woensdag 30 maart 2016

Bourtange, terug naar 1742

Op een saaie, grijze dag besloten wij terug te reizen in de tijd en wel naar het jaar 1742. Niet via een tijdmachine, nee, heel wat makkelijker, hoewel ik dat niet zeker weet, ik heb nooit gereisd via een tijdmachine. Maar in ieder geval, wij bereikten dit jaartal gewoon via de weg. Dat weet ik wél zeker. In het vestingstadje Bourtange, gelegen in het noorden van ons land, in Zuid-Oost Groningen, dicht bij de Duitse grens, is alles met behulp van oude kaarten en tekeningen in de stijl van 1742 gereconstrueerd. Nu is een saaie, grijze dag waarop het ook nog begon te regenen niet het ideale tijdstip om dit stadje te bezoeken maar we bevonden ons voor het eerst in deze hoek van ons land en dan wil je natuurlijk de bezienswaardigheden niet missen. We wilden wel eens weten of het stadje, omgeven door stervormige grachten en wallen, een bezoek waard was. Wij waren daar rond half september en veel leven in de brouwerij was er op dat moment niet. Maar dat betekende wel dat we over alle rust en ruimte beschikten om het een en ander te kunnen bekijken in plaats van overspoeld te worden door toeristen. 


Toegang tot het stadje krijg je via een ophaalbrug en een stadspoort die zich in een van de wallen bevindt. 


Bourtange van bovenaf gezien. (Foto: www.toerismegroningen.com)


Ik ga verder niet in op de historie van Bourtange, dat is nogal een verhaal en dat kun je hier lezen. Het enige wat ik daarover zeg is dat Willem van Oranje in 1580, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, de opdracht gaf op deze plek een fort aan te leggen dat uitgroeide tot een vesting die nooit werd ingenomen. Laten we een kijkje nemen in het oude vestingstadje. 




Op de foto hieronder zie je links aan het Marktplein de zogenaamde Kapiteinswoning, een officierswoning die uit 1661 dateert. Alle straatjes van het stadje komen uit op dit plein. Rondom het plein staan 350 jaar oude lindebomen, wat voor een mooie sfeer zorgt.



In het hele stadje zijn leuke, gedecoreerde hoekjes te vinden.


De vlag van Bourtange hangt vrolijk te wapperen in de wind.


Ook de prachtige tuinen die bij de huisjes horen zijn het bezichtigen waard.



Kleurrijk snoepgoed in een van de knusse winkeltjes die het stadje rijk is. Alleen al naar deze zoetigheid kijken doet je de tanden al bijna uit de mond vallen.


Grof geschut om de vijand buiten de poort te houden. 


Op de achtergrond zie je een rood hokje staan, een uitkijkpost, boven op de wal. Van daaruit kon men de omgeving in de gaten houden. 


Een toilet werd in 1742 een 'secreet' genoemd, in dit geval een hokje bevestigd aan de zijkant van een brug over een gracht. Het diende als toilet voor de soldaten. Je nam plaats op de ronde balk die er bevestigd was en datgene wat je kwijt moest viel in het water van de gracht. Ik vraag me af waar ze dan weer drinkwater vandaan haalden... 


Nog even een mooi tafereeltje...


En we verlaten Bourtange weer via de stadspoort.


Er valt nog veel meer te zien maar helaas heb ik vanwege het sombere en miezerige weer niet overal goede foto's van kunnen maken. Jullie hebben in ieder geval een beetje een indruk gekregen van hoe het er in Bourtange uitziet en zijn voor even teruggereisd naar 1742 en dat nog wel zonder tijdmachine ;-)   



donderdag 24 maart 2016

Vier het Leven

Vier het Leven is mijn nieuwe boek waar ik reikhalzend naar uitkeek. Ik wist dat het boek deze week bij mij bezorgd zou worden en ik kon bijna niet wachten tot ik voor het eerst een exemplaar in handen zou krijgen en het door kon bladeren. Dat moment was gisteren aangebroken. Elk nieuw boek levert dat speciale moment op van uit de verpakking halen, het vasthouden, bekijken, hier en daar lezen, maar bij dit boek was dat nog net een tikkeltje meer dan anders. Het is het zevende boek dat ik geschreven heb en het eerste verhaal waarin niets over Noorwegen te vinden is. Ai, hoor ik sommigen onder jullie denken, geen Noorwegen? Wat is er aan de hand met Elly? 


