maandag 31 augustus 2015

Het besluit


Wie mijn blog heeft doorgespit weet dat ik geboren ben in Drenthe, het mooie noorden van ons land. Ik kan me niet veel meer herinneren van de tijd dat ik in Drenthe heb gewoond, ik was nog een peuter toen mijn ouders met ons, mijn twee broers en ik, naar de Randstad verhuisden, van het rustige en pittoreske platteland naar de hectiek van het westen van Nederland. Ondanks dat ik nog maar weinig weet van de paar jaren die ik in Drenthe heb doorgebracht, heb ik een zwak voor deze provincie met zijn uitgestrekte bossen, heidevelden, hunebedden, schilderachtige dorpjes en monumentale boerderijen. Zodra ik deze provincie binnenrijd krijg ik het gevoel dat ik thuiskom, net zoals ik dat met Noorwegen en de rest van Scandinavië ervaar. 

Zwervend over Drentse heide,
mooi noorden van ons land,
vind ik ruimte aan mijn zijde,
tussen bos en stuivend zand.

Zwervend over Drentse heide,
door nevel in de dageraad,
waan ik mij in vroeger tijden,
waar de drukte niet bestaat.

Zwervend over Drentse heide,
betoverd door paarse gloed,
het landschap, de rust, beide
doen mij iets, doen mij goed.



Na lang beraad hebben wij met pijn in ons hart (ik weet het, klinkt overdreven) besloten dat onze geplande kampeerreis naar de Noorse eilandengroep de Lofoten dit jaar niet doorgaat. Waarom niet? Er zijn verschillende redenen: mijn vermoeidheid na de chemokuren én die van mijn echtgenoot die al die tijd dat ik ziek was zo ontzettend veel voor mij gedaan heeft. Met alle liefde, zoals hij dat zegt, maar het hakt er wel in. Ons energieniveau staat op dit moment op een erg laag pitje. 
Daar komt bij dat ons hoofd vol zit met alles wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt. Kunnen we wel genieten van alles wat we in het Hoge Noorden te zien krijgen en meemaken of gaat alles langs ons heen en dringt het niet eens goed tot ons door dat we ons daar bevinden? Het is een lange reis met heel veel indrukken onderweg. Eigenlijk zouden we het liefst meteen naar het noorden vertrekken, niet uitstellen, maar of dat onder de gegeven omstandigheden verstandig is? 
Heel diep in ons hart hadden wij allebei behoefte aan een iets rustigere vakantie. Een vakantie zonder al te veel rondreizen, zonder eerst zo veel kilometers te moeten rijden om op een bestemming te komen. Een alternatief was snel gevonden: we gaan op avontuur in het noorden van ons eigen land. We beginnen onze kampeerreis in Drenthe, daar waar niet alleen ik, maar mijn echtgenoot zich gelukkig ook goed voelt. En daarna? We zijn op de bonnefooi vertrokken, we zien wel...  



Foto's: Doldersummerveld, Doldersum. 


donderdag 27 augustus 2015

Winterromance

Ja, ik weet het, het is nog zomer en waarschijnlijk staat jullie hoofd er helemaal nog niet naar, toch ga ik een winters bericht plaatsen: mijn zesde boek, Winterromance, is vanaf 12 november 2015 verkrijgbaar. Winterromance speelt zich af rond de kerstdagen. Mijn uitgever noemde het een sprankelend en positief boek. Dat is een goede omschrijving, denk ik. En behalve dat is het een hartverwarmend verhaal. Iets wat we wel kunnen gebruiken tijdens koude winterdagen en de kilte waar je zo nu en dan in het leven tegenaan kunt lopen. 
Er is me al regelmatig gevraagd of dit verhaal zich weer in Noorwegen afspeelt. Laten we zeggen dat er een vleugje Noorwegen in verweven zit, net genoeg om iets van dit mooie land te kunnen proeven.

