donderdag 25 december 2014

De kerstkast

Het was kerstmarkt in het dorp, maar de weersomstandigheden, grijs en guur met veel wind en regen, deden allerminst aan kerst denken. Geen sneeuw, geen vrieskou en geen helderblauwe hemel waaraan een oogverblindende zon schitterde. Diep weggedoken in zijn jack was mijn echtgenoot naar het dorp gegaan om postzegels te halen, er moesten nog een paar kerstkaarten verstuurd worden. Hij haastte zich tussen de marktkraampjes door en liep er bijna letterlijk tegenaan: de kast. Niet zomaar een kast, nee, dé kast. Wij waren al heel lang op zoek naar een kast die mooi zou staan in onze woonkamer en dit was hem, dat wist mijn echtgenoot heel zeker. Scandinavisch blauw, met mooie glas-in-loodraampjes in beide deuren, en een zee van ruimte binnenin. Snel reed hij naar huis terug om niet veel later samen met mij terug te keren naar de marktkraam waar de kast stond te pronken. De koop was snel gesloten en diezelfde avond werd de kast nog bij ons thuisbezorgd. Ja, het was precies waar we zo lang naar hadden gezocht en waar we nu zomaar tegenaan waren gelopen. We hadden al een liefhebber gevonden voor de ladekast die moest wijken voor deze nieuwe kast. De ladekast zou de dag voor kerst worden opgehaald. 

Onze nieuwe kast.

Die dag, de dag van kerstavond, was het opnieuw grijs en guur en de regen stroomde gestaag vanuit een donkere hemel neer, maar bij ons huis lichtten de kerstlampjes in de tuin de sombere dag op. Binnen was het warm en gezellig en fonkelden vrolijke lichtjes in de kerstboom, die in een hoek van de woonkamer stond, en in guirlandes die de kamer opsierden. Het stel dat de ladekast kwam ophalen was naar ons onderweg maar kreeg dicht bij ons huis plotseling autopech en moest hulp inschakelen voor de reparatie van hun auto. Het zou ongeveer drie kwartier duren voordat er pechhulp zou arriveren en al snel zaten we bij ons thuis gezamenlijk aan de koffie. We raakten met elkaar aan de praat en kwamen tot de ontdekking dat bepaalde situaties die zij en wij in het leven hadden meegemaakt overeenkomsten vertoonden met elkaar. Het gesprek nam daardoor een bijzondere wending. En behalve dat werd er ook over Scandinavië gesproken omdat het stel daar graag eens heen zou reizen. Dat was bij ons, fans van Scandinavië, niet tegen dovemansoren gezegd. Er werden foto’s tevoorschijn gehaald van de reizen die we daarheen hebben gemaakt en bijbehorende verhalen verteld. Voor we het wisten was er ruim twee uur verstreken maar dat deerde eigenlijk niemand. De pechhulp had het druk en kwam veel later opdagen dan in eerste instantie was aangegeven, maar toen ze er eenmaal waren was de autopech in een oogwenk verholpen. De regen was opgehouden, de ladekast werd op een aanhanger vastgesjord en zo ging het stel op weg naar huis, de kerstdagen tegemoet. 

Aan de sleutel van de kast hangt een lief kerstengeltje,
gehaakt door een van onze dochters.

Kerstavond brak aan en in onze woonkamer flakkerden talloze kaarsjes en op de achtergrond klonk zacht kerstmuziek. Alle stoelen waren bezet rond de eetkamertafel en geroezemoes vulde de kamer. De wijnglazen werden gevuld. “Proost, fijne kerstdagen!” riep iedereen door elkaar heen terwijl de glazen met een melodieus geluid tegen elkaar aan tikten. Binnen kwamen opnieuw gesprekken op gang, buiten was het stil, zoals het alleen op kerstavond stil kan zijn.

Gezelligheid in donkere dagen.

Mijn echtgenoot en ik dachten op dat moment terug aan onze ontmoeting met twee wildvreemde mensen die door onvoorziene omstandigheden de ochtend bij ons moesten doorbrengen en waarmee we spontaan fijne gesprekken hebben gevoerd. Het versterkte het kerstgevoel, daarover waren we het beiden met elkaar eens. We hopen dat het stel nog lang plezier aan de ladekast mag beleven en dat de kast nog veel kerstfeesten mee zal gaan. En de nieuwe, Scandinavisch blauwe kast? Die staat bij ons in de woonkamer alsof hij er altijd gestaan heeft en draagt voortaan de naam ‘kerstkast’.  




  

7 opmerkingen:

  1. Wat een geweldig verhaal weer zeg. En de kast heeft een mooie nieuwe plek gevonden en de ladekast ook :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je :-)

    Beide kasten zijn nu inderdaad goed op hun plek. We genieten elke dag van de kast zoals jullie dat vast en zeker van de nieuwe klepbank doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat is het toch bijzonder dat Scandinavië altijd weer bindt!
    Dit soort ontmoetingen zo'n pareltjes! En ik vind het een prachtige kast :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, bijzonder hè, Liesbeth. En leuk dat je de kast mooi vindt :-)

    Fijne kerstdag nog!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Allereerst: Wat een prachtige kast zeg! Heel mooi!

    Maar ook: wat een bijzonder verhaal. Ik geloof er altijd wel in dat het een bedoeling heeft; jullie moesten elkaar blijkbaar ontmoeten en daarom liep jouw man tegen die kast aan. Van het een kwam het ander. Dat zijn momenten met gouden randjes hè.

    Nogmaals fijne Tweede Kerstdag!

    Groetjes, Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dank je, Marjon! Ja, met die kast zijn we heel erg blij :-)

    Ik geloof daar ook altijd wel in, in dat soort momenten en ontmoetingen.
    Meestal denk je achteraf pas: wat was dat eigenlijk bijzonder.

    Jij ook nog een fijne kerstdag!

    Gr. Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is waar... Jammer dat we dat meestal niet op het moment zelf beseffen. Hoewel we ons dan misschien anders gaan gedragen, meer verwachten of zo.

    En zo wordt dit opeens filosofisch ;-)

    Groetjes en een fijne dag!
    Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen