maandag 30 mei 2016

Inspiratie opdoen

Even een tijdje ertussenuit, daar waren we wel aan toe, mijn echtgenoot en ik. Rust in ons hoofd zien te krijgen, ontspannen. Wie in de labels naast deze blog op 'Drenthe' klikt, leest dat wij, naast Scandinavië, ook rust in onze eigen noordelijke provincie vinden. Zodoende verblijven we nu op een camping in Diever, grenzend aan het Drents-Friese Wold, een ideale plek om te wandelen en te fietsen door de mooie natuur, dorpjes te bezoeken of gewoon op de camping te blijven en buiten te zitten op een stoel in de relaxstand en naar de vogeltjes te luisteren. Iets te lezen, kopje koffie erbij, af en toe gedag zeggen tegen andere campinggasten, bedenken wat we de volgende dag zullen ondernemen – ach, dat zien we dan wel weer – en ondertussen nadenken over een nieuw te schrijven boek, terwijl we bos- en heidelucht opsnuiven. Brainstormen in de buitenlucht. De omgeving nodigt uit tot het opdoen van inspiratie en dat is fijn voor iemand die over een nieuw verhaal nadenkt. Genoeg gepraat, tijd voor een paar foto's van een wandeling over landgoed Berkenheuvel dat tegen Diever aan ligt. 


De eigenaar van Berkenheuvel heeft het bos op dit landgoed ruim een eeuw geleden aangeplant. Hij bestreed daarmee meteen het stuifzand dat door intensieve begrazing was ontstaan. Met het planten van dennenbomen viel geld te verdienen. In die tijd werden de schachten in mijnen namelijk gestut met dennenhout.


In het bos is een monument opgericht voor deze landgoedeigenaar, omdat hij een belangrijk aandeel heeft gehad in de ontwikkeling van dit gebied. Bij het monument lag een roos. Misschien dat een van de nazaten deze bloem er neer heeft gelegd. Dit gebaar en het contrast van de tere, roze bloem met de grijze keien en het mos was een foto waard. Het huis van de vroegere eigenaar van het landgoed bevindt zich er niet ver vandaan en is nog steeds in het bezit van de familie. 


Er strekt zich een zee van bosbessenstruiken onder de dennenbomen uit. Het nieuwe, jonge groen aan de struikjes is duidelijk te zien en vormt een mooi kleurenpalet met de donkere blaadjes.


De bloesem van een bosbessenstruik, in de vorm van lieflijke, kleine klokjes.


Prachtige doorkijkjes waarbij je absoluut even stil blijft staan. 


Niet alleen dennenbomen, ook statige beukenbomen kom je tegen, getooid met fris voorjaarsgroen.


Al wandelend sla ik op wat ik zie en maak ik foto's van wat ik misschien nodig denk te hebben voor mijn nieuwe boek. Foto's maken om en nabij Diever? Ja, ik speel al een tijdje met de gedachte daar een verhaal te laten afspelen. In mijn laatste boek Vier het Leven woont een van de personages in Diever. Dat gegeven heb ik maar heel even aangetipt. Naar aanleiding daarvan dacht ik: waarom niet een heel boek met deze mooie omgeving als achtergrond? Dus ons verblijf hier heeft iets weg van een plezierige werkvakantie. Het nuttige wordt met het aangename verenigd. Ideaal, toch?






     

donderdag 26 mei 2016

Een mooi streven

Ineens stond er een tentje op het grasveld voor ons huisje. Niet dat zoiets heel erg bijzonder is, er strijken wel vaker kampeerders niet ver voor ons raam neer. Dat gebeurt nou eenmaal als je in een chalet op een camping bivakkeert. Wat wel bijzonder was, is dat er in het tentje een man kampeerde die het plan had opgevat naar de Noordkaap te reizen. De eigenaresse van de camping vond het een leuk idee om hem met ons, verwoede Noorwegengangers, in contact te brengen en zo gebeurde het dat hij op de dag van aankomst ’s avonds al bij ons achter een kop koffie zat en hij ons vertelde over zijn grootse plannen om te voet naar de Noordkaap te reizen, niet alleen voor de natuur die hij onderweg tegen zou komen maar ook om meer over zichzelf te leren. Een mooi streven. Er deden die avond vele noordelijke verhalen de ronde en de landkaart van Noorwegen werd op de tafel uitgespreid. 