laat ik het eerst bij, want november is nog ver weg en de winter en kerst is iets waar ik nu nog niet aan wil denken. Dat heb ik al genoeg gedaan toen ik dit boek schreef en dan ook nog op die paar snikhete zomerdagen die ons ten deel vielen en ik achter mijn laptop zat te zuchten en te puffen met een flesje ijskoud water binnen handbereik, een ventilator op mijn bureau die mijn paperassen wegblies en ik in gedachten door de sneeuw glibberde, met sneeuwballen gooide, van warme chocomelk nipte, met mijn hoogtevrees in een stoeltjeslift naar boven werd gehesen en op ski's stond terwijl ik helemaal niet kan skiën. En het ergste van alles: ik heb dagen, weken, maanden voortdurend kerstliedjes gezongen en geneuried tot mijn echtgenoot er gek van werd. Nee, een winters verhaal schrijven in de zomer, dat valt nog niet mee ;-) 


zaterdag 22 augustus 2015

Dromen vangen

Wie door Noorwegen reist zal niet alleen op indrukwekkende natuur stuiten maar zo hier en daar ook op een zilvergalerie. Vaak beschikken deze galeries niet alleen over bijzondere zilveren sieraden en voorwerpen, je loopt daar ook nog wel eens tegen kunstwerken en oude gebruiksvoorwerpen aan. 
Wij maakten op een zonnige en warme dag een stop bij Stjernen Art & Silver Kunstgalleri in Storforshei, een plaatsje boven de poolcirkel in de provincie Nordland. Storforshei ligt aan de hoofdweg E6 die van zuid naar noord door Noorwegen loopt. 
Het bleek een interessante stop te zijn. In het knusse, houten gebouwtje, waar gras en bomen op het dak groeiden, vergaapten we ons aan de bijzondere zilveren sieraden en andersoortige voorwerpen, zoals bijvoorbeeld dromenvangers. 


Bij sommige voorwerpen viel er een bijpassend gedichtje te lezen. In het Noors, maar daarom niet minder leuk. En behalve dat maakten we een korte reis naar het verleden vanwege oude gebruiksvoorwerpen en afbeeldingen die er tentoongesteld werden. Op de achtergrond klonk zacht muziek die ons zo nu en dan aan joiken deed denken en daardoor de juiste sfeer opriep bij alles wat er te zien viel. (Joiken is de traditionele muziek van de Samische bevolking. Hier en  hier kun je meer lezen over en luisteren naar een joik.)  



Deze galerie leek ons de uitgelezen plaats om iets uit te kiezen en mee te nemen voor onze beide dochters. Het werden uiteindelijk zilveren oorbellen die een web voorstelden, een dromenvanger. Wat is een dromenvanger precies? Dat zullen jullie vast wel weten, maar toch een zeer korte uitleg: hang een dromenvanger boven je bed. Akelige dromen worden dan opgevangen in het web. Op die manier kunnen ze de slapende persoon niet bereiken. Goede dromen vinden ongehinderd hun weg door de dromenvanger heen naar degene die slaapt. 


De vrouwelijke zilversmid maakt van sommige sieraden pas op het laatst oorbellen of een hanger voor aan een ketting. Dat hangt af van de wens van de klant. Dus in ons bijzijn werden er keurig zilveren haakjes aan de sieraden bevestigd, zodat ze als oorbellen gebruikt konden worden.



Na de aankoop van de oorbellen konden we nog een kijkje nemen in een lavvo, een traditionele Samische tent. Een lavvo is gemakkelijk te verplaatsen en wordt al meer dan 2000 jaar door de Samen gebruikt. De tent is zeer geschikt voor een nomadisch leven.




Het bezoek aan deze galerie was geslaagd en we konden met een tevreden gevoel onze reis door het noorden vervolgen. Wie in de buurt van Storforshei komt, neem even de tijd om rond te kijken in galerie Stjernen en proef de bijzondere sfeer die er hangt. Wie weet glippen er een paar mooie dromen door een vanger heen... 



