donderdag 25 augustus 2016

Noordelijke plaatjes en praatjes 2

En ik heb er weer een aantal gevonden: eenlingfoto's. Ik heb al eens eerder een serie van deze foto's op mijn blog gezet, die zijn hier te zien. Het zijn foto's waarvan ik één en dit keer hooguit twee exemplaren heb en niet een hele serie over een bepaald onderwerp. Dus als je er zin in hebt om mee te reizen naar een paar bijzondere plaatsen in Noorwegen, lees dan even door. 
We beginnen in Storvika, aan de westkust in Noord-Noorwegen. In het kleine plaatsje dat langs weg 17, de toeristische route de Kystriksveien ligt, vind je een droomplek met een klein zandstrand en hoge bergen die uit zee omhoog rijzen. Ik heb ergens anders op mijn blog al eens foto's geplaatst van Storvika, maar deze kwam ik ook nog in mijn archief tegen en dan kan ik het niet laten, hè. Dan moet ik dat mooie plekje toch weer even laten zien. 
Voor de kampeerders onder ons: achter de Coop supermarkt is een nette camperplek met een paar voorzieningen aangelegd. De supermarkt in Storvika valt niet te missen. Je ziet hem vanaf weg 17 liggen. Deze camperplek grenst zo goed als aan het strandje. Dat is echt genieten. 


Vanaf de kustlijn bij Vevelstad, ook langs weg 17, is er een prachtig uitzicht op het eiland Vega, hier gefotografeerd in het late avondlicht. We hopen dit eiland ooit nog eens te bezoeken. Het moet er erg mooi zijn. 


Lunchen is een klein feestje in Noorwegen. Er is altijd wel ergens een picknickbank te vinden die op een mooie plek staat, zoals op de foto hieronder die gemaakt is bij Honnevje in het Setesdal.


Tijdens de rit van Kautokeino naar Alta, in Noors Lapland, kronkelt een deel van de weg door een indrukwekkend, ruig berglandschap. 



Juhls Silvergallery, een zilversmederij in Kautokeino, beschikt niet alleen over prachtige, zilveren sieraden maar ook over een bijzonder interieur. Het loont de moeite een bezoek aan de smederij te brengen. Je komt er ogen tekort.


Een mysterieuze avondstemming aan een nog half bevroren meer in de buurt van Kautokeino. Zelfs als de weersomstandigheden somber en grijs zijn, heeft het landschap iets magisch, lijkt het. 


Koffie en een kaneelbroodje op een mooie zomerdag dicht bij de Noorse poolcirkel. Op zo'n dag van zonlicht en hemelsblauw kun je natuurlijk niet anders dan blij lachen. Vooral als je een langere periode slechte en koude weersomstandigheden hebt gehad, zoals bij ons toen het geval was. Op de achtergrond zie je de bergen van het Nationaal Park Saltfjellet-Svartisen.  


Het was de bedoeling een kijkje te nemen bij het museum De Samiske Samlinger in Karasjok, een museum dat de Samische cultuur belicht. Wij waren daar te vroeg in het seizoen en helaas was het museum nog gesloten. Jammer! Daarom gluur ik even ongegeneerd naar binnen bij een soort plaggenhut, een voormalig onderkomen van de Samen, de oorspronkelijke bevolking van Noord-Scandinavië.    


Zo, dat was het dan weer voor deze keer. Ik ga snel door met het schrijven van mijn nieuwe boek en nog wat aanverwante werkzaamheden. 
Geniet van de zomer, van de warmte, van het licht, van blote voeten! Voor je het weet is dit jaargetijde weer voorbij en zit je met dikke sokken aan bij de kachel :-)


zondag 14 augustus 2016

Ronddwalen

Vandaag dwalen we even rond in de omgeving waar een van mijn oudere boeken, Julie's liefde, zich afspeelt. We gaan naar het Nationaal Park Gutulia in Noorwegen. Heb je Julie's liefde gelezen, dan klinkt de naam van dit park je misschien bekend in de oren. Ik heb het ooit al eens eerder genoemd, maar voor diegenen die het nog niet weten, in het park vind je een oude zomerboerderij. Deze boerderij speelt een belangrijke rol in Julie's liefde en is alleen te bereiken via een wandelpad of via het water. Ruim 250 jaar geleden trokken er voor het eerst mensen naar deze plek om daar tijdens de zomermaanden een boerderij te runnen. Dit gebeurde voor het laatst in 1949.  
Wie over het pad naar de oude boerderij loopt, stuit regelmatig op een mooi uitzicht over het Gutulisjøen, een meer. De twee eerstvolgende foto's zijn een paar van die plekken met uitzicht. 



De wandeling over het pad leek soms op het nemen van een hindernisbaan. Via planken, boomstammen en touwen moest je droge voeten zien te houden. 


Met een beetje geluk heb je een ontmoeting met een paar rendieren. In deze omgeving zwerven de zuidelijkste kuddes rendieren van Noorwegen en Zweden rond. Gutulia ligt namelijk dicht tegen de Zweedse grens aan. De kuddes behoren toe aan de Samische bevolking.


