zondag 29 maart 2015

Geurig en kleurig


Vandaag licht ik weer een tipje van de sluier op wat betreft de locaties waar mijn nieuwe roman Blind vertrouwen zich afspeelt. Vorige keer vertelde ik over Ravnejuv, de Ravenkloof (hier te lezen.) Nu een locatie van een heel andere orde, namelijk een natuurpad dat vanuit het schilderachtig gelegen dorp Dalen te volgen is.

Het natuurpad slingert zich door een grote verscheidenheid aan groen.

In Dalen (gemeente Tokke, provincie Telemark) vind je langs de oever van de rivier de Tokke een camping. Deze camping wordt in mijn boek genoemd. Sterker nog, er speelt zich het een en ander op deze plek af. Vrijwel direct vanaf de camping begint een natuurpad dat langs de rivier en door het bos slingert met doorkijkjes naar de omringende bergen. Het is een stuk bos met een grote verscheidenheid aan groen. In het voorjaar is de grond onder de bomen bezaaid met lelietjes-van-dalen die een aangenaam zoete geur verspreiden. 

Het pad begint langs de rivier in  het dorp Dalen.

Nee, ik communiceer hier niet met kabouters, ik moest natuurlijk
de zoete geur van lelietjes-van-dalen opsnuiven. Ik wist alleen
niet dat er iemand een foto van mij ging maken...

Langs het pad staan informatieborden die je iets vertellen over wat er zoal groeit en bloeit in dit natuurgebied. En loop je langs de rivier, dan moet je zeker opletten of je bevers ziet. Die zijn hier namelijk goed te spotten. Wij hebben zelf helaas nog maar één exemplaar gezien. Je moet wel wat geduld hebben en jezelf 's avonds op het juiste tijdstip aan de oever van de rivier verschansen. Als de avondzon schijnt is het trouwens leuk wandelen langs het pad. Bergen en bossen zijn dan overgoten met een mooie, warme gloed. 

De warme avondgloed zorgt voor een bijzondere sfeer tijdens de wandeling.
(Foto boven en onder.)


Het werk van bevers. 

Wijk je iets van het natuurpad af en steek je de rivier over via een brug van grote natuurstenen, dan heb je kans dat je velden vol kleurrijke lupinen tegenkomt. Echt een prachtig gezicht. Wat kan gebeuren is dat deze stenen brug in het voorjaar nog onder water staat. Dat ligt aan de hoeveelheid smeltwater die vanuit de bergen door de rivier stroomt. Dan heb je pech en moet je via de normale brug, bestemd voor verkeer, naar de overkant lopen.

Over de brug van natuurstenen op weg naar de lupinen.


Die lupinen zijn echt prachtig om te zien.

De hoofdpersoon uit mijn boek, Joanne, wandelt samen met iemand door dit natuurgebied heen. Mocht je ooit in Dalen komen, volg een keer op je gemak het pad, verdwalen kan niet, het is een rondwandeling, en treed daarmee in de voetsporen van Joanne.    

Langs het pad staat een oeroude boom. 

(Sommige foto's komen je misschien bekend voor. Een paar foto's heb ik al eens eerder op mijn blog geplaatst, maar toen wist ik nog niet dat ik een boek ging schrijven dat zich in deze omgeving afspeelt.)  

zaterdag 21 maart 2015

Ravnejuv: de Ravenkloof.

Rond half april komt mijn nieuwe roman Blind vertrouwen uit. Tijd om misschien iets te vertellen over de plaatsen waar het verhaal zich afspeelt. Zoals in mijn romans tot nu toe altijd het geval is geweest, is Noorwegen het land waar van alles plaatsvindt. Maar er gebeurt ook het een en ander in Nederland. Liefhebbers van Noorwegen wees gerust, er komen genoeg leuke, schilderachtige en interessante Noorse plaatsen aan bod. Ik ga nu nog niet alles prijsgeven, maar om te beginnen alvast een locatie waar een van de scènes in het boek zich afspeelt: Ravnejuv: de Ravenkloof. 

Bij Ravnejuv een blik naar links...

...en een blik naar rechts.

