woensdag 24 februari 2016

De wind in de zeilen

Waarschuwing voor de lezers die denken dat ik nu over Noorwegen ga bloggen: jullie kunnen nog overschakelen naar een ander blog, dit keer wijk ik namelijk uit naar Zweden ;-) 
In mijn vorige blogpost noemde ik de Zweedse Hoge Kust, Höga Kusten. Daarbij moest ik ineens denken aan een bezoek aan een andere plaats aan de Zweedse oostkust, Lörudden of Löran, zoals het ook wel genoemd wordt. 


Lörudden ligt op een schiereiland en is een piepklein dorp met rode, houten huisjes die tegenwoordig meer als vakantiewoning dienen dan als vaste verblijfplaats. Het schijnt dat er al rond 1500 mensen op deze plek aan de Botnische Golf woonden. De bevolking leefde daar van de visserij.


Tegenwoordig wordt er nog steeds gevist in Lörudden maar in veel mindere mate dan vroeger. Achter het dorpje ligt een houten kerkje verscholen in het bos. Het kerkje stamt uit de 17e eeuw. 



Iets verderop vind je, met uitzicht op zee, een labyrint dat er al eeuwenlang ligt. Wat een labyrint is kun je hier lezen. Als ik dat ga uitleggen wordt dit een veel te lange post. Ik moest natuurlijk wel even een tochtje door het labyrint maken, dat had ik nog nooit gedaan. Het lopen door het labyrint heeft iets te maken met het levenspad dat je volgt en de weg naar jezelf vinden. Maar volgens de beschrijving die bij dit labyrint hoort, hoopte de bevolking – als we het goed begrepen hebben – dat ze met het labyrint de wind konden vangen en dat vissers zodoende een gunstige wind in de zeilen zouden krijgen. Zoiets.
Langs de Zweedse oostkust zijn er 150 labyrinten te vinden, dus je komt er langs deze kustlijn waarschijnlijk altijd wel ergens een tegen. 



Natuurlijk zijn we naar de zee gelopen om daar van het uitzicht te genieten. We hadden het geluk dat het een prachtige, zonnige dag was met een strakblauwe hemel. Dat maakt alles zoveel mooier. 



Het loont echt de moeite om af en toe van de hoofdweg af te wijken en deze kleine plaatsjes aan de kust te bezoeken. Nu moet ik zeggen dat het er in het voorseizoen behoorlijk uitgestorven is. De enige mensen die wij in Lörudden gezien hebben, waren een paar vissers én wij hadden de pech dat alles nog gesloten was: het restaurant, de visrokerij, de winkel en het kerkje. Maar als je van rust houdt, dan maakt dat niet uit. Je kunt ook niet altijd de wind in de zeilen hebben, zelfs niet als je een reis door het labyrint hebt gemaakt. Misschien moeten wij nog eens terug naar die plek en flink wat rondjes door dat labyrint wandelen. Wie weet verandert dan de tegenwind die ons tegenwoordig regelmatig plaagt in een gunstige wind ;-)  

De robuuste muur waarmee de haven omgeven is. 









vrijdag 19 februari 2016

Rustpunt

Vier dagen heeft het me gekost voordat ik weer een letter op papier kreeg, weer kon werken aan mijn nieuwe boek. Na het geslaagde weekend van Tijd voor Max en het Valentijnfestival bleek ik nogal wat energie verspeeld te hebben. Ik had er wel rekening mee gehouden dat dit alles meer energie zou kosten dan normaal het geval was, maar zo veel energie??? Ik was niet vooruit te branden en dan word je een beetje boos op jezelf dat je geen puf hebt om iets te doen wat je graag wilt doen. Het betekent acceptatie dat het even niet anders is. Maar ja, voor iemand die graag in de weer is met van alles en nog wat, voelt het aanpassen van tempo bijna als een soort van straf. Gelukkig is er het vooruitzicht dat het energiepeil langzaamaan zal stijgen. Uiteraard gaat mij dat natuurlijk veel te langzaam. Dus naast acceptatie is geduld ook een vereiste. 
Wat beslist meespeelt in het geheel is dat mijn echtgenoot begin maart geopereerd moet worden omdat er vorige week opnieuw een tumor bij hem is ontdekt. Dat betekent eveneens opnieuw een behandeltraject. A.s. maandag moet hij eerst nog door de scan en dan hopen dat er verder niets vreemds meer geconstateerd wordt. 
Wat zou het fijn zijn geweest als er niets meer gevonden was bij hem en we eindelijk allebei een beetje rust zouden krijgen. Helaas... We proberen onszelf weer op te laden voor deze volgende ronde, om het zo maar even te noemen, maar de energie, voor zover die nog aanwezig is, raakt een beetje op en rustpuntjes zijn schaars op het moment. We laten de moed niet zakken, hoor. Dat niet.