Dicht bij de boerderij aangekomen is er een weids uitzicht over het meer en de bergen.


Op de foto hieronder zie je een van de eerste gebouwen die je tegenkomt zodra je bij de boerderij bent aangekomen.


Op een verweerde, grijze boomstam groeit een dapper bessenstruikje. 


De zomerboerderij bestaat uit verschillende gebouwen. Ik had er al een keer een foto van op mijn blog geplaatst, maar ik heb per ongeluk (nou ja, per ongeluk...) wat blogs en foto's verwijderd waarvan ik achteraf dacht: waarom heb ik dat gedaan? Dus wie die foto nog nooit gezien heeft, hier volgt een foto van een paar gebouwen van de boerderij. 


En hier zie je de boerderij in zijn geheel.


Vanaf de boerderij kun je een wandeling maken naar de top van de erachter liggende berg, Gutulivola. Vanaf daar valt er een prachtig uitzicht over de wildernis te bewonderen, maar dat hebben we helaas zelf nog niet kunnen bekijken. Die wandeling zouden we graag nog eens willen maken, mochten we ooit weer eens in de buurt komen van Gutulia. 
Wil je meer weten over deze omgeving, dan vind je op deze website allerlei nuttige en interessante informatie en kun je even heerlijk ronddwalen door nog veel meer moois dat er in dit prachtige gebied te vinden is. 







zondag 7 augustus 2016

Volg je hart

Ineens kwam ik tot de ontdekking dat ik het in mijn vorige blogpost wel over mijn nieuwe boek Volg je hart heb gehad, dat in november verschijnt, maar dat ik de cover van dit boek nog helemaal niet op mijn blog heb geplaatst. Wel op Facebook en Twitter, dus hoog tijd dat ik de vrolijke cover hier ook laat zien. 


Waar gaat het boek over? Sara woont in een Noors dorpje ver boven de poolcirkel. Ze droomt van warmere oorden en een leuke date. Haar dorpsgenote Lisbeth is getrouwd, maar van haar ooit zo spannende huwelijk is weinig meer over. En de Nederlandse Veerle verblijft vanwege onvoorziene omstandigheden noodgedwongen in het dorp. Als de wat excentrieke Grethe de drie vrouwen voorstelt om met haar mee op reis te gaan in een oude verbouwde bus, grijpen ze deze gouden kans met beide handen aan...

Voor de liefhebbers: Volg je hart is al te reserveren bij Bruna. Het betekent wel dat je nog even geduld moet hebben voordat het boek uitkomt, maar zodra je het boek in handen hebt, ga je samen met de hoofdpersonen mee op een verrassende reis. En daar hoef je geen stap voor te verzetten. Leuk vooruitzicht, toch? 

vrijdag 5 augustus 2016

Switchen

De afgelopen dagen switchte ik heen en weer tussen een dorpje in het noorden van Noorwegen, Berlevåg, en het Drentse Diever. Niet in het echt, hoor. Was dat maar waar. Nee, ik reisde in gedachten heen en weer tussen mijn boek Volg je hart, dat in november verschijnt, en mijn nieuwe manuscript waar ik momenteel aan werk en dat zich in Diever afspeelt. 

Het Noorse Berlevåg in de avondzon.
De glooiende, groene velden van het Drentse Diever in de avonduren.

Er moest nog even iets toegevoegd worden aan het verhaal van Volg je hart en dat betekende dat ik me in mijn fantasie tijdelijk in Noord-Noorwegen bevond, tussen ruige rotspartijen en kale bergen. Een van de hoofdpersonen, Sara, wilde graag nog iets zeggen en die kans heeft ze nu gekregen. Toen ze haar zegje gedaan had, moest ik nogmaals afscheid van haar nemen voordat ze de wijde wereld introk. Ik maakte me een beetje zorgen over haar, ze heeft nogal eens pech in haar leven. Maar ze zal voortaan toch echt zelf haar problemen moeten oplossen.

In de verte ligt Berlevåg, aan de Barentszzee. In tegenstelling
tot Diever is er weinig groen te vinden.

Hoe dan ook, ik reisde daarna weer terug naar het groene Diever en probeerde mijn gedachten te focussen op de belevenissen van de personages in mijn nieuwe manuscript.

Hunebedden zijn onlosmakelijk verbonden met Drenthe.
Ook bij Diever vind je er een. 

En nu maar hopen dat ik de personen uit die twee verhalen per ongeluk niet met elkaar verwissel. Dat de Noorse Sara plotseling in het Drentse dorp opduikt. Dan worden de verkeerde mensen verliefd op elkaar en zo, en krijg ik te maken met jaloezie en liefdesverdriet. Zie dat maar weer eens in goede banen te leiden. Daar zit ik op dit moment echt niet op te wachten. Al zou het natuurlijk wel een leuke twist aan het verhaal kunnen geven. Zo zie je maar weer dat je als schrijfster van alles kunt meemaken, al is het in je fantasie. En dat maakt schrijven nou juist zo leuk.