De volgende dag vloeide de koffie, en ook de thee, weer rijkelijk, werden er foto’s bekeken die door ons in Noorwegen gemaakt waren en lunchten we gezamenlijk waarbij er van alles over het noorden besproken werd. Niet alleen de mooie en leuke dingen kwamen aan bod, maar ook de minder leuke dingen waar je tegenaan kunt lopen. Dat leek ons wel zo eerlijk om dat te vertellen. In Noorwegen is alles heus niet altijd leuk, goed en makkelijk, zeker niet als je het land te voet wilt doorkruisen. 
We vonden de plannen van Gijs, zo heet deze ondernemende man, een geweldig avontuur. Dapper dat iemand zoiets aandurft.

Ik heb thuis al heel lang een boekje liggen met de titel Padjelanta, dat ik ooit eens van Hans van Blog Zweden gekregen heb. Het verhaal gaat over een jonge man die op reis gaat naar Zweeds Lapland en daar te midden van de overweldigende natuur en de Samische bevolking het een en ander leert, ook over zichzelf. Aangezien ik het boekje graag door wilde geven aan iemand die geïnteresseerd is in dergelijke verhalen, wachtte ik eigenlijk al een hele tijd op de juiste persoon aan wie ik het mee zou kunnen geven of op zou kunnen sturen. En plotseling was hij daar: Gijs. 


Gijs leek mij precies de juiste persoon om Padjelanta aan door te geven. En zo gebeurde het dat het boekje een plekje in de rugzak van Gijs kreeg toebedeeld. Ik hoop dat hij het met veel plezier mag lezen. En Gijs: heel erg leuk dat je op ons pad bent gekomen en dat je jouw droom met ons hebt willen delen. We wensen je veel succes met het realiseren van je plannen!
Gijs houdt een blog bij: Hike and explore. Houd deze blog in de gaten...  


Bovenstaande foto is van de blog van Gijs afkomstig (links: mijn echtgenoot, rechts: Gijs, en in het midden: ik dus).



maandag 23 mei 2016

Klimmen

Klimmen is nooit mijn favoriete bezigheid geweest. Op de basisschool vond ik gymnastieken wel leuk, zolang ik maar niet in touwen of klimrekken hoefde te klauteren. Andere kinderen klommen vol enthousiasme als een aapje naar boven. Ik bleef altijd ergens onderaan het touw heen en weer zwaaien of strandde halverwege het klimrek. Wat daar precies de reden van was weet ik niet zeker. Misschien was klimmen écht niets voor mij of had ik toen al last van hoogtevrees. Waarom is Noorwegen dan toch mijn favoriete vakantieland? Een land waar je tijdens het wandelen bijna altijd in de klim moet, waar hellingen in diverse gradaties schering en inslag zijn en waar je negen van de tien keer ook nog een goed gevulde rugzak mee naar boven moet zeulen. Laten we het erop houden dat de omringende natuur veel vergoedt. Niet dat ik daar veel van bemerk wanneer ik soms hevig mopperend of mezelf moed inpratend op een onregelmatige ondergrond een weg naar boven zoek, terwijl mijn echtgenoot bijna fluitend de helling op lijkt te lopen. Dat laatste is een beetje frustrerend. Ik houd mezelf dan voor dat ik boven vast en zeker beloond word met een grandioos uitzicht en het gevoel van euforie vanwege het halen van de top waarschijnlijk net zo fantastisch zal zijn als het panorama dat zich beneden mij ontvouwt. Dat helpt.  