Ravnejuv ligt in de gemeente Tokke, provincie Telemark, en is een 350 meter diep ravijn. Deze bezienswaardigheid is makkelijk te bereiken met de auto en na je auto geparkeerd te hebben is het nog een klein stukje naar de kloof lopen. Een andere mogelijkheid is een wandeling maken van ongeveer een uur vanuit het dorpje Eidsborg. Het wandelpad is een oude kerkweg. In Eidsborg vind je namelijk een 800 jaar oude staafkerk.

De staafkerk in Eidsborg.

Ravnejuv biedt een formidabel uitzicht over de omringende bergen, bossen en de rivier de Tokke die 350 meter lager door het dal stroomt. Een leuke bijkomstigheid is dat er in het dal sprake is van een opwaartse luchtstroming. Gooi je een bankbiljet naar beneden, dan wordt het biljet via de stroming weer omhoog getild en als je geluk hebt kun je het stukje papier gewoon weer opvangen. Natuurlijk werd onze nieuwsgierigheid hierdoor gewekt, maar we besloten het voor de zekerheid toch maar met een papieren zakdoekje te proberen (is dat nou Hollandse zuinigheid?) Het zakdoekje werd in het ravijn gegooid en kwam even later inderdaad weer keurig bij ons terecht. We konden het zo uit de lucht plukken. 

Na het zakdoekjesavontuur even bijkomen op een veilige plek.
Wel nodig voor iemand met hoogtevrees. Ik stond namelijk
tegen een van de uitstekende lage rotsen links van mij
geleund om in de diepte te kunnen kijken. Kriebels...

Bij het ravijn vind je een infozuil over
de historie van de omgeving. 

Een tocht naar de Ravnejuv was ook vroeger al in trek. Al in de 19e eeuw bezochten toeristen de kloof.


Een van de mannen werpt een blik in de diepte, precies zoals wij
dat ook gedaan hebben bij deze rotspartij.

Er stond een paviljoen die er nu helaas niet meer is, maar het bouwwerk staat nog wel op oude foto’s afgebeeld.


Toeristen bij Ravnejuv in vroeger tijden.
(De bovenstaande oude foto's zijn alle vier afkomstig van de infozuil.)

Wat wel een aandachtspuntje is, is dat de kloof dus 350 meter diep is en er nergens hekken staan. Hoger dan bijvoorbeeld de Noordkaap met zijn 307 meter. Oppassen geblazen! Kinderen en honden goed vasthouden en wie last heeft van hoogtevrees, zoals ik, niet te dicht bij de rand gaan staan. 


De waarschuwing voor een steile rotswand is zeker niet overbodig.

Tot zover de eerste kennismaking met een van de locaties in mijn boek. Een andere keer vertel ik meer over de andere plaatsen waar het verhaal zich afspeelt. Jullie moeten toch een beetje nieuwsgierig blijven. Nietwaar? 

De rivier de Tokke beneden in het groene dal.











vrijdag 13 maart 2015

Tweede druk

Goed nieuws is altijd leuk om te delen. En wat is het goede nieuws? Van mijn romans Westerstorm en Julie's liefde is een tweede druk verschenen. Van Westerstorm een paar maanden geleden al en van Julie's liefde deze maand. Julie's liefde stond in 2013 in de top 1000 van meest geleende bibliotheekboeken en dat was ook al van dat goede nieuws! Van 2014 heb ik nog geen lijst voorbij zien komen. Ik ben daar uiteraard erg benieuwd naar. 

In beide boeken kom je prachtige plekken in Noorwegen tegen. Mocht je een keer op reis gaan naar het noorden en je hebt deze boeken gelezen, dan is de kans groot dat je diverse locaties herkent. En heb je de boeken nog niet gelezen en je bent van plan op vakantie naar Noorwegen te gaan, stop ze in je koffer en wie weet doe je, behalve het lezen van een verhaal dat zich in een bijzondere omgeving afspeelt, nog leuke ideeën op voor uitstapjes tijdens jouw reis.      

De Geirangerfjord is een van de locaties in Westerstorm.
Julie's liefde speelt zich af in en rondom het Noorse dorpje Elgå
aan het Femundmeer. 