Porsangerfjord bij Roddines natuurreservaat.

Als ik het over rustpuntjes heb of naar rust verlang, dan denk ik wel eens terug aan een wandeling die we gemaakt hebben in Noord-Noorwegen. Een wandeling door het Roddines natuurreservaat, met een fantastisch uitzicht over de Porsangerfjord. Van die plek ging zo veel rust uit. Dan denk ik wel eens: konden we daar maar even zijn, even rust pakken. Gewoon, met je vingers knippen en – poef – daar zijn we bij Roddines. Er heerst daar ultieme rust en er is ongelofelijk veel ruimte. Rust en ruimte krijg je daar ook vanzelf in je hoofd wanneer je daar bent. Daarom.
Ik zal eerst vertellen wat er in Roddines te doen is. Je kunt er een leerzame geologische route volgen waarbij er veel te leren valt over de ijstijd en het effect daarvan op het landschap, over diverse steensoorten, erosie, fossielen, strandlijnen enz. Het is een korte wandeling, ook heel geschikt voor kinderen. Een wandeling door de zichtbare historie van de natuur en dat alles in het bijzijn van een wonderschoon uitzicht dat bijna niet te bevatten is. De rest vertel ik via foto's. Sommige foto's hebben jullie misschien al eens eerder gezien, maar er zitten er nog genoeg tussen die nieuw zijn voor jullie.


Foto boven: een eerste blik over het landschap en de Porsangerfjord doet ons vermoeden dat er vast en zeker een mooie wandeling in het verschiet ligt.
Foto onder: de door de ijstijd veroorzaakte strandlijnen zijn goed zichtbaar in het landschap. In de loop van duizenden jaren kwam het water op verschillende niveaus te staan doordat het land als het ware terugveerde na de zware last van het ijs. Hetzelfde gebeurde bij de Höga Kusten in Zweden.



Foto boven: rustpunt.
Foto onder: een krater veroorzaakt door een landmijn uit WOII toen het leger na de oorlog bezig was granaten en landmijnen onschadelijk te maken. We vervolgen de route meteen heel wat behoedzamer (alsof dat helpt) en hopen dat het leger niets over het hoofd heeft gezien.



Foto boven: tekst en uitleg over erosie, barsten in stenen e.d. 
Foto onder: het effect van water op steen na verloop van duizenden jaren.


Voor de rest hoef ik niets meer toe te voegen. Ik denk dat jullie wel begrijpen waarom we deze plek tot rustpunt bestempeld hebben. 

















zondag 14 februari 2016

Tijd voor Max en Valentijnfestival

Het was me het weekend wel. Afgelopen vrijdag vertrok ik samen met manlief naar Hilversum. De auteurs die genomineerd waren voor de Valentijnprijs 2016 moesten in het tv-programma Tijd voor Max hun opwachting maken. De winnaar van de Valentijnprijs zou tijdens de uitzending bekend worden gemaakt. We zouden op tv komen. Geweldig toch? 


Ja, dat was het zeer zeker, totdat ik het nieuws liet bezinken en bedacht dat ik voor zo'n slordige 400.000 kijkers mijn zegje moest doen, zonder haperen, want het is altijd een rechtstreekse uitzending. 


Foto boven: bij de visagie. 
Foto onder: tekst en uitleg over de uitzending. Links naast mij collega-schrijfster Sandra Berg en rechts auteur Gerda van Wageningen die ook het een en ander in de uitzending zou vertellen. 


Rechtstreeks, dus geen geknip in de opnames, geen herkansingen, niets van dat alles. In één keer meteen goed zeggen wat je zeggen wilt en dat binnen 20 seconden. 20 seconden! Niet zoals bij Omroep Flevoland een interview in mijn eigen vertrouwde thuisomgeving, wetende dat ik me een foutje kon permitteren. De foutjes werden er toch uitgefilterd. Nee, niets van dat alles. Help... Knikkende knieën en een ietwat vreemd gevoel in mijn buik (nee, helaas geen vlinders), maar op de een of andere manier rolden de woorden als vanzelf uit mijn mond, ondanks de microfoon aan zo'n hengel die onder mijn neus werd geduwd, de camera recht op mijn gezicht gericht en een tikkende timer waarop de spreektijd af te lezen viel. 
Ik hield in gedachten dat het een prachtige promotie was voor mijn roman Blind Vertrouwen en een mooie gelegenheid om mijn boeken en mezelf aan een breder publiek te presenteren. Wanneer krijg je nou zo'n kans? Ik ben dan ook dankbaar voor het feit dat ik dit mee mocht maken. En dan ook nog op de foto met Robèrt van Beckhoven, bekend van Heel Holland Bakt – ik ben fan van dat programma – en Sybrand Niessen, presentator van Tijd voor Max. Dan kan mijn dag toch niet meer stuk? :-)


Foto onder: de smakelijke creaties van Robèrt van Beckhoven, gemaakt tijdens de uitzending.


