maandag 1 september 2014

Hardangerhart


Hardangerharten noem ik ze, de twee hartvormige stenen die op mijn bureau liggen. Ik kijk regelmatig naar deze twee herinneringen aan onze afgelopen vakantie naar Noorwegen. Daar vond ik deze twee bijzonder gevormde stenen op een smal en oneffen pad toen ik samen met mijn echtgenoot een wandeling maakte op de Hardangervidda, de grootste hoogvlakte van Europa. 


Wandelen op de Hardangervidda was een van de dingen die al lange tijd op ons wensenlijstje stond. Een wens die dit jaar eindelijk in vervulling ging. De weersomstandigheden zaten mee, zon, blauwe hemel en formidabele vergezichten over besneeuwde bergtoppen, zilverblauwe meren en spierwitte sneeuwvelden. Beter kon het niet. Ik denk dan ook nog steeds met veel plezier aan die dag terug.

Foto boven en de twee foto's onder: het pad waar de stenen zijn gevonden.

Altijd speurend naar een bijzondere vondst.


Dwars over een van de stenen harten loopt een nogal rafelige lijn. Een door de natuur gevormd litteken. Dat spreekt mij aan. Ik vind dat nog mooier dan een steen die helemaal gaaf was geweest. De steen met het litteken staat voor mij symbool voor alles wat er in het leven gebeurt en zijn sporen in het hart of de ziel van een mens achterlaat. Beschadigd, maar niet gebroken. 


De steen heeft lange, koude winters doorstaan om zich daarna telkens weer te kunnen koesteren in de warmte van de zon, zodra de sneeuw en het ijs wegsmelten. Net zoals het leven soms kilte met zich mee kan brengen en warmte en liefde de kou uit het hart van een mens kan verdrijven. Die gedachte houd ik mij graag aan vast met alles wat er om ons heen gebeurt in de wereld. Het Hardangerhart is daardoor een kostbaar symbool voor mij geworden.

Meer lezen over en foto's bekijken van de Hardangervidda? Kijk gerust rond op
http://ellykoster.blogspot.nl/2014/06/groot-groter-grootst.html
of op http://ellykoster.blogspot.nl/2014/06/verlatenheid.html 
en http://ellykoster.blogspot.nl/2014/06/woeste-schoonheid.html.

Foto boven en onder: smeltende sneeuw op de Hardangervidda.


8 opmerkingen:

  1. Mooi!! Jullie wandelen vast snel weer in dat ruige gebied :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Kan me voorstellen dat een wandeling daar op de wensenlijst stond. De stenen zijn wel speciaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel, Laura! Nog een keer daar wandelen zou mooi zijn, maar hier waren we ook al erg tevreden mee, hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Er wordt zo nu en dan iets van de wensenlijst geschrapt Hans, maar we voegen er ook steeds weer iets aan toe. Een mens moet altijd iets te wensen houden, toch?

    Het zoeken naar zulke stenen is voor mij echt een sport geworden. Soms moet ik mezelf inprenten dat ik niet vergeet naar de omgeving te kijken i.p.v. met mijn blik op de grond gericht :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Klopt. Doen wij ook een beetje alhoewel we niet echt een wensenlijst hebben. Misschien een dromenlijst :-).

    Voor de omgeving heb je de foto's toch?

    Altijd leuk om iets mee te nemen uit de omgeving. Soms teveel en dan moet er weer wat teruggelegd worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dromenlijst klinkt veel mooier dan wensenlijst. Dromen hebben wij trouwens ook nog genoeg :-)

    Dat terugleggen van dingen die we vinden is herkenbaar. Er moeten dan helaas keuzes worden gemaakt, want je kunt inderdaad niet alles meenemen in je rug- of jaszak. Als dat zou kunnen dan lag ons hele huis en onze tuin waarschijnlijk vol met van alles en nog wat.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Is dat na 15 jaar nog niet het geval? Bij ons begint het al redelijk vol te raken :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat zijn juist die keuzes die we in al die jaren gemaakt hebben. Overal een beetje van ;-)

    Het meest extreme was toch wel een half gewei van een eland. Die vonden we aan het begin van een wandeltocht en die hebben we een hele wandeling met ons meegezeuld. Die moest en zou mee naar huis. Erg onhandig maar wel erg leuk.

    BeantwoordenVerwijderen