besloot om te keren, dan bestond de kans dat de hele kudde zijn voorbeeld volgde. En dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ook al stonden we een eindje verderop, we hadden nog steeds een riant zicht op de kudde. Het was alsof je naar een spectaculaire film keek in plaats van dat je er zelf bij aanwezig was.



Op de volgende foto's zijn de rendieren de weg overgestoken en bevinden ze zich in de kraal. De helikopterpiloot was een echte stuntvlieger en vloog soms zo laag dat we bang waren dat hij misschien een paaltje zou raken of zoiets. 



Zodra de rendieren in de kraal aan waren gekomen mochten wij een kijkje komen nemen. Dat voelde alweer als een unieke buitenkans en als een zeer geschikt moment om foto's te maken.



In de kraal worden rendieren o.a. geteld en geselecteerd. En als ik het goed begrepen heb worden er eerder in het jaar de kalveren gemerkt die in het voorjaar geboren zijn. 


Het geluid dat de rendieren voortbrachten, het dreunen van de hoeven, de enorme hoeveelheid dieren met al die geweien die door elkaar heen leken te krioelen, al met al was het een belevenis waar we nog lang aan zullen blijven denken. Wat boften wij dat we ons inderdaad op het juiste tijdstip op de juiste plaats bevonden en een overweldigende ervaring rijker waren geworden.
Tja, en dat was dan het einde van het vervolgverhaal over Valdresflya. Ik hoop dat jullie via de foto's en de bijbehorende tekst een beetje de sfeer op hebben kunnen snuiven van het indrukwekkende landschap daar en wat er zomaar kan gebeuren als je je daar bevindt. Maar... ik heb nog het een en ander in petto wat met rendieren te maken heeft. Ik ben nog bezig iets in elkaar te knutselen. Dus als jullie daar ook nog het geduld voor op weten te brengen... O ja, we hebben Rudolph trouwens niet kunnen vinden tussen al zijn soortgenoten ;-)


woensdag 21 december 2016

Het uitzicht en het steenmannetje

Daar zat ik dan, in alle rust, boven op een heuvel, met een fantastisch uitzicht over een ongelooflijk mooi landschap en met een steenmannetje naast mij. Ik probeerde alles wat ik zag in mij op te nemen. Hoe ik daar terecht was gekomen? Ik zal het jullie vertellen.  


Wij kampeerden nog steeds te midden van de indrukwekkende Noorse natuur van Valdresflya, in afwachting van iets wat blijkbaar te gebeuren stond. (Zie de post Wat we nog niet wisten... en Het wachten.) Maar hoelang dat wachten zou duren, daar hadden wij geen idee van. Op de foto hieronder zie je ons links op de plek staan waar we vrij kampeerden. Wat zien die campers er dan nietig uit, met de bergen van de Jotunheimen als een groots decor op de achtergrond. 


Na ons ontbijt besloten we een heuvel op te klimmen. De weersomstandigheden waren perfect om een wandeling te maken, maar dan zou het wel een korte tocht worden waarbij we uitzicht bleven houden over de omgeving waar wij kampeerden, zodat we alles in de gaten konden houden. Zodra er iets anders dan anders te zien zou zijn, zouden we weer snel genoeg een weg naar beneden weten te vinden en op tijd zijn om eventueel foto's te kunnen maken. 


Op weg naar de top van de heuvel was het genieten van een grandioos uitzicht over Valdresflya en natuurlijk kwamen we steenmannetjes tegen, zoals op onderstaande foto. Wie goed kijkt ziet links van de grote kei een krom streepje. Dat is de weg die door dit ruige gebied loopt.


Dacht je de top van de heuvel bereikt te hebben, liggen er natuurlijk weer andere heuvels achter of misschien moet ik het bergen noemen. Op een gegeven moment zagen we ergens meerdere steenmannetjes bij elkaar staan. Dat is meestal een teken dat er daarboven iets moois te zien is. Maar was dat werkelijk het geval? 


Op het moment dat we de steenmannetjes bereikt hadden, bleek dat tot onze grote verrassing inderdaad het geval te zijn. Er ontvouwde zich een uitzicht voor ons dat onze verwachtingen overtrof. Overal waar je keek: magnifiek! 




Traditiegetrouw bouwen wij op een mooie plek altijd een steenmannetje voor onze kinderen en kleinkinderen. We spreken dan de wens uit dat ze gezond en gelukkig mogen zijn. Zo ook hier. En dan komen we meteen bij de foto uit waarmee we begonnen zijn. De foto boven aan deze post waar je mij naast dit steenmannetje ziet zitten.


Op de volgende foto is er ingezoomd op een van de onwaarschijnlijk blauwe meren die we in de verte zagen liggen.