Laten we zeggen dat ik behoefte had om een ander verhaal te schrijven, een verhaal waarin veel onderwerpen verwerkt zitten die dicht bij mij staan. Een verhaal waarin ik iets kwijt moest, waarin ik mijn eigen angsten probeerde te overwinnen. Een verhaal waarbij ik af en toe moest stoppen met schrijven omdat het veel emoties opriep, maar waarvan ik wist dat ik het ooit eens op papier moest zetten om bepaalde dingen van me af te schrijven. En tijdens mijn eerste kennismaking met mijn eigen boek in drukvorm en verpakt in een prachtige, kleurrijke omslag voelde ik, naast blijdschap, opnieuw allerlei emoties opborrelen. Vooral toen ik voorin las aan wie ik het boek heb opgedragen. Ik wist natuurlijk al aan wie, maar als je het zwart op wit ziet staan in je eigen boek, dan gaat er wel iets door je heen. Ik was al heel lang van plan ooit een boek aan mijn moeder op te dragen maar heb gewacht tot ik een verhaal geschreven had dat daar geschikt voor was en dat werd Vier het Leven
Mijn moeder is in 1997 aan kanker overleden en ik denk nog vaak aan haar, hoe het geweest zou zijn als ze nog geleefd had. Ik weet zeker dat ze ontzettend trots zou zijn geweest dat ik uiteindelijk schrijfster ben geworden. Ze hield veel van lezen, dus ergens heb ik de liefde voor verhalen niet van een vreemde. Ik zou gewild hebben dat zij het leven wat langer had kunnen vieren en dan vooral op haar eigen manier. Dat klinkt misschien vreemd maar wie Vier het Leven leest begrijpt het vanzelf.


O, en dan heb ik nog niet eens verteld dat ik van mijn man een boeket prachtige rozen gekregen heb om mij te feliciteren met dit nieuwe boek. Er hing een kaartje aan het boeket waar achterop een toepasselijke boodschap geschreven stond die mij, huilebalk die ik ben, verwoed op zoek deed gaan naar een pakje zakdoeken: laten we samen het leven vieren.
Moet ik daar nog iets aan toevoegen? Ik denk het niet, hè? 
Mijn man wordt binnenkort voor de derde keer behandeld voor kanker maar blijft ondanks alles positief, probeert mij zelfs in te laten zien dat er nog genoeg van het leven te maken valt. Dus als er iemand een bloemetje verdient, dan is hij het wel. 


Wil je weten waarover Vier het Leven gaat, kijk dan hierAls het goed is verschijnt Vier het Leven over een paar weken, waarschijnlijk op 6 april. Nog heel even geduld... 
En om fans van Scandinavië gerust te stellen, het volgende boek dat ik aan het schrijven ben speelt zich geheel en al in het Hoge Noorden af, maar zo nu en dan een beetje afwisseling kan geen kwaad. Dat houdt het schrijversvak leuk.

maandag 14 maart 2016

Dat beetje extra

Passie voor Boeken heeft mijn roman Blind Vertrouwen vier sterren toebedeeld. De mooie recensie maakt mij als schrijfster blij. Zo wordt er gezegd dat ik een sprekende schrijfstijl heb waardoor je als lezer een goed beeld krijgt van het geheel en dat vooral het stukje spanning het verhaal net dat beetje extra meegeeft. Dat degene die het boek gelezen heeft normaal gesproken veel thrillers leest maar zeer genoten heeft van Blind Vertrouwen, dat wil je als schrijfster natuurlijk graag horen. Dus bedankt Wendy dat je het aandurfde een van mijn boeken te lezen! :-) 

Benieuwd naar de volledige recensie? Die is hier te lezen.


De achtergrondfoto hierboven is gemaakt tijdens een fietstocht naar de oude bergboerderij Ripilen in de gemeente Tokke in de Noorse provincie Telemark. Over deze nogal intensieve maar prachtige tocht heb ik destijds een blogpost geschreven die je hier kunt lezen.

donderdag 10 maart 2016

Wolken, wapens en waanzinnig veel boeken

De Noorse fjordenwereld is indrukwekkend. Bij heldere weersomstandigheden zie je de bergen hoog boven het water uit torenen. Een imposant schouwspel. Toch zijn de fjorden in combinatie met wolkenpartijen ook prachtig om te zien. Onderstaande foto's zijn gemaakt bij de Fjaerlandsfjord. Eerst vond ik het jammer dat het bewolkt was. Toen ik nog eens beter rondkeek vond ik het wel iets hebben, wolken die donzig, dreigend of juist vriendelijk tussen de bergen of tegen de bergen aan hangen. Ze laten het landschap er anders uitzien, geven het een tikkeltje mysterie mee. 





De omgeving bij Fjaerland is sowieso overweldigend. Woonhuizen en boerderijen zijn niet meer dan stipjes in de grootse bergwereld. Wat voelt een mens zich dan ineens nietig.



Bij het dorp Fjaerland heb je zicht op de Bøyabreen, een gletsjer die in vroeger tijden tot aan de voet van de bergen reikte, zoals op onderstaande foto te zien is. Het is een foto uit de periode 1890-1910. De Bøyabreen is een zijarm van de Jostedalsbreen. De Jostedalsbreen is met een oppervlakte van bijna 500 km² de grootste gletsjer op het Europese vasteland. 

Foto: www.reddit.com
En hieronder is hoe wij de gletsjer gezien hebben vanuit het dorp Bøyum. Alleen boven op de berg ligt nog ijs. Wat een verschil! 



Wij overnachtten destijds op een camping in Bøyum. 's Nachts werden we opgeschrikt door geweerschoten ergens vanuit het dorp. Aangezien we tijdens onze reizen door Noorwegen regelmatig verkeersborden en plaatsnaamborden tegen zijn gekomen met kogelgaten erin, keken we er niet echt van op. Maar het is geen prettige gedachte dat er iemand met een vuurwapen rond loopt te zwaaien. Blijkbaar is dat daar vrij normaal. Ik weet het niet. Ik kan nog wel meer dingen opnoemen die ons zijn overkomen, maar dan wordt dit geen leuke blogpost of misschien juist wel ;-) Ik heb besloten vooralsnog mijn mond te houden, al is het enigszins met moeite. 

Goed, terug bij de les, als we het over Fjaerland hebben, dan ontkom je niet aan het boekendorp Mundal. Mundal ligt aan de Fjaerlandsfjord. Lang geleden, toen ik nog maar net officieel schrijfster was, heb ik al eens over dit dorp met zijn ongeveer 250.000 boeken geblogd. Die blogpost is hier te lezen. Op de foto hieronder zie je een oude stal die omgetoverd is tot boekenparadijs. 


O ja, tussen het schrijven van mijn nieuwe boek door, waarvan de deadline met rasse schreden nadert, ben ik nog steeds bezig mijn blog iets aan te passen (fijne timing), dus er zwerven ook nog steeds hier en daar breekstreepjes rond op plaatsen waar ze niet thuishoren. Dat komt vroeg of laat allemaal weer op de juiste plek terecht (ik denk laat). Bovendien wil ik weer een slideshow maken van de voorpagina's van al mijn boeken. Dat doe ik, net als de vorige keer, met behulp van een instructiefilmpje op YouTube, anders lukt het me niet. Dus in het begin van het voorjaar moet mijn boek geschreven zijn en wil ik dat mijn blog weer in goede staat verkeert. 
Begon deze blogpost nou echt met fjorden en wolkenpartijen? Hoe snel kun je afdwalen...  

zondag 6 maart 2016

Werk in uitvoering!