vrijdag 14 augustus 2015

Estafette

Na een half jaar goede dagen, minder goede dagen, slechte dagen, hier en daar een lach en zo nu en dan een traan, boosheid, angst, vragen die door het hoofd tollen, eindeloze gesprekken, bijwerkingen van de medicatie en uiteindelijk, met de nodige hindernissen, acceptatie, is het eindelijk zover: mijn laatste chemokuur is achter de rug. Het voelt alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen. Ik voel opluchting, voel me plotseling vrij. 
Ik telde de dagen af tot dit moment. Toch wilde ik niet dat de zomer snel voorbij zou gaan. Ik hou van de zomer en wil genieten van mooie, zonnige dagen, maar de laatste chemokuur, daar keek ik wel naar uit.  
Ik moest tijdens deze hele periode een soort dagboekje bijhouden waar ik o.a. in op moest schrijven van welke bijwerkingen ik last had en hoe ik me voelde. Hoe verder het boekje vorderde hoe minder zin ik had om het bij te houden. Je wordt telkens geconfronteerd met je eigen mankementen, en op den duur was mijn handschrift dan ook niet meer dan een kladversie die ik zelf amper kon lezen. Gisteren heb ik in grote letters EINDELIJK!!! op de laatste bladzijde van het boekje geschreven. En dat voelde goed! 
Het kan wel een jaar duren voordat sommige bijwerkingen echt verdwenen zijn, maar dat maakt mij niet uit. Vanaf nu gaan we opbouwen, ook wat conditie betreft. Die heeft een flinke optater gekregen. Begin oktober krijg ik de eerste controle. Spannend, maar daar ga ik nu nog niet van wakker liggen.   

 
Rustig vaarwater, wie verlangt er niet naar?


Waar wij op het moment wel mee bezig zijn is onze schoonzoon. Hij is gisteren opgenomen in het ziekenhuis vanwege schildklierkanker en onderging vandaag een negen uur durende operatie waarbij de volledige schildklier en uitzaaiingen verwijderd werden. De kans bestond dat hij na de operatie zijn stem zou kwijtraken, maar we kregen zojuist bericht dat alles goed was verlopen en het ernaar uitzag dat zelfs zijn stem misschien behouden bleef. We zijn opgelucht dat deze ingreep achter de rug is.
Deze vorm van kanker is niet met chemo te bestrijden, maar er volgt wel een levenslange controle. Onze dochter en schoonzoon en hun kinderen gaan een moeilijke tijd tegemoet en dat terwijl ik die van mij juist afsluit. Het voelt dubbel en oneerlijk dat hen dit overkomt, ze zijn er voor ons geweest en nu proberen we er voor hen te zijn. 
Al met al heeft het veel weg van een estafette: eerst belandde mijn echtgenoot in de lappenmand, toen ik en nu onze schoonzoon. Uiteraard gaan we er weer met zijn allen voor, maar na in totaal bijna twee jaar te maken te hebben gehad met die ellendige ziekte, die zich uit in zo veel verschillende vormen, slaat de onmacht opnieuw toe. We zijn niet van plan het estafettestokje nog verder door te geven, maar hebben wel als doel met zijn allen de finish te halen. 


Voor je het weet verandert rustig vaarwater
in een rivier die over je heen dendert.  


(De eerste twee foto's: het Langsjøen bij Johnsgård Turistsenter, Sømådalen, Hedmark.
Derde foto: Porsangerfjord dicht bij Lakselv, Finnmark. Laatste foto: Silfar Canyon, Børselv, Finnmark.) 

dinsdag 4 augustus 2015

Noord, noordelijker, noordelijkst

Middernachtzon langs de weg naar Mehamn, 's nachts om 1.30 u.
Mehamn, Gamvik, Slettnes, allemaal afgelegen Noorse plaatsen die aan de rand van Europa liggen en wel op het schiereiland Nordkyn in de Noord-Noorse provincie Finnmark. Wat heeft een reiziger daar te zoeken? Je moet er namelijk heel wat kilometers voor rijden om deze plaatsjes aan te doen. Wij waren benieuwd hoe het er daar uit zou zien en hoe de mensen daar leven en dus reden we over een rotsachtige, kale hoogvlakte naar het uiteinde van Noorwegen, geplaagd door een snijdende, stormachtige wind die af en toe regen of natte sneeuw naar ons toe blies. Dat laatste versterkte in ieder geval het noordelijke gevoel.

De weg naar Mehamn.
Eind mei nog dappere ijsvissers en langlaufers.
Mehamn komt in zicht.

