zaterdag 30 april 2016

Als dag en nacht

Het is voorjaar, al zou je dat niet zeggen met de lage temperaturen, de hagel en zelfs de sneeuw van de afgelopen tijd. Ideale omstandigheden om mijn boek Winterromance nog even te promoten. Winterromance is, naast de normale uitgave, vanaf nu namelijk ook verkrijgbaar in grote letters. Vind je de normale boeken met kleinere letters te vermoeiend om te lezen, dan is dit de oplossing. Bovendien is het bijna Moederdag, misschien kun je iemand blij maken met een mooie roman. 


Mijn nieuwste boek Vier het Leven is natuurlijk ook een geschikt cadeau en niet alleen voor Moederdag. De voorkanten van de beide boeken verschillen als dag en nacht van elkaar, net zoals de beide verhalen. Het is kiezen tussen de zomer of de winter, maar allebei mag natuurlijk ook ;-) Mijn boeken zijn ook in de bibliotheken te vinden, dus wat let je om beide jaargetijden in huis te halen? 


maandag 25 april 2016

De deur uit!

Ja! Mijn nieuwste (8e) manuscript is de deur uit! 

Deur in een schuur bij Tveitetunet (Setesdal, Noorwegen),
een eeuwenoude verzameling gebouwen bij elkaar.

Het was een behoorlijk gepuzzel om het een en ander op de juiste plek in het verhaal te krijgen, maar als het lukt, dan is dat natuurlijk extra leuk. Schrijven voelt voor mij een beetje als het oplossen van een Rubiks kubus, een warrig geheel aan gekleurde blokjes waarbij je door nadenken en draaien de blokjes met dezelfde kleur bij elkaar moet zien te brengen. En als dat uiteindelijk lukt, dan is dat natuurlijk prachtig! Nu even lucht dus en opladen voor het volgende verhaal. 


En ondertussen beginnen steeds meer mensen mijn nieuwste boek Vier het Leven te lezen. Ook in de bibliotheken wordt Vier het Leven flink uitgeleend en dat geeft een goed gevoel. Dank je wel, lieve lezers! 

Zullen we dan nog één deur doen? Omdat sommige deuren in Noorwegen zo mooi zijn :-)

Een prachtig bewerkte deur van een oude stabbur, een voorraadschuur,
bij Lauvvik in Telemark, Noorwegen. 




donderdag 21 april 2016

Eén middag

Het maakt niet uit hoeveel boeken je geschreven hebt, een eerste recensie voor je nieuwe boek ontvangen blijft altijd spannend. Op Uitgelezen is het zover, daar kun je de allereerste beoordeling voor mijn nieuwste boek Vier het Leven lezen. De lezeres heeft Vier het Leven in één middag uitgelezen. Eén middag! 
En dan: vijf sterren! Daar ben ik natuurlijk heel erg blij mee! Én opgelucht dat mijn boek de eerste test, om het zo maar even te noemen, goed doorstaan heeft. Vooral omdat het een ander verhaal is dan in al mijn andere boeken (waarom, dat is hier te lezen) is het wachten op de mening van lezers dubbel zo spannend. 
Dank je wel, Marjon, voor deze mooie recensie. Je hebt het verhaal prachtig omschreven.

Een gedeelte uit de recensie: 

Vanaf de eerste bladzijde ga je om Faith geven. Je voelt haar wanhoop, haar kwetsbaarheid. Ze vertelt over haar eetverslaving en haar overgewicht, zonder dat ze zielig of meelijwekkend overkomt. Dat maakt haar heel sympathiek en door haar menselijke terugvallen van tijd to tijd wordt ze een echt mens, een vriendin. Ook al ben je niet verslaafd aan eten; ik denk dat iedereen iets in Faith herkent.

De volledige recensie lees je hier.


zondag 17 april 2016

Niet verkeerd

Nog even... en dan heb ik weer een boek geschreven. Ik ben bezig met de eindfase van een nieuw manuscript en lees mijn hele verhaal nog eens door, kleur gedeeltes in die mij wat vaag grijs lijken, zo noem ik de stukken tekst die wat magertjes zijn en meer uitgediept of aangevuld kunnen worden, en verplaats hier en daar zinnen naar een plek in het manuscript waar de tekst beter tot zijn recht komt. Ondertussen luister ik naar muziek van de Noorse zangeres Kari Bremnes. Zij zingt ondermeer over het gebied in het Hoge Noorden waar een deel van dit boek zich afspeelt. Ik ga nog niet zeggen waar dat is, eerst maar eens afwachten of het verhaal de goedkeuring van mijn uitgever kan wegdragen. 