Kijken we de andere kant op, dan is het landschap anders maar zeer zeker net zo imposant als de rest van de omgeving om ons heen.



Na een fijne wandeling waren we weer teruggekeerd op onze kampeerplek waar het de rest van de dag nog goed toeven was. Er was nog niets veranderd aan de situatie en het zag ernaar uit dat we geduldig moesten blijven wachten, totdat... 
De volgende dag – de derde dag dat wij ons daar bevonden – zou het eindelijk zover zijn maar dat wisten wij natuurlijk niet. En dan gebeurde het ook nog pas aan het einde van de middag. Over geduld gesproken... 


Maar jullie hoeven niet meer zo lang geduld te oefenen, hoor. Binnenkort laat ik jullie weten waar wij al die tijd op hebben gewacht. En ik kan jullie vertellen dat het de moeite waard was! 


















donderdag 15 december 2016

Het wachten

Laat ik een begin maken met een vervolg op mijn vorige post. Zoals jullie de keer hiervoor konden lezen was er iets gaande in de omgeving van de plek waar wij op dat moment vrij kampeerden, een plek met een formidabel uitzicht op de bergen van de Jotunheimen.



Na onze overnachting op Valdresflya zagen we 's morgens hoe er een eindje bij ons vandaan steeds meer bedrijvigheid ontstond. Het was niet alleen een helikopter die tussen de bergen uit het zicht verdween, op zoek naar... Ja, naar wat? Inmiddels stonden er ook meer auto's geparkeerd bij de plek waar de helikopter opgestegen was. Mensen waren druk in de weer met voorbereidingen van... Ja, van wat precies? 


Er stond iets te gebeuren. Geen twijfel mogelijk. En we kregen steeds meer en meer het gevoel dat ons vermoeden – dat ik de vorige keer al noemde – van wat het zou kunnen zijn juist was. Het was alleen een kwestie van wachten. Geen idee hoelang. Dus bekeken we Rock on top of another rock maar eens, te zien op de foto hieronder. Het is iets wat met een kunstproject te maken heeft. (Hier te lezen.)


Er moest uiteraard gecontroleerd worden of de enorme kei wel stevig genoeg op zijn plek lag ;-)


De volgende foto is een zoekplaatje. Ik durfde het voor het eerst in bijna twee jaar tijd aan een boek te lezen. Daar had ik sinds begin vorig jaar de moed niet meer voor op weten te brengen. Vanwege de chemokuren die ik een tijdlang onderging was het nogal eens een chaos in mijn hoofd en was de concentratie ver te zoeken. Het heeft lang geduurd voordat het beter ging en ik alles weer een beetje op orde kreeg, hoewel ik er af en toe nog last van heb. Beslist niet handig als je schrijfster bent. Al mijn concentratie werd en wordt in het schrijven van boeken gestopt en in het bloggen. Maar vanaf nu hoop ik toch weer eens wat meer boeken te lezen.  


De rust op deze prachtige plek en het kabbelende water zorgden ervoor dat ik op mijn gemak met het lezen van een boek kon beginnen. 


Er was trouwens nog iemand die geduldig wachtte op iets wat te gebeuren stond en af en toe rondliep in afwachting van...


We hadden in ieder geval geduld, want als het werkelijk datgene was waarvan we dachten dat het dat was, dan zou het voor ons een unieke gebeurtenis zijn, iets wat je niet vaak meemaakt. En niet alleen voor ons. Misschien hadden we het geluk op het juiste tijdstip op de juiste plaats te zijn. De tijd zou het leren. Voor we het wisten verdween de zon achter de bergen en was er weer een dag voorbij.


Wordt nogmaals vervolgd... 





     


vrijdag 9 december 2016

Wat we nog niet wisten...

De weersomstandigheden zaten mee. We waren op weg naar Valdresflya, een hoogvlakte die aan het Noorse Nationaal Park Jotunheimen grenst. Het was de bedoeling daar een nacht vrij te kamperen. De weg (weg 51) over deze hoogvlakte kennen we van andere keren. We reden er toen met zon of met kou, wind en regen of met plakkaten sneeuw tussen de rotspartijen. Hoe vaak je er ook rijdt, de omgeving ziet er telkens anders uit. Maar nog nooit was het zoals deze keer, met het avondlicht dat de herfstachtige omgeving in o.a. roestbruine en hier en daar bijna koperen tinten onderdompelde en het water van een meer diepblauw kleurde. Dat vroeg om een fotostop, en daarna nog een... en nog een. Ja, wij schieten altijd flink op als we onderweg zijn, met ik weet niet hoeveel keer stoppen in een uur om de omgeving te fotograferen ;-) 


Naast fotomomenten zijn dat meteen genietmomenten. Wij hebben geen haast als we op reis zijn. Ik ga vaak ergens op een rotsblok zitten om de omgeving in mij op te nemen. Opgaan in de indrukwekkende en vooral stille Noorse natuur is een goede manier om de geest tot rust te laten komen. 



