maandag 27 oktober 2014

Hoe reageert een schrijfster?

Er is opnieuw een recensie voor een van mijn boeken binnengekomen. Het is altijd spannend als je een boekbeoordeling krijgt. Voordat ik de recensie begin te lezen is mijn eerste reactie steevast: help! En dan begint mijn hart luid te kloppen van nervositeit. Eerst lees ik de recensie vliegensvlug door en als ik weer iets gekalmeerd ben ontleed ik de tekst stap voor stap. Een reactie die maar niet van wijken weet. 
De vraag is namelijk of degene die jouw boek gerecenseerd heeft het verhaal boeiend genoeg vond en het goed kon volgen, het verhaal goed in elkaar vond zitten of het juist een warboel vond. Boekbeoordelingen kunnen dag en nacht van elkaar verschillen. Wat de ene lezer een geweldig verhaal vindt, ziet een andere lezer misschien helemaal niets in. Smaken verschillen. Gelukkig maar, anders zou iedereen dezelfde boeken willen lezen. 
Soms steek ik ook iets op van een recensie. Dan denk ik: de volgende keer moet ik dit of dat misschien iets anders aanpakken of beter opletten dat ik dit niet meer doe of juist wel doe. 
Maar dit keer geen zorgen, want tot mijn grote opluchting kreeg mijn roman Dubbelhartig opnieuw vier sterren toebedeeld. Erg fijn natuurlijk! Het geeft je de energie om je uiterste best te doen. Iets wat een schrijver zo nu en dan goed kan gebruiken, want er zijn soms periodes dat je behoorlijk aan het twijfelen raakt over je eigen schrijverscapaciteiten en juist op zulke momenten is een goede recensie meer dan welkom. Dus recensente van Hebban Romance: dank je wel! 

De recensie van Dubbelhartig is hier te lezen.


maandag 20 oktober 2014

Blind vertrouwen

Wat zo leuk is aan schrijven is niet alleen het schrijven zelf, het verzinnen van verhalen, maar ook de momenten dat je nieuws over je nieuwe boek met de buitenwereld mag delen. Er wordt hard gewerkt om mijn manuscript af te ronden. De uitgave staat in het voorjaar van 2015 gepland en inmiddels kan ik de titel van mijn nieuwe boek bekendmaken: Blind vertrouwen.  

Het verhaal speelt zich zowel in Noorwegen als Nederland af. Om de fans van het Hoge Noorden gerust te stellen, kan ik zeggen dat Noorwegen in ruime mate aan bod komt met genoeg indrukwekkende natuur, leuke plaatsen en alles wat daarbij hoort. Later zal ik iets meer vertellen over de omgeving. Maar voorlopig moeten jullie, en ikzelf natuurlijk ook, nog even geduld hebben voordat mijn nieuwe boek daadwerkelijk op de plank ligt. Ik hou jullie op de hoogte. 

Laat ik in ieder geval een foto plaatsen van een van de locaties die mij geïnspireerd heeft tot het schrijven van Blind vertrouwen.   

Ravnejuv: de Ravenkloof. 

maandag 13 oktober 2014

Beloofde foto's Torghatten



In mijn blogpost 'Versteende trollen en andere bezienswaardigheden' had ik beloofd extra foto's te plaatsen van onze wandeling naar de rotsformatie Torghatten. Voor wie meer wil weten over Torghatten kan hier een kijkje nemen en zich verbazen over dit indrukwekkende natuurverschijnsel. De wandeling naar Torghatten begint vanaf de parkeerplaats bij het motel van Torghatten camping. Op boven- en onderstaande foto zie je de parkeerplaats aan de linkerkant van de weg liggen.


De wandeling is niet moeilijk en duurt ongeveer 15-20 minuten. Het pad stijgt voortdurend en het laatste gedeelte is het klauteren tussen de rotsblokken door. Gelukkig zijn grote, vlakke stenen zo neergelegd dat je je makkelijker voort kunt bewegen. Terwijl je daar naar boven klimt vraag je je af wat je te zien zult krijgen zodra je dat 'zwarte gat' bereikt hebt.


Bij de ingang van de rots aangekomen valt er een prachtig uitzicht over de omgeving te bewonderen.


Binnen in de rotsformatie zelf worden hoogtes overbrugd door houten trappen die je langs enorme rotsblokken leiden.


Links op de foto zie je nog net een trap die tegen
de rotswand is aangeplakt.

Niet alleen Torghatten zelf, maar ook de weg ernaartoe is de moeite van het rijden waard. Onderweg een stop maken levert mooie plaatjes op.




Vooruit, voor degenen die mijn vorige blogpost over Torghatten nog niet gezien hebben en daardoor deze foto hebben gemist, het spectaculaire uitzicht waar het allemaal om draait, het zicht vanaf Torghatten over de zee en de eilanden voor de Noorse kust. 


Dus mocht je ooit in de buurt van Torghatten komen, neem de tijd om deze wandeling te maken en laat je overweldigen door het fantastische landschap dat aan je voeten ligt.

zaterdag 11 oktober 2014

Interview Valentijngenootschap

Wil je iets meer over mijn leven als schrijfster aan de weet komen, lees dan het uitgebreide interview met mij op de website van het Valentijngenootschap. Het Valentijngenootschap zet zich in om het romantische boek meer onder de aandacht te brengen. Dit genre is namelijk nogal eens een ondergeschoven kindje tussen alle andere genres. Toch liegen de uitleencijfers in de bibliotheken er niet om. Wat betreft het aantal uitleningen doet het romantische boek het goed. Er komen genoeg titels voor in de lijst met meest uitgeleende boeken. Een ervan is mijn eigen spannende roman Julie's liefde. 
Een roman hoeft niet altijd alleen om romantiek en liefde te draaien, er kunnen allerlei onderwerpen aan toegevoegd zijn die het boek nog interessanter en/of spannender maken. Ik zou zeggen, laat je eens verrassen door dit genre.  