De muziek van Kari Bremnes zorgt er in ieder geval voor dat ik mezelf weer even op die plek bevind. Op de een of andere manier weet ze me met sommige nummers te raken en al versta ik niet wat ze zingt (Noorse tekst), ik voel dat ze iets te vertellen heeft en soms maakt dat emoties bij me los die ik niet goed weet te verklaren, maar het helpt me wel met mijn verhaal op papier te zetten. Ik zie de personages voor me, kan me beter in de historie inleven van een bepaalde plaats daar in het noorden en over op waarheid gebaseerde gebeurtenissen schrijven die, sinds ik die plek zelf bezocht heb, mijn interesse wisten te wekken, met als gevolg dat ik op internet ging speuren naar meer historische informatie en daardoor steeds meer gefascineerd raakte door wat er zich daar heeft afgespeeld. Ik zocht oude foto's op van ruim honderd jaar geleden die daar gemaakt waren en probeerde me voor te stellen hoe de mensen daar geleefd hadden en vooral moesten overleven in een onherbergzaam gebied. Hoe zagen deze mensen eruit? Wat voor kleding droegen ze en als ze aan het werk waren, wat gebruikten ze dan voor gereedschap? Welke dorpen bestonden er toen al en welke niet? En hoe waren die plaatsen te bereiken? Lag er al een pad, misschien een onverharde weg? Was alles alleen te voet bereikbaar of ook met paard en wagen? 



Daarnaast ging ik op zoek naar de foto's die wij in deze omgeving gemaakt hebben en tijdens het schrijven heb ik naast mijn tekstdocument die foto's op mijn laptop openstaan, zodat ik telkens een blik kan werpen op de plaatsen die ik wil beschrijven. Hoe ziet het er daar precies uit? Wat voor kleuren zie ik in de omgeving wanneer het ochtend, middag of avond is? Wat is de stand van de zon daar in het noorden? Gaat hij onder of blijft hij de hele nacht schijnen in een bepaalde periode van het jaar en hoe ziet alles er dan uit wat de lichtval betreft? Ligt er nog sneeuw op de bergen, ijs op het water, zit er al blad aan de bomen en welke bloemen bloeien er in die tijd? En zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen. Mijn foto's geven een schat aan informatie, mits ik een verhaal laat afspelen in het tijdsbestek dat wij die plaats bezocht hebben. Én, zoals ik even hiervoor al noemde, zorgt het ervoor dat ik mezelf weer even op die plek waan en dat alles met de muziek van Kari Bremnes op de achtergrond. Niet verkeerd... 


Maar dat gaat alleen nog maar over de omgeving. Daar komen de personages nog bij uit heden en verleden én wat ze allemaal beleven en te vertellen hebben. Ja, het houdt mij en mijn laptop flink bezig en dan denken sommige mensen dat ik de verhalen zomaar uit mijn mouw weet te schudden... Was dat maar waar, dan zou mijn schrijftempo aanzienlijk hoger liggen. 
Mijn nieuwe manuscript is nu bijna af terwijl ik me eigenlijk nog in mijn Vier het Leven fase bevind, mijn nieuwste boek dat een dag of tien geleden is uitgekomen. Soms voelt het alsof het een en ander een beetje door elkaar heen loopt. Nou ja, zolang ik de juiste personages maar in het juiste boek plaats en jullie later niet ineens iemand uit bijvoorbeeld Vier het Leven in mijn volgende boek tegenkomen. Het zet mij trouwens wel aan het denken. Misschien een idee voor in de toekomst...
Voor nu heb ik nog het een en ander in te kleuren, te verplaatsen en te beluisteren en dan kan mijn manuscript eindelijk de deur uit. Als jullie me zoeken, ik begeef me nog heel even de noordelijke wildernis in... 


zondag 10 april 2016

Boeken voor Bodø

Gisteren heb ik ze weggebracht. Wie of wat? Een aantal van mijn boeken die morgen worden meegenomen naar Bodø in Noord-Noorwegen. Waarom? Dat kun je hier lezen. Het is leuk dat mijn boeken naar het land gaan waar mijn verhalen zich voor een groot deel afspelen en het is nog leuker dat daar Nederlanders zijn die geïnteresseerd zijn in mijn boeken en waarvan sommigen zelfs willen weten waar mijn fascinatie voor Noorwegen vandaan komt. 


Dat is een goede vraag. Ik kan natuurlijk uitgebreid over de weldadige rust, de immense ruimte, de intense stilte, de indrukwekkende natuur, de oneindige ongereptheid enz. in Noorwegen vertellen, maar je hebt gewoon iets met een land of niet. En in mijn geval is dat een behoorlijk iets wat is uitgegroeid tot een soort van passie. Begin een gesprek over Noorwegen en ik zit meteen op de praatstoel, zie ik een (reis)documentaire over het noorden op de tv, dan krijg ik acuut heimwee naar Noorwegen en zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen. 

Rust en stilte aan de Sørfjord, Noorwegen.

In 1991 bezochten we voor het eerst Denemarken en dat beviel goed. Met nog een paar jaar een uitstap naar Zwitserland en Italië, besloten we in 1994 het noordelijker te zoeken en voor het eerst naar Noorwegen te reizen. Dat viel in de smaak, mede omdat we daar actiever bezig konden zijn. Er heerst een ander soort warmte dan in Zuid-Europa. Het is in het noorden veel beter uit te houden. Ja, en daarna... Daarna waren we verkocht en wilden we niets anders meer dan rondtrekken in Noorwegen en de rest van Scandinavië ook meteen verkennen. Meestal verbleven we ook nog een aantal dagen in Denemarken. En dat is tot nu toe nooit meer veranderd. 


Ook Denemarken is mooi, van het schilderachtige merengebied (foto boven) tot aan de prachtige kustlijn.


Toch kwamen onze reizen naar Italië goed van pas. In mijn nieuwste boek Vier het Leven gaat de hoofdpersoon op reis naar Venetië. Ik dacht: het is een ander boek dan al mijn vorige boeken geworden, dus laat ik ook een andere locatie uitkiezen dan het Hoge Noorden, maar wel een locatie die ikzelf bezocht heb. In die tijd was ik nog niet in het bezit van een digitale fotocamera, dus moet ik mijn foto's scannen, wat ik nog niet gedaan heb. Maar gelukkig bestaat er ook nog zoiets als Pixabay.

Achtergrondfoto: www.pixabay.com

Maar waarom ik deze blog vooral schrijf, is omdat ik de dames van reisorganisatie Fru Amundsen wil bedanken. Zij zorgen ervoor dat mijn boeken in Bodø worden afgeleverd. Super! Nogmaals heel hartelijk dank!  Ik heb de dames een paar jaar geleden leren kennen tijdens de Scandinavië Markt op Schokland en ook al eens een gesprek met hen gevoerd op Scandinavië XL in Nijkerk. Het zijn enthousiaste dames met veel passie voor Noorwegen en zij bieden prachtige reizen naar dit land aan. 

In gesprek met de dames van Fru Amundsen op
de Scandinavië Markt op Schokland.

En natuurlijk hoop ik dat mijn boeken in de smaak zullen vallen bij de Nederlanders in Noord-Noorwegen en dat ik een nieuw lezerspubliek gevonden heb. Beste mensen daar in het Hoge Noorden, ik hoop dat jullie veel plezier aan de verhalen zullen beleven!  

Oké dan, nog een paar foto's van Saltstraumen, in de buurt van Bodø.





donderdag 7 april 2016

Hoera!

Vandaag is mijn nieuwste en zevende boek Vier het Leven verschenen! Als ik naar de voorkant van dit boek kijk, krijg ik altijd de neiging om 'hoera' te roepen. Het hoeragevoel wordt veroorzaakt door de vrouw op de omslag. Zij lijkt van blijdschap een gat in de lucht te springen en daarbij stel ik mij voor dat zij heel hard roept: Hoera!  
En ik sluit me bij haar uitroep aan. Hoera, weer een boek geschreven! En, hoera, ik sta er nu beter voor dan vorig jaar om deze tijd toen alles er veel belabberder uitzag en ons leven draaide om: hoe sla ik me al die komende maanden door de chemotherapie heen? Dat ligt gelukkig achter ons. Tja, en nu staat mijn echtgenoot weer onder behandeling, maar hij voelt zich beter dan de vorige twee keren en ook dat is een hoeraatje waard.


