zaterdag 21 februari 2015

Promoten onder merkwaardige omstandigheden

Gisteren was beslist niet een van onze betere dagen. Schreef ik een vorige keer dat ik er nog aardig goed vanaf kwam omdat ik een chemokuur bestaande uit alleen tabletten kreeg voorgeschreven, waarbij de bijwerkingen mee zouden kunnen vallen, afgelopen week kreeg ik te horen dat ik toch ook nog acht keer een chemokuur via een infuus krijg toegediend. Gisteren werd door een verpleegkundige uitgelegd wat voor bijwerkingen ik kan verwachten en kon ik meteen een tas vol medicijnen ophalen die deze bijwerkingen moeten onderdrukken. Voor iemand die zelden of nooit medicijnen gebruikt is dat even slikken... Thuisgekomen moesten mijn echtgenoot en ik deze bittere pil, noem het maar even zo, zien te verwerken. Veel praten en af en toe frustratie, boosheid en angst eruit janken lucht op. Gelukkig is er nu weer plaats voor hier en daar een lach en een beetje humor. Want we zijn er nog altijd van overtuigd dat je dit alles zonder humor niet redt. En daarom wil ik een grappige anekdote met jullie delen, iets wat ik heb meegemaakt in de tijd dat ik in het ziekenhuis lag. 

Bij de voorbereidingen van een colonoscopie (iets minder grappig), in mijn geval een inwendig darmonderzoek, lag ik onder niet bepaald charmante omstandig- heden op een onderzoekstafel en vroeg een van de verpleegkundigen mij of ik een baan had en of ik veel moest regelen nu ik in het ziekenhuis terecht was gekomen. 
“Nee, gelukkig niet,” antwoordde ik. “Ik werk thuis en kan voor een groot deel mijn eigen werktijden en -tempo bepalen.”
De vraag die de verpleegkundige stelde naar aanleiding van mijn antwoord was natuurlijk logisch: “Wat voor werk doet u dan?”
“Ik ben schrijfster.”
“Schrijfster?” reageerde ze verrast en ik vertelde haar hoe en wat. De dame in kwestie werd zo enthousiast dat ze de andere verpleegkundigen erbij riep die nog in de weer waren met de voorbereidingen.
“Mevrouw hier is schrijfster!” riep ze naar hen, waarop ineens een stuk of vier dames rond de onderzoekstafel kwamen staan en van alles wilden weten over mijn schrijvend beroep. Mijn website werd meteen opgezocht op de computer die op een bureau stond en al snel klonken er oh’s en ah’s bij het zien van de Scandinavische foto’s op mijn site. Ook mijn boeken waren ze erg benieuwd naar. Maar goed, ik lag nog steeds op die tafel en moest de neiging onderdrukken om te roepen: “Hallo, ik lig hier ook nog!” Maar ik begreep wel dat ik misschien een nieuw lezerspubliek erbij had gekregen, dus wachtte ik maar lijdzaam af tot iedereen weer naar de tafel terugkeerde. Op het moment dat de arts binnenkwam werd zelfs aan hem uitgelegd dat ik schrijfster was en dat het zo weinig voorkwam dat ze iemand ontmoetten die dat beroep uitoefent. Nu moet ik zeggen dat mijn voorkeur uitgaat naar een andere manier van ontmoeten dan in het voorstadium van een colonoscopie, maar ja, soms heb je geen keuze. Het is bij deze bewezen dat je als schrijfster zelfs onder de meest merkwaardige omstandigheden je boeken kunt promoten. 

Je boek promoten tussen de imposante bergen van Jotunheimen is beslist
aangenamer dan liggend op een onderzoekstafel.
Ook Tveitetunet in het Noorse Setesdal is een plezierige plek
om je boek onder de aandacht te brengen.
Of Stalheim...


4 opmerkingen:

  1. Misschien het volgende boek en ziekenhuis roman? :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Daar moet ik nog even over nadenken Laura ;-)
    Misschien beter een ziekenhuisthriller, jij weet wel waarom :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh Elly, wat een tegenvaller! Ook hier kom je weer over als een sterke positieve vrouw maar het lijkt me niet meer dan normaal dat jullie gisteren niet bepaald een van jullie beste dagen beleefden. Je had hier niet op gerekend. Ik wens je alvast sterkte met alles. Wanneer begint de eerste kuur?

    En dan toch weer die humor. Geweldig! En dan blijkt maar weer dat het in zo'n ziekenhuis ook alleen maar mensen zijn hihi. Toch is promoten in jouw Noorwegen veeeeeel prettiger.

    Ondanks alles een fijn weekend verder.

    Gr Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, dat was even een behoorlijke tegenvaller, Marjon. Maar we zijn het nu een plekje aan het geven, al zijn er natuurlijk nog wel eens momenten dat het ons naar de keel vliegt. Toch is het feit dat we weer om het een en ander kunnen lachen alweer een vooruitgang :-)

    Promoten in Noorwegen is oneindig veel beter! Gelukkig hebben we de foto's nog ;-)

    Jij ook een fijn weekend!

    Groeten, Elly

    BeantwoordenVerwijderen