Op de foto boven en onder zie je hoe de weg zich langs het water slingert en daarna om de berg heen, om verderop over de kale hoogvlakte achter de horizon te verdwijnen. Het heeft iets weg van een maanlandschap of, zoals wij meestal zeggen, een oerlandschap.  


Het uitzicht op het meer met de naam Vinstre was verbluffend mooi (foto onder). Langs het meer zie je het begin van een 45 kilometer lange tolweg, de Jotunheimvegen, die je naar het plaatsje Skåbu leidt. 
Wij hebben deze onverharde weg ooit gereden tijdens regenachtige en koude weersomstandigheden, waardoor er helaas slecht zicht op de mooie omgeving was. Des te leuker dat de weergoden ons deze keer gunstig gezind waren. 


En daar staan we dan op onze overnachtingsplek, midden op Valdresflya, samen met nog een andere camper.  


De volgende ochtend genieten we alweer van een fenomenaal uitzicht op de bergen van de Jotunheimen. Maar er was iets wat de stilte doorbrak... 


Er steeg een helikopter op die tussen de bergen van de Jotunheimen verdween en veel later weer terugkeerde. Bovendien waren er mensen bezig met het controleren van een grote omheining die iets verderop stond. De teruggekeerde helikopter zette later opnieuw koers richting de bergen. Er was iets gaande en we kregen langzamerhand een vermoeden wat het kon zijn. We wisten toen niet dat we nog twee dagen en nachten op deze plek zouden blijven kamperen.  

  
Wordt vervolgd...




zondag 4 december 2016

Boeiende couleur locale, flashbacks en fantasie

Gisteren kreeg ik bericht van mijn uitgever dat mijn roman Volg je hart een recensie heeft gekregen van NBD BiblionHet is de recensie die op de websites van alle bibliotheken wordt geplaatst en bij bijv. Bol.com. Spannend! Wat vonden ze van het verhaal? Dat valt nooit te voorspellen en dan mag je blij zijn als er een positieve beoordeling gegeven wordt. En in dit geval mag ik inderdaad blij zijn. Het is namelijk een mooie recensie geworden! 

Vier vrouwen reizen met een omgebouwde bus door het Zweedse Lapland en het noorden van Noorwegen. Hippie-achtige Grethe rijdt en leidt de overige, jongere vrouwen naar het volgen van je hart. Maar daarvoor moeten de vrouwen leren omgaan met een huwelijkscrisis, wachten op en openstaan voor nieuwe ontmoetingen en een eigen weg leren gaan. Grethe zelf gaat een oude liefde opzoeken. De schrijfster zit dicht op de huid van de protagonisten en dat verhoogt de betrokkenheid van lezers. Boeiend zijn de couleur locale, die de Nederlandse auteur goed kent, en de historische achtergrond (de aanleg van een spoorlijn rond 1900) van een deel van deze roman, getoond in flashbacks, die op fantasie berusten en mooi in de roman zijn verweven. Het boeiende en soms spannende boek kent een breuk die wat teleurstelt doordat het happy end snel in vogelvlucht wordt neergezet. De populaire schrijfster werd in 2016 met 'Blind Vertrouwen' genomineerd voor de Valentijnprijs (voor romantische boeken). - M. Willard


Wat het snelle happy end betreft, dat heb ik, zonder dat ik het van tevoren wist, in mijn volgende boek hopelijk weer goedgemaakt ;-) Bij het schrijven van mijn nieuwe verhaal ga ik er in ieder geval rekening mee houden. Op die manier leer je er telkens iets bij. 


De foto's in deze post zijn gemaakt in de omgeving van het Zweedse Tornehamn waar Grethe, Sara, Lisbeth en Veerle, de hoofdpersonen uit Volg je hart, in een oude, omgebouwde bus kamperen.
Op de eerstvolgende foto zie je een vuurplaats met op de achtergrond de overblijfselen van een oude brouwerij. Je komt zowel de vuurplaats als de brouwerij in Volg je hart tegen. Daar maken de vier dames iets mee wat van invloed is op het verloop van het verhaal.


Meer (historische) wetenswaardigheden over deze bijzondere omgeving, waar een belangrijk deel van Volg je hart zich afspeelt, vind je in mijn blogpost Een nieuw tijdperk. Neem er gerust een kijkje en waan jezelf even in de wereld van Volg je hart. Veel plezier!