En ja, hoera, wij zijn voorzichtig plannen aan het maken om weer naar het Hoge Noorden te reizen, maar of we gaan hangt van mijn man af. Het ligt eraan hoe hij zich voelt. En anders wordt het, net als vorig jaar, weer het noorden van Nederland. Ook mooi. 
Sinds er van alles in ons leven gebeurt, hebben wij beiden het gevoel dat we bepaalde dingen niet uit moeten stellen en dat we, nu het nog kan, die dingen ten uitvoer moeten brengen. Dus als het een beetje meezit toeren we ergens in het voorjaar en rond midzomer in Scandinavië rond. Zodra we ons daar op een mooie plek bevinden (en dat is niet zo moeilijk in het noorden, fantastische plekken genoeg), dan krijgen we allebei vast en zeker de neiging om heel hard te roepen: Hoera! We mogen hier weer zijn! Laten we genieten en het leven vieren! 

Sørfjord, een zijarm van de bekende Hardangerfjord.

Meer weten over Vier het Leven, kijk dan hier. En wil je weten waarom Vier het Leven een ander boek is geworden dan mijn vorige boeken, dat is hier te lezen. 
En de volgende keer vertel ik hoe een paar van mijn boeken door de dames van reisorganisatie Fru Amundsen mee naar Noorwegen worden genomen, naar Bodø, en waar ik erg blij mee ben dat zij dat doen. Bedankt dames! Mocht je gemist hebben waarom mijn boeken naar Noorwegen reizen, dan is hier een korte uitleg te lezen. 
Dat was het weer voor deze keer. O ja, Vier het Leven is verkrijgbaar bij alle boek- en webwinkels en te leen bij de bibliotheken. Mochten jullie dit boek gaan lezen, dan hoop ik dat jullie ervan zullen genieten! 


zondag 3 april 2016

Wie o wie 2

In mijn vorige blogpost met de titel Wie o wie vroeg ik of er iemand vóór 23 april van plan was naar het Noorse Bodø te reizen, zodat diegene misschien een aantal van mijn boeken mee kon nemen naar een dag die georganiseerd wordt voor Nederlanders die in Noord-Noorwegen wonen. Er worden dan ondermeer Nederlandstalige boeken geruild. Een mooie kans om mijn romans te promoten in het land waar de meeste van mijn boeken zich afspelen. Zoals het er nu uitziet heb ik iemand gevonden die mijn boeken mee naar Bodø wil nemen. Ik wacht nog even af hoe en wat, maar het gaat vast wel lukken, volgens mij. Jullie horen nog! 




Wie o wie?

Een vraag aan jullie: wie reist er binnenkort naar Noord-Noorwegen en komt in de buurt van Bodø? En dan het liefst nabij Bodø vóór 23 april. Op die datum wordt er namelijk een dag georganiseerd voor Nederlanders in Noord-Noorwegen, met een knipoog naar Koningsdag, is mij verteld. 


Het is een dag waarop o.a. boeken worden geruild, zowel boeken in de Noorse als Nederlandse taal. Er blijft namelijk behoefte bestaan aan Nederlandstalig leesvoer. Er is mij eveneens verteld dat er belangstelling is voor míjn boeken en dus zag ik meteen kans tot het promoten van mijn romans. Twee van mijn boeken, Midzomerliefde en Blind Vertrouwen bevinden zich al in Noorwegen en het zou leuk zijn als er nog meer titels bij komen. 

 De brug over Saltstraumen, een sterke getijstroom of maalstroom,
zoals het ook wel genoemd wordt.

Natuurlijk zou ik het liefst zelf mijn boeken daar afleveren, maar dat lukt mij niet voor 23 april. Dus ga jij een dezer dagen naar Noord-Noorwegen en kom je in de buurt van Bodø, of ken je iemand die erheen gaat, en is er nog een plekje vrij in de bagage om een paar boeken mee te nemen, laat het me dan weten. Je kunt een reactie plaatsen onder deze post, die reactie komt eerst in mijn mailbox terecht. Of reageer via een privébericht op Facebook of Twitter, dan neem ik contact met jou op. Alvast heel veel dank, ook namens de Nederlanders in het Hoge Noorden! 

(Alle foto's zijn gemaakt in de buurt van Bodø.)