Gelukkig was de wandeling naar de top van de ruim 900 meter hoge Falkfangerhøgda (foto boven) niet een van de ergste soort en kon ik tijdens de klim volop genieten van alles om mij heen. De Falkfangerhøgda is te vinden in de nabijheid van het schilderachtige Femundmeer in de Noorse provincie Hedmark. De berg van de valkeniers, zoiets zal het betekenen, denk ik. Vroeger bevonden zich er valkeniers in deze omgeving, vandaar. 
Ook al is ruim 900 meter vrij laag te noemen, het uitzicht is er beslist niet minder mooi om. Weids, stil, ongerept, wat een ruimte, zijn een paar van de kreten die bij je opkomen als je boven op de Falkfangerhøgda staat. Wij beklommen de berg aan de westkant van het Femundmeer. Aan de oostkant ligt er een met dezelfde benaming en eveneens ruim 900 meter hoog. Deze laatste ligt in het Nationaal Park Femundsmarka, een immens natuurgebied van bijna 600 km² groot dat aan Zweden grenst. Dit park klinkt jullie misschien bekend in de oren. Dat kan kloppen. Ik heb dit natuurgebied omschreven in mijn roman Julie's liefde, evenals het Femundmeer (eerstvolgende foto).


Maar laten we terugkeren naar de Falkfangerhøgda. De wandeling voerde ons over een heel smal paadje. Hier en daar stond een steen met een rode markering erop, een rode T van de Noorse vereniging DNT (Den Norske Turistforening) die zich bezighoudt met wandel- en fietsroutes. Als je naar onderstaande foto kijkt, zie je rechts in het midden zo'n steen staan en rechts daarnaast iets van een paadje lopen. 


Ook stapeltjes stenen, de zogenaamde steenmannetjes, wezen ons de weg. Toch raakten we al snel het spoor bijster. Hoe verder de wandeling vorderde, hoe moeilijker het pad te vinden was, totdat we zo goed als niets meer tegenkwamen wat op een wandelroute leek. Er viel geen paadje meer waar te nemen – waarschijnlijk overwoekerd, want het is niet een van de meest gelopen routes in de omgeving – de steenmannetjes waren plotseling verdwenen en de rode verf was blijkbaar ook opgeraakt, geen enkele rode T meer te zien. De wandelkaart en de GPS die we bij ons hadden boden uitkomst in deze situatie.  


De klim viel mee, niet steil, maar het was een warme dag en de zon scheen weldadig maar onbarmhartig op ons neer. Een restantje sneeuw zorgde voor een welkome verkoeling. Handen, polsen, armen en gezicht werden ermee opgefrist.


Na het nodige geklauter over een paar lage bergen – hè, is dat nog steeds niet de Falkfangerhøgda, nog een helling? – bereikten we ons einddoel, de top van de Falkfangerhøgda. Het was de klim waard. Het uitzicht is er fantastisch, al sta ik op de foto er met mijn rug naartoe. Ik moest natuurlijk wel even poseren boven op de berg (had wel iets charmanter gekund), als bewijs dat ik het gehaald had.  


Bij de grote steenman waar ik tegenaan leun, staat een bordje waarop ringen zijn bevestigd waarmee gedurende de 17e en 18e eeuw de valken geringd werden. Er staat ook nog iets vermeld over een valkeniershut of zoiets. Misschien heeft er ooit ergens een gebouwtje gestaan. 


Wat een ongelofelijk mooie omgeving!


Kijk je niet naar het Femundmeer maar de andere kant op, dan zie je onderstaand tafereel. 


En nog één keer het Femundmeer met de wit bepoederde bergen aan de overkant. Als ik het goed heb, is die hoogste berg de Store Svuku, een berg die ook in mijn boek Julie's liefde voorkomt. De omgeving rondom het Femundmeer is een grote, ongerepte wildernis waar je eindeloos rond kunt dwalen zonder iemand tegen te komen. Heerlijk voor wie van rust en ruimte houdt. Het is een van onze favoriete regio's in Noorwegen omdat het een eigen karakter heeft. Ik kwam een tijdje geleden nog meer foto's op mijn laptop tegen van het Femundmeer en omgeving. Die houden jullie nog te goed van mij. 