Goed, ik heb de Valentijnprijs 2016, de prijs voor het beste romantische boek, niet gewonnen. Jammer, maar niet getreurd, hoor. Man, ik heb van alles geprobeerd om via sociale media stemmen te winnen. Facebook, Twitter, iedereen gemaild die ik kende, hen gevraagd het aan anderen door te geven dat ze op mijn boek konden stemmen (en het werd doorgegeven, dat weet ik), ik kreeg zelfs aanhang in Fins Lapland, Noorwegen, Zweden en België, ik heb ook nog familie buiten Europa, mijn blogs en berichten werden gedeeld, regionale omroep benaderd, heb in de regionale krant gestaan, bedrijven benaderd, uitgelegd dat ik genomineerd was en er op mijn boek gestemd kon worden, enz. Al met al werd er flink campagne gevoerd om stemmen te winnen. Maar... het mocht niet baten. Iedereen die gestemd heeft en geprobeerd heeft mijn boek op wat voor manier dan ook te promoten: heel veel dank! Het heeft niet aan jullie gelegen. 
Foto onder: samen met Anita Verkerk van uitgeverij Cupido en collega-schrijfster Sandra Berg op een rode loper die we ergens in het Media Park zagen liggen. Even proberen hoe dat voelt zo'n rode loper ;-)


Na de vrijdag van Tijd voor Max volgde de zaterdag dat het Valentijnfestival plaatsvond. Dit keer ging ik met manlief, onze twee dochters en de schoonmoeder van een van hen op weg naar Ermelo waar het festival gehouden werd. Even in het kort: tijdens het Valentijnfestival werd de winnaar, Reina Crispijn, gehuldigd (Reina, nogmaals van harte gefeliciteerd!), werden de winnaar en de genomineerden geïnterviewd door journaliste en auteur Marjan van den Berg die het middagprogramma presenteerde, viel er erg mooie muziek te beluisteren, werd er een romantische markt gehouden enz. 


Foto boven: Marjan van den Berg praat op gezellige en humoristische wijze het middagprogramma aan elkaar. Op de achtergrond worden beurtelings foto's van de genomineerden en hun boeken op de muur geprojecteerd. Even wennen om jezelf in zo'n groot formaat afgebeeld te zien.


Het werd een dag vol leuke ontmoetingen en gesprekken met lezers, collega's, auteurs van andere uitgeverijen e.d. 
Op de foto onder: auteurs van uitgeverij Cupido. V.l.n.r. ikzelf, Saskia Schouten, Sandra Berg, Anita Verkerk, Kyra Rutgers. (Met dank aan fotograaf Jeroen Mies).


Én er stond mij een verrassing te wachten. Vlak voordat Marjan van den Berg mij zou interviewen verschenen onze twee dochters onverwachts op het podium (was afgesproken met Marjan, mijn man en ik wisten van niets.) Ze wilden iets tegen mij zeggen: dat ik dan niet de Valentijnprijs had gewonnen, maar dat ik toch een winnaar was, omdat ik vorige week te horen had gekregen dat ik, ondanks alles, nu een jaar kanker had weten te overwinnen.


Foto boven: onze twee dochters hebben een bijzondere en lieve boodschap voor mij. 
Foto onder: het interview. In het midden Reina Crispijn.


Tja, wanneer er zulke lieve woorden tegen je gezegd worden, dan schiet je vol en kun je niets anders doen dan elkaar stevig omarmen, het publiek even vergeten, en eraan denken hoeveel steun ik het afgelopen jaar van onze dochters heb gekregen en hoe ongelofelijk trots ik op ze ben. Dit was beslist een van de meest ontroerende momenten uit mijn leven. En weet je, daar kan geen prijs tegenop!  


Samen met onze dochters op de foto bij fotograaf Jeroen Mies. Hieronder het resultaat. Het was een dag met een gouden randje.




maandag 8 februari 2016

Omarmen

De laatste ronde!” zou ik willen roepen. Zo voelt het nu er nog een kleine week te gaan is voordat bekend wordt gemaakt wie de winnaar is van de Valentijnprijs 2016, de prijs voor het beste romantische boek. Goed beschouwd zijn er nog maar een paar dagen over om te stemmen op jouw favoriete boek. Vandaar dat ik iedereen die nog niet gestemd heeft oproep om vooral een stem uit te brengen nu het nog kan en uiteraard het liefst op mijn roman Blind Vertrouwen. Daarna laat ik jullie heel lang met rust, dat beloof ik jullie. Ik blijf jullie natuurlijk wel vervelen met mijn blog en berichtjes op Facebook en Twitter, dat wel, maar dat is anders ;-) 