In Mehamn werden we opgevangen door de eigenaar van de camping, de plek waar we van plan waren te overnachten. De goede man merkte op dat wij wel erg ver van huis verwijderd waren, maar dat er op de camping nog twee vriendelijke Nederlandse stellen stonden waar we vast en zeker goed mee overweg konden. En dat bleek ook zo te zijn. We hebben heel wat ervaringen met elkaar uitgewisseld. 
O ja, en we mochten gebruik maken van de douche in dat gebouw daar aan het water, meldde de campingeigenaar terwijl hij naar een prachtig uit hout opgetrokken bouwwerk wees van waaruit er een mooi uitzicht te bewonderen viel over de omgeving. Op zo'n locatie wil je de douche natuurlijk wel eens uitproberen. Probleem was alleen dat de douche over een glazen deur beschikte waardoor je duidelijk zichtbaar was voor mensen die langs deze deur liepen. En nog een klein detail: de deur kon niet op slot worden gedaan. Gelukkig zorgde de tijdens het douchen ontstane damp ervoor dat het glas van de deur al snel besloeg, dat scheelde. Nu waren wij Nederlanders maar met zes personen en de enige gasten op de camping (ook dat scheelde), dus zodra we iemand door de kou en harde wind met een toilettas en handdoek richting het gebouw aan het water zagen lopen, dan wisten we dat de douche bezet was en vertoonden we ons daar niet in de buurt. Douches in Scandinavië zijn een verhaal apart. Nieuwsgierig? Dan kun je er hier van alles over lezen. 

Drie Nederlanders op een rij. In het okergele gebouw aan het water
is de douche te vinden. Geen slechte locatie. Toch?

Vanaf de aan de haven gelegen camping, Mehamn ligt aan de Barentszzee, is er uitzicht op de gekleurde huizen van het dorp. Klein minpuntje: als je pech hebt waait de wind vanuit de verkeerde hoek en ruik je de hele dag de doordringende geur van stokvis die aan rekken hangt te drogen. Maar ach, dat went wel.
De schepen van de Hurtigruten, de Noorse scheepvaartmaatschappij die langs de Noorse kust passagiers en lading vervoert, leggen o.a. in Mehamn aan. Het is de noordelijkste haven die de schepen aandoen. 
Vanuit Mehamn voert een 24 km. lang wandelpad je naar het noordelijkste punt van het Europese vasteland. De Noordkaap wordt als het noordelijkste punt gezien (eigenlijk is dat het westelijker gelegen Knivskjelodden), maar het verschil met het noordelijkste punt bij Mehamn is dat de Noordkaap op een eiland ligt. 

Riant uitzicht over de haven en de omringende bergen.

De beruchte, sterk geurende stokvis. 

Vanuit Mehamn is het niet ver naar Gamvik, ook een plaatsje aan de Barentszzee dat zo mogelijk nog meer afgelegen ligt. En ben je in Gamvik, bezoek dan meteen de noordelijkste vuurtoren op het Europese vasteland. Deze vuurtoren staat in Slettnes en is vanuit Gamvik makkelijk te bereiken. Op het moment dat wij er waren stormde het helaas zo hard dat we niet veel rond konden lopen zonder omver geblazen te worden. Bij de vuurtoren vind je een café waar je iets kunt nuttigen. Jammer genoeg was het café net gesloten toen wij arriveerden en je zegt in deze contreien niet van: dat doen we dan de volgende keer maar. Daarvoor moeten we een heel eind omrijden als we ons ooit weer eens in Noord-Noorwegen bevinden. Dus dat wordt het niet. Over Gamvik heb ik al eens een anekdote geschreven die hier te lezen is.

Gamvik.
Leegstaand huis bij Gamvik met formidabel uitzicht.

In Slettnes vind je de noordelijkste
vuurtoren op het Europese vasteland.

We zijn van plan om ooit de eveneens in Noord-Noorwegen gelegen plaatsen Vardø en Hamningberg te bezoeken. Hamningberg is een vissersplaatsje waar geen permanente bewoning meer aanwezig is. Het is een van de weinige dorpen in Noord-Noorwegen die aan het einde van WOII niet verwoest is door de toen terugtrekkende Duitsers. Het is nog een authentiek vissersplaatsje. Bovendien moet de weg naar Vardø en Hamningberg prachtig zijn, als we de toeristische beschrijvingen mogen geloven. We hopen het een keer met eigen ogen te kunnen aanschouwen. 

Op de terugweg vanuit Mehamn waren de weersomstandigheden
gelukkig heel wat beter dan op de heenweg.

Genieten van het uitzicht.

Een ander zeer afgelegen plaatsje is Berlevåg. De weg die daarnaartoe leidt is ook beslist de moeite van het rijden waard. Over ons bezoek aan Berlevåg is hier het een en ander te lezen.