En het klimmen? Dat blijf ik proberen. Er zijn meerdere dalen in ons leven geweest waaruit we omhoog geklommen zijn en nog steeds omhoog proberen te klimmen. Soms twee stappen vooruit en één achteruit, maar we komen boven. Laat ik daaraan denken wanneer ik weer een keer mopperend voortploeter over een stijgend wandelpad.

maandag 16 mei 2016

Lezen met je oren

Luisteren naar je eigen boek is een beetje vreemde maar leuke gewaarwording. Een paar dagen geleden kwam ik in het bezit van een luisterboek van mijn roman Blind Vertrouwen (bedankt, Uitgeverij Cupido) en heb ik een poosje geluisterd naar mijn zelfgeschreven woorden die door een vrouwenstem werden voorgelezen. Het is heel bijzonder om je eigen verhaal op die manier voorbij te horen komen. 


Tijdens het luisteren naar een passage uit mijn boek waande ik mezelf weer even in het Noorse Dalen, in de provincie Telemark (eerstvolgende 3 foto's), waar Blind Vertrouwen zich afspeelt, en dat is natuurlijk een welkome onderbreking van de dagelijkse bezigheden 

Gebruik maken van een verfrissende bergbeek tijdens
een wandeling in de bergen rondom Dalen.

Rui, dat op een van de bergen boven Dalen ligt.

Het is mooi dat er luisterboeken bestaan. Mensen met een visuele of andere beperking die het lezen belemmert, kunnen op die manier toch een boek ‘lezen’. De bibliotheek beschikt onder de noemer 'passend lezen' over luisterboeken en Daisy-roms. Beide zijn cd.’s. Luisterboeken zijn te beluisteren via een cd-speler en Daisy-roms via een Daisy-speler. De speler is te leen bij de bibliotheek. Er is ook een LuisterBieb-app en Daisylezer-app. Na het installeren van een van deze apps kun je jezelf onderdompelen in jouw favoriete boek.   
En niet alleen voor mensen met een beperking, ook voor ieder ander kunnen luisterboeken een uitkomst zijn. Wanneer je bijvoorbeeld een keer geen zin hebt om een normaal boek te lezen, installeer je jezelf op de bank of in bed, sluit je je ogen en alles wat je hoeft te doen is luisteren. Of als je aan het hardlopen bent (beter wel met de ogen open ;-)) of tijdens het huishouden of… Verzin maar iets. Lekker lezen met je oren, las ik op de website van de bibliotheek en dat is goed omschreven. Fijn dat er zo veel leesmogelijkheden bestaan, er is voor elk wat wils. 

Wandeling rondom Dalen.

Dus nu zijn mijn boeken te verkrijgen als paperback, als editie met grote letters, als e-book en als luisterboek op een cd, al zijn nog niet al mijn boeken als luisterboek uitgebracht. Wat mis ik nog? Een dvd! Ik denk dat iedere schrijver er stiekem van droomt dat zijn boek verfilmd wordt. Dat lijkt me geweldig! Je eigen verhaal op het witte doek terugzien en als het dan ook nog in Noorwegen opgenomen wordt of in het geval van mijn boek Vier het Leven deels in Venetië, dan zou dat helemaal mooi zijn. Maar welke van mijn boeken zou ik graag als film zien? Dat vind ik een moeilijke keuze. Dat lijkt me een leuke vraag voor jullie: stel dat jij mocht kiezen welk boek van mij verfilmd zou mogen worden, wat kies jij dan? Ik ben heel benieuwd... Als jullie het goedvinden, droom ik ondertussen nog even door :-)

Een ideale droomplek aan de Noorse westkust, langs weg nr. 17. 



woensdag 11 mei 2016

Plannen gewijzigd

Wat is het fijn dat het voorjaar is en de avonden lengen en we veel meer tijd buiten kunnen doorbrengen. Over avonden die lengen gesproken... Eindeloos lange avonden en nachten die dag blijven, vind je in het Hoge Noorden. Het is iets waar ik al eens eerder over geschreven heb (hier te lezen.) Je bent veel meer uren actief dan thuis het geval is. Wij vinden het geweldig, al die energie die je ervan krijgt en zo nu en dan maken we tijdens onze reizen door het noorden 's avonds rond een uur of tien gerust nog een wandeling door de mooie natuur daar. De zon schijnt immers toch nog en het warme licht brengt een bijzondere sfeer met zich mee. De foto's in deze post zijn gemaakt tijdens zo'n avondwandeling in Sømådalen in de Noorse provincie Hedmark bij Johnsgård Turistsenter, een bijzondere plek midden in indrukwekkende natuur. Het is een tijd geleden dat we een bezoek aan Johnsgård hebben gebracht. Hoog tijd dat we daar weer eens de omgeving gaan uitkammen. 