Hebban.nl heeft beide boeken een vier sterren recensie gegeven. De recensie van Westerstorm is hier te lezen en van Julie's liefde hier.

Over Westerstorm: Stormachtig, romantisch & verrassend. 
Over Julie's liefde: Mooie combinatie van romantiek, emotie en spanning.









zondag 8 maart 2015

De Hoge Kust

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets over Scandinavië heb verteld. Meestal blog ik over Noorwegen met soms een uitstapje naar een ander Scandinavisch land. Dit keer wijk ik een keer uit naar Zweden. Met het mooie voorjaarsweer waar we nu van kunnen genieten moest ik ineens denken aan een paar andere prachtige voorjaarsdagen die wij in een bijzondere omgeving doorgebracht hebben. Misschien heb je wel eens van Höga Kusten, de Hoge Kust, gehoord. Deze kust vind je in de provincie Västernorrlands län aan de Botnische Golf in het oosten van Midden-Zweden. Je rijdt het gebied binnen via de imposante Hoge Kustbrug over de rivier Ångermanälven. 

De Hoge Kustbrug.

De streek wordt wel de ‘poort naar Lapland’ genoemd en bestaat uit pittoreske vissersdorpjes, een grote hoeveelheid eilandjes, oude naaldbossen, meren, steile kliffen, rode granieten rotsen en verlaten zandstranden of stranden met een ontelbaar aantal keitjes. 

Schilderachtige picknickplaats aan een meer.

Het dorpje Bönhamn.

En het mooi gelegen Norrfällsviken.

De Hoge Kust is voortdurend in beweging, een gevolg van de ijstijd. Door het gewicht van de enorme ijsmassa die op het land drukte werd het land samengeperst en op het moment dat het ijs zich terugtrok veerde het land weer op en dat is nog steeds het geval. Er ontstaan en verdwijnen eilandjes. Ongelooflijk dat na duizenden jaren alles nog in beweging is. 

Uitzicht bij Bönhamn. 

Om terug te komen op de stranden met keitjes, die keitjes worden klapper- stenen genoemd. Wij vroegen ons natuurlijk meteen af waarom. Het antwoord is simpel: zodra je over de stenen loopt breng je de stenen in beweging en stoten ze tegen elkaar aan. Dat veroorzaakt een geluid dat ongeveer klinkt als ‘klokklok’. De stenen klapperen tegen elkaar aan en voilà, plotseling zijn het klapperstenen. Het stenenveld bestaat ook nog eens uit banen in verschillende kleuren. Deze banen geven de groei aan van het land sinds de laatste 5000 jaar. Elke gekleurde baan is een strandlijn geweest die in de loop der tijd omhoog is gerezen. Bij het dorpje Norrfällsviken zijn daar goede voorbeelden van te vinden. 

Bij Norrfällsviken vind je klapperstenen in overvloed. 

De gekleurde banen zijn de vroegere strandlijnen. 

En behalve al deze bijzonderheden zijn de panoramische vergezichten over de Botnische Golf en de eilanden voor de kust echt fantastisch te noemen! Die vergezichten vind je niet alleen bij Bönhamn maar ook bij Norrfällsviken. Het plaatsje grenst aan een natuurreservaat waar je op een prachtig strand ademloos naar het uitzicht kijkt. En naast dit strand stuit je op rood graniet. De volgende drie foto's zijn daar gemaakt.




Al met al is de Hoge Kust een uniek gebied en daarom staat het ook op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Helaas hebben wij nog lang niet alles van deze kust gezien maar genoeg om een goede indruk te krijgen van al het moois dat het te bieden heeft. Hopelijk komen we ooit eens in de gelegenheid om nogmaals op ontdekkingsreis te gaan langs deze kustlijn. Dat is namelijk beslist de moeite waard. Je kunt er bijvoorbeeld prachtig wandelen langs de 129 lange Höga Kustenleden en dat lijkt ons wel wat. Ik kan nog wel meer over de Hoge Kust vertellen maar ik denk dat de foto’s verder voor zich spreken en laten zien hoe bijzonder het er is.