Lees het interview hier.



dinsdag 7 oktober 2014

Versteende trollen en andere bezienswaardigheden

De natuur kan soms voor onverwachte verrassingen zorgen. Vooral in Noorwegen loop je nogal eens bijna letterlijk tegen 'steengoede kunstwerken' aan, rotsformaties die in de loop der tijd gevormd zijn door ijs, water weer en wind en die door hun bijzondere contouren erom schreeuwen om gefotografeerd te worden of die je vanuit een bepaald standpunt een adembenemend schouwspel bieden. Dat laatste geldt zeer zeker voor Torghatten, een grote rots die vanuit zee oprijst en te vinden is op het eiland Torget dicht bij Brønnøysund. Midden in de rots zit een opening die er vanuit de verte uitziet als een onbeduidend, klein gaatje. Er leidt een wandeling naar deze opening toe en natuurlijk moesten wij dit alles eens van dichtij bekijken en zijn we naar boven geklommen. Het eerste wat er bij mij opkwam toen we bij het zogenaamde kleine gaatje in de rots arriveerden was: wauw! Waarom wauw? Dat laten de eerstvolgende drie foto's zien.  
  
Op weg naar het middelpunt van Torghatten.
In het hart van de rots. Niet de opening is
onbeduidend, het mensje dat erbij staat
lijkt plotseling erg nietig.  
En dan het wauw-moment: wat een adembenemend uitzicht op
de Noorse kust! Een rotsopening als een schilderijlijst.

Er doet een legende de ronde over hoe het gat in de rots is ontstaan. Een erg verkorte versie van deze legende is: de rots is een hoed geweest waar een pijl doorheen is geschoten. Bij zonsopkomst is niet alleen de hoed in steen veranderd, maar zijn enkele trollen die daar toen aanwezig waren ook versteend. Zij kunnen namelijk beslist niet tegen zonlicht.

Voor wie de complete legende wil lezen is er een Engelse versie op: http://bronn.no/engelsk/index.php/the-legend-of-torghatten 

In het midden van de rots is nog net de opening te zien.
(Foto: www.kystriksveien.no)

In een latere blogpost zal ik nog wat meer foto's van onze wandeling naar Torghatten plaatsen. Nu eerst een aantal andere rotsformaties die door hun aparte vorm of structuur onze aandacht wisten te trekken. De volgende foto is van de kustlijn bij Vevelstad. Daar kom je veel rotsen tegen die uit samengeperste lagen lijken te bestaan.


Langs de weg naar Havøysund vind je ware 'kunstwerken', eveneens opgebouwd uit een groot aantal steenlagen. Het ziet eruit alsof iemand de stenen een voor een heeft opgestapeld.

Een natuurlijk kunstwerk langs de weg naar Havøysund.

Trollholmsund is iets van een andere categorie. Ongeveer 35 km. ten noorden van Lakselv staan deze dolomiet rotsen als versteende personen over het water van de Porsangerfjord uit te kijken. En ja, ook bij deze plaats hoort een legende. En als we de legende mogen geloven zijn de rotsachtige figuren inderdaad versteende trollen die zich niet tijdig voor het opkomende zonlicht wisten te verschuilen. Ik moet toegeven dat er met een beetje fantasie wel een voorstelling van te maken valt, zoals je misschien op onderstaande foto kunt zien.

De versteende trollen van Trollholmsund.

De Ishavsveien wordt de weg naar Berlevåg genoemd. Deze weg over het Varanger schiereiland slingert zich langs een grillige maar bijzonder mooie kustlijn. De onregelmatig gevormde stenen langs de waterkant zorgen voor een fantastisch tafereel. 

Een grillig maar prachtig tafereel langs de weg naar Berlevåg. 
Ook in Berlevåg zelf vind je een landschap dat doet denken
aan een andere planeet.

Ja, en dan is er nog een erg bekende rotsformatie waar ik op mijn blog al eens eerder iets over geschreven heb: de Kirkeporten bij het dorp Skarsvåg. Skarsvåg ligt op het eiland Magerøya, op een steenworp afstand van de Noordkaap.  
De Kirkeporten is een rots waarin een opening is uitgesleten in de vorm van een kerkdeur. Niet alleen de Kirkeporten is een bezienswaardigheid, ook dicht bij deze 'poort' valt er genoeg ander rotsachtig natuurschoon te bewonderen. De volgende drie foto's laten bijna bizarre maar o zo mooie natuurlijke creaties zien die in de directe omgeving van de Kirkeporten te vinden zijn.  



Op de foto hieronder zie je op de achtergrond het Noordkaapplateau liggen. Wie goed kijkt ziet een rots in de vorm van een hoorn uit de bergwand steken. Dit is Hornet, de hoorn, ooit een heilige plaats van de Samische bevolking. Het zou de woonplaats van de goden zijn. 

Op de achtergrond het Noordkaapplateau met Hornet, de hoorn.
De Kirkeporten.

Vanaf de Kirkeporten kijk je uit over het water en steile bergwanden en ergens tussen dat water en die bergwanden in zie je nog meer 'steenkunst' staan. Eigenlijk kom je bijna ogen tekort. 

Nog meer 'steenkunst', gezien vanaf de Kirkeporten.

Zo zie je maar dat voor wie goed oplet er behalve de gebruikelijke natuur waar Noorwegen bekend om staat, zoals fjorden, gletsjers, berglandschappen e.d., er nog genoeg andere bijzonderheden te vinden zijn.