Dus mocht je willen stemmen, dat kan via: http://valentijngenootschap.nl/


Ik wil nog wel even iedereen bedanken die al gestemd heeft op Blind Vertrouwen en moeite heeft gedaan om familie, vrienden en kennissen ook te laten stemmen. Ik weet dat er mensen zijn die dat doen. Super! Dank je wel! 
Maar in deze laatste ronde hoop ik nog meer stemmen te vergaren. Misschien kan ik aanduiden hoe het voor mij voelt dat ik genomineerd ben voor deze prijs. Een zin uit Blind Vertrouwen:

Joanne had besloten het leven weer voorzichtig te omarmen, maar wat als het leven je plotseling zelf omarmt? 

Zo voelde het ongeveer toen ik te horen kreeg dat ik genomineerd was voor de Valentijnprijs. Na een jaar van ploeteren, zowel met gezondheid als het schrijven, leek het leven mij plotseling zelf te omarmen, mijn lieve familie en vrienden niet meegerekend die mij in die tijd regelmatig liefdevol en troostrijk omarmd hebben en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor en dat zal ik nooit vergeten. O jee, word ik weer emotioneel. Nou, ga nu maar snel stemmen en mocht je me een keer willen ontmoeten, dan zijn er kaarten te bestellen voor het Valentijnfestival dat op zaterdag 13 februari in Ermelo gehouden wordt en waar nog veel meer auteurs hun opwachting maken. Hier lees je wat er op deze dag nog meer te beleven valt. Wie weet zien we elkaar a.s. zaterdag!

Lijkt het je leuk iets te weten te komen over de omgeving waar Blind Vertrouwen zich afspeelt, dan kun je hier een kijkje nemen. Veel plezier! 












vrijdag 5 februari 2016

Het vieren van wat dan ook

Zo nu en dan gebeurt het dat iemand iets over mijn boeken en mijn persoontje schrijft, zoals bijvoorbeeld Hans op Blog Zweden (op zijn blog zijn al mijn boeken terug te vinden) en op Nordik Living. Met Hans en zijn vrouw heb ik regelmatig contact en dat is geweldig leuk! 
Bijna een week geleden kreeg ik via Marjanne, van de blog OverHaareen blogpost onder ogen die mij nogal ontroerde. Nu ben ik de laatste tijd een echte huilebalk, ik hoef op tv of om mij heen maar iets te zien wat ontroerend, mooi of verdrietig is, of ik heb de tranen al in mijn ogen staan. 
Sinds ik vorig jaar de diagnose darmkanker kreeg, besef ik ineens veel meer hoe kostbaar het leven is en probeer ik het leven zo veel mogelijk te absorberen. Dat betekent dat ik intenser leef. Natuurlijk horen daar zowel vreugde als verdriet bij en omdat ik alles zo intens beleef kan het zijn dat er af en toe een traantje naar beneden rolt. In mijn geval wel tenminste. Dus ook bij het lezen van de bewuste blogpost die Marjanne geschreven heeft en die hier te lezen is. 
Marjanne heb ik leren kennen via de sociale media. Zij kreeg dezelfde diagnose te horen als ik en dat maakte dat we elkaar gingen volgen en nu nog steeds met elkaar communiceren. Behalve deze diagnose heeft Marjanne ook nog te kampen met de spierziekte FSHD. Beslist geen gemakkelijke opgave om dan positief in het leven te blijven staan. Juist haar positiviteit en spontaniteit heb ik bewondering voor. En hoe leuk is het dan als ze de moeite neemt om een blogpost aan mijn boeken en mij te wijden. Bedankt Marjanne! Ik waardeer dit alles ten zeerste. Hieronder een bloemetje voor jou. Bloemetjes die we ooit op de Noordkaap zagen bloeien. Ja, zelfs daar bloeien bloemen, ondanks de soms barre omstandigheden, maar om ze te vinden moet je wel een beetje geluk hebben. Net zoals in het leven.


Volgende week mag ik weer op komen draven voor de driemaandelijkse controle. Dat brengt altijd spanning met zich mee. We zullen het wel horen wat het wordt.
Voor de rest zeg ik: vier het leven. Dat is de titel van de bewuste post van Marjanne en meteen de titel van mijn nieuwe boek dat dit jaar in april uitkomt. Het leven vieren is iets wat ik in mijn leven probeer toe te passen. Het lukt niet altijd, maar ik doe mijn best.


Op bovenstaande foto: een zonovergoten dag op een perfecte plek, Gryta Camping aan het Oldevatn in het Noorse Olden, dicht bij de gletsjer Briksdalsbreen. Een dag die uitnodigde tot iets extra's, tot het vieren van wat dan ook :-)