Het stond in de planning dat we binnenkort naar Noorwegen zouden reizen maar helaas is er een kleine kink in de kabel gekomen. Vorig jaar was het een nogal grote kink (kanker) die roet in het eten gooide, dit keer ben ik doorverwezen naar een specialist in hand- en polsproblemen vanwege een knobbeltje op mijn polsgewricht dat nogal eens pijn in hand en arm veroorzaakt. Volgens de huisarts zou de oorzaak overbelasting kunnen zijn, gezien mijn beroep. (Hoe zou dat nou komen? ;-)) We hopen uiteraard dat de voorlopige diagnose van de huisarts juist is en het niet iets anders blijkt te zijn. Om het een en ander uit te kunnen sluiten heb ik ergens in juni dus een afspraak bij de specialist staan. Daarbij kreeg ik nog een oproep van het bevolkingsonderzoek borstkanker dat ook rond die tijd plaatsvindt. Jippie... :-( 



Vanwege mijn voorgeschiedenis spreken beide onderzoeken me niet bijster aan, maar hopelijk worden de uitslagen goed bevonden. Aangezien we altijd graag in het voorseizoen op vakantie gaan (wij houden van ultieme rust) en er na deze onderzoeken niet zo veel tijd meer in dit rustige seizoen overblijft, hebben we besloten de reis naar Noorwegen uit te stellen naar eind augustus en september. Dan proberen we twee vliegen in één klap te slaan: door Noorwegen reizen én, met een beetje geluk, het noorderlicht aanschouwen. Rond die tijd valt dat wonderlijke en magnifieke licht namelijk weer waar te nemen. Het lijkt ons echt fantastisch om dat mee te kunnen maken. Maar... mijn echtgenoot en ik hebben in juli en augustus eerst nog controles (echo, bloedafname e.d.) waarvan de uitslagen goed moeten zijn willen we op reis kunnen gaan naar het noorden. Zal eens tijd worden dat we weer naar Noorwegen gaan. Ze zullen zich daar bijna gaan afvragen waar wij blijven ;-) 

  
Tussen al die onderzoeken en het gecontroleer door en de chemospoelingen die mijn echtgenoot maandelijks nog krijgt toegediend, hebben we ons voorgenomen in het voorseizoen nog een tijdje in Drenthe door te brengen. Alvast er even tussenuit, proberen onze gedachten te verzetten en te genieten van een mooie en landelijke omgeving en ondertussen brainstormen over een nieuw boek. Dat vooruitzicht spreekt ons wel aan. We willen niet van controle naar controle leven, maar je houdt wel rekening met de mogelijkheid dat alles ineens weer anders kan zijn. Plannen maken doen we nog steeds genoeg, maar soms moet je je plannen onverwachts wijzigen. Jammer, maar het is niet anders. Wij zijn flexibel. Dat leer je wel. Zolang we nog maar kunnen genieten van de mooie dingen om ons heen en zo af en toe er even uit kunnen breken, dan mogen we blij zijn. En als het ook nog lukt om in het naseizoen naar het Hoge Noorden te reizen, dan voelen wij ons gelukkig. Dat betekent namelijk dat we beiden niets mankeren en ook dat zal eens tijd worden ;-)


woensdag 4 mei 2016

Flying Nightingales

Ze werden de Flying Nightingales genoemd, de verpleegsters die tijdens WOII naar een gevechtsgebied werden gevlogen, daar ter plekke gewonde soldaten verzorgden en later met de gewonden in een transportvliegtuig, een Dakota, terug naar Engeland vervoerd werden. Daar kwam ik achter toen ik las dat er vandaag een flypast zou worden uitgevoerd met een Dakota vliegtuig boven onze woonplaats Dronten. Ik zoek atlijd meteen informatie over zo'n vliegtuig op en dan stuit je nogal eens op een stuk oorlogshistorie. 