Ja, werk in uitvoering! Het plan is dat ik hier en daar verbeteringen aan ga brengen aan mijn blog. Dat betekent dat tekst en foto's verschoven kunnen zijn, breekstreepjes niet op de juiste plek staan en meer van dat soort slordige dingetjes. Uiteraard ga ik mijn uiterste best doen om dat alles z.s.m. bij te schaven, maar dan weten jullie er in ieder geval van af. Ondertussen kunnen jullie gewoon mijn blog blijven bezoeken, alles ziet er misschien alleen iets anders uit.




woensdag 2 maart 2016

Grensgebied

Zo nu en dan kan ik het niet laten om over het noorden van Nederland te bloggen. Sommigen van jullie weten dat Drenthe mijn favoriete provincie is. Ik ben er geboren en het voelt altijd goed om daar een tijdje te verblijven. Een gevoel van je roots opzoeken en ervaren. Ik heb iets met het landschap daar en de rust en de mentaliteit. 

De Grenspoel op het Aekingerzand.

Vorig jaar besloten we niet, zoals gewoonlijk, op vakantie naar Scandinavië te gaan. Ik was toen nog maar kort geleden met de chemokuren gestopt en een lange reis zou vanwege mijn lage energieniveau te veel van het goede worden. Het werd een kampeerreis dichter bij huis, door het Hoge Noorden van ons eigen land, met als startpunt de provincie Drenthe. Ondanks dat het tijdens een wandel- of fietstocht soms flink bikkelen was, heb ik genoten van alles wat we gedaan en gezien hebben. Ook in Nederland valt genoeg te ontdekken en het Aekingerzand is een van de mooie plekken waar we per fiets rond hebben gekeken. Het was september en de vakantiedrukte was voorbij. Niets dan rust, zoals je op onderstaande foto's kunt zien. De foto's zijn gemaakt bij de Grenspoel. Daar moet je beslist een kijkje nemen en deze rust en stilte absorberen. De Grenspoel dankt zijn naam aan het feit dat de grens tussen Drenthe en Friesland er dwars doorheen loopt. 



Het Aekingerzand is dus een grensgebied tussen Drenthe en Friesland, een gebied dat deel uitmaakt van het Drents-Friese Wold en niet ver van Appelscha verwijderd ligt. Het Aekingerzand wordt ook wel Kale Duinen genoemd en bestaat uit zandverstuivingen, heide en dennenbomen en wordt omringd door uitgestrekte bossen. Het is er fijn wandelen en fietsen. Je komt er altijd wel een paar schapen tegen. Er loopt daar namelijk een hele kudde rond die voor de begrazing van de heide zorgt. Ook de uitkijktoren kun je niet missen, de toren staat dicht naast het fiets/wandelpad en biedt een mooi uitzicht over de omgeving. 


Het uitzicht.

Zes jaar geleden fietsten we ook op het Aekingerzand rond, maar dan in no- vember. En koud dat het toen was! We zijn op een gegeven moment in Appelscha een eetcafé ingedoken om op te warmen en er meteen te lunchen met warme chocolademelk erbij. De volgende drie foto's zijn in die periode gemaakt.




September is dan toch een betere optie, al hadden we wel last van donkere, dreigende wolken en verdween de zon uiteindelijk, maar gelukkig bleef het droog en was het altijd nog warmer dan in november. 



Ben je in de buurt van het Aekingerzand, wandel of fiets eens rond door dit stuk mooie natuur, een deel door Drenthe en een deel door Friesland. Het is de moeite waard!