Flying Nightingales.
Foto: www.raf.mod.uk

De flypast boven Dronten is een eerbetoon aan de omgekomen vliegeniers die met hun toestellen in het toenmalige IJsselmeer zijn neergestort, dat wat nu Oostelijk en Zuidelijk Flevoland is. Deze flypast wordt bijgewoond door Airgunners uit Groot-Brittannië. Over deze Airgunners valt hier meer te lezen.



Normaal gesproken vliegt er op 4 mei meestal een Lancaster bommenwerper boven Dronten (hier meer over te lezen), die speciaal vanuit Engeland de reis hiernaartoe maakt, maar vanwege technische problemen was dat dit keer niet mogelijk. Zodoende nam een Dakota de plek van de Lancaster in en aangezien de Dakota diverse malen laag over kwam vliegen en de weergoden ons gunstig gezind waren, liet het gebeuren zich goed fotograferen.



De Dakota werd gedurende WOII vooral ingezet als transportvliegtuig om de troepen op allerlei gebied te bevoorraden, dropte o.a. parachutisten en vloog dus ook verpleegsters en gewonde soldaten vanuit de gevechtszones naar Groot-Brittannië terug. Het Dakota Squadron was in die tijd gevestigd in RAF Blakehill Farm, dicht bij Swindon in het Britse Wiltshire. Van daaruit werden talloze vluchten met Dakota's uitgevoerd, o.a. tijdens D-Day in Normandië, bij de Slag om Arnhem (Operation Market Garden) en het oversteken van de Rijn, onderdeel van het Rijnlandoffensief. Er ontstond een soort van pendeldienst waarbij vijf keer per dag van Groot-Brittannië naar het vasteland van Europa werd gevlogen en vice versa. Wanneer je al deze gebeurtenissen in gedachten houdt terwijl je naar het overvliegende toestel kijkt, dan bekijk je zo'n vliegtuig ineens heel anders. 



De flypast is elk jaar weer een speciaal moment. Een moment waar we, net zoals twee minuten stilte, stilstaan bij het feit dat er zo veel mensen hun leven gewaagd of verloren hebben gedurende deze oorlog. Mensen waar wij onze vrijheid aan te danken hebben... 


Interessante (Engelstalige) informatie over de Dakota en de Flying Nightingales vind je hier en hier



dinsdag 3 mei 2016

Tulpen uit... (2)

Afgelopen weekend kregen we blijkbaar ineens behoefte aan een kleurrijke omgeving en zodoende zijn we op zoek gegaan naar tulpenvelden. Die zijn niet zo moeilijk te vinden hier in de polder waar wij wonen. 



Dicht bij ons huis valt een stuk land vol met prachtig gekleurde tulpen te bewonderen, maar wij zijn toch ook nog even naar de iets verderop gelegen Noordoostpolder gereden, om daar te kunnen genieten van het bonte kleurenspel dat de tulpen met zich meebrengen. 




Vorig jaar hebben wij in deze polder een groot deel van de Tulpenroute gereden, een route die je langs talloze bollenvelden leidt. Daarover kun je hier meer lezen. 




Deze keer hebben we een klein gedeelte van de route afgelegd, maar de kleuren waren weer fantastisch! Deze route is door National Geographic niet voor niets uitgeroepen tot één van de mooiste routes ter wereld. Het is inderdaad bijzonder om zo veel kleuren bij elkaar te zien en soms zelfs tot zover het oog reikt. Als wij dat, als polderbewoners die wel wat tulpen gewend zijn, al zo mooi vinden, dan kan ik me voorstellen dat iemand die zelden of nooit tulpenvelden ziet, helmaal lyrisch wordt van dit fleurige schouwspel. Ik krijg zo'n voorgevoel dat dit, wat ons betreft, een jaarlijks terugkerend uitje gaat worden :-)