woensdag 31 december 2014

Tijd


Wat is tijd? 
Tijd vliegt, tijd kruipt.
 Tijd, een ogenblik, 
een eeuwigheid.

Tijd staat stil
of lijkt stil te staan.
Tijd vergeten, op tijd zijn,
tijd doet wat hij wil.

De tijd zal het leren,
tijd heelt toch alle wonden,
tijd is nog steeds geld,
tijd is niet te keren.

Toekomst, verleden, 
lichtjaren, tijdzones, 
de tijd draait altijd door, 
tijd is het heden.

In het nieuwe jaar:
neem de tijd, geniet ervan,
gezelligheid kent geen tijd. 
Tijd, onbetaalbaar, 
kostbaar.

Een goed en gezond 2015 gewenst.
Dat het een fantastisch mooi jaar mag worden!

(Foto gemaakt in Vest-Telemark Museum, Eidsborg.)

dinsdag 30 december 2014

Amsterdam Light Festival

On the Wings of Freedom.*

Normaal gesproken blog ik een eind raak over van alles wat met het Hoge Noorden te maken heeft. Dit keer smokkel ik een beetje met het noorden en blog ik over een evenement dat weliswaar in het noorden plaatsvindt, maar dan ettelijke kilometers zuidelijker dan Scandinavië gesitueerd is, namelijk in Noord-Holland. Tja, het is toch een soort van noorden, daar valt niets tegenin te brengen. 
Afgelopen zaterdagavond zijn we naar Amsterdam afgereisd en hebben daar het Amsterdam Light Festival bezocht. De bijbehorende website vermeldt dat dit festival een winters lichtfeest is, een festival van kunst, licht en water. Er is een vaar- en wandelroute uitgezet langs verschillende sculpturen, projecties en installaties van hedendaagse (internationale) kunste- naars en dit alles staat in het teken van het licht. Het thema van dit jaar is dan ook ‘A Bright City’. 
Wij hebben de wandelroute, Illuminade, gevolgd die ons door de Amsterdamse binnenstad en langs heel wat artistieke lichtkunstobjecten voerde, zoals projecties op historische gebouwen, installaties op straat of in een van de stadsparken, of kunstwerken waar je doorheen kunt lopen. Dik ingepakt vanwege de ijzige kou, veroorzaakt door de wind, hebben we ons geen moment verveeld en hebben we genoten van alle creatieve en mooie verlichting die deze route opsierde en van de sfeer die dit alles met zich meebracht.

178 bottles, 1 message.

In hartje Amsterdam staat het werk 178 bottles, 1 message. Het kunstwerk geeft de 178 nationaliteiten weer die in Amsterdam samenleven en is geïnspireerd op de woorden van oud-wethouder Floor Wibaut: "Er is maar één land: de aarde. Er is maar één volk: de mensheid. Er is maar één geloof: de liefde." Het zou mooi zijn als iedereen deze boodschap zou verspreiden, bijvoorbeeld via een foto van het werk en social media e.d. Dus bij deze.

Light Bridge.

De Light Bridge verbindt niet alleen het leven op het water en de straat met elkaar maar ook oude en nieuwe architectuur: de historische grachtengordel en de hedendaagse bebouwing langs de oevers van het IJ. 

my light is your light...

my light is your light (zonder hoofdletters, zoals het ook op de website van het festival vermeld wordt) beeldt een groep vluchtelingen uit en is gemaakt door een kunstenaar die zelf een Palestijnse vluchteling is en in Libanon woont. De gekromde schouders geven de last aan die vluchtelingen met zich meedragen. Het werk bestaat alleen uit contouren, binnenin is het hol. Een vluchteling moet niet alleen al zijn bezittingen achterlaten maar ook zijn verleden en zijn toekomst die hij voor ogen had. Er is niets meer over van zijn oude leven, maar in een ander land kan hij in een nieuw leven de leegte opnieuw vullen. Op de achtergrond staat nog een klein lichtgevend figuurtje zonder gekromde schouders, een kind. Een kind dat nog niet zoveel achter heeft hoeven laten. Dit kind gaat het groepje vluchtelingen voor door naar een nieuwe toekomst uit te kijken.    

Re(bi)cycle Dome.

Re(bi)cycle Dome is gemaakt van 300 fietsvelgen van afgedankte Amsterdamse fietsen. De Russische kunstenaar die dit kunstwerk gemaakt heeft beschouwt het fietswiel als een ultiem Nederlands voorwerp. Hij gebruikt graag duurzame materialen in zijn werk en doet onderzoek naar gebruiksmogelijkheden van bestaande materialen. En zie, een kunstwerk is geboren.

Triangolini.

Triangolini is aangebracht op een muur en is een manshoge lichtbron, bedekt met een grote hoeveelheid halfdoorzichtige, driehoekige stickers die verplaatst kunnen worden. Het is de bedoeling dat het publiek zelf allerlei figuren maakt van de stickers en op die manier het patroon van het kunstwerk veranderen. De kunstenaar is begonnen aan zijn kunstwerk en het publiek rondt het af. 

Object O.

Object O heeft te maken met de cyclus van het leven en de overgang van dag naar nacht. In het tegenwoordige leven is de duisternis met al het licht dat daarbij hoort niet de duisternis zoals die in werkelijkheid is. Vooral in steden is 's nachts veel licht aanwezig en dat doet de grens tussen dag en nacht vervagen. Object O laat het licht zien dat dag en nacht bepaalt, zon en maan, een rond licht, warm en koud licht, het geeft de cyclus weer waarin wij ons bevinden.  

Camp-Fire.

Camp-Fire, een kunstwerk dat het publiek ertoe wil bewegen weer plaats te nemen rond een kampvuur om met elkaar te kunnen praten over van alles en nog wat of om gewoon naar het vuur staren en, heel belangrijk, om te luisteren naar elkaar. Niet 'praten' met elkaar via social media maar praten zoals praten bedoeld is: bij elkaar zitten en goede gesprekken voeren. Saamhorigheid voelen.   

Alley of Light.

Alley of Light is een betoverend kunstwerk met talloze lichtpuntjes die voortdurend van sterkte veranderen, zoals zon en wolken met grote snelheid licht en duisternis op de omgeving kunnen werpen. Je kunt door de Alley of Light heen lopen. Het laat je geloven dat je door een sterrenhemel zweeft. Bijzonder!  

*Dan volgt hier nog een uitleg over de foto boven aan deze post. In On the Wings of Freedom staan vlinders symbool voor metamorfose. Over hoe technologie onze samenleving verandert, maar ook over de transformatie van een stad. Een stad die voortdurend onderhevig is aan verandering, zowel cultureel als sociaal, en die verandering moet niet tot stilstand komen.

Bijgevoegde foto’s zijn een kleine greep uit wat wij aan kunst gezien hebben. Je kunt de wandelroute op eigen gelegenheid afleggen of onder begeleiding van een gids. Wie weet is het iets voor jou.  
Illuminade is nog te bezoeken t/m 4 januari 2015. De vaarroute (Water Colors) is t/m 18 januari 2015. Meer info over het festival vind je hier

Zelfs de gidsen geven licht.











donderdag 25 december 2014

De kerstkast

Het was kerstmarkt in het dorp, maar de weersomstandigheden, grijs en guur met veel wind en regen, deden allerminst aan kerst denken. Geen sneeuw, geen vrieskou en geen helderblauwe hemel waaraan een oogverblindende zon schitterde. Diep weggedoken in zijn jack was mijn echtgenoot naar het dorp gegaan om postzegels te halen, er moesten nog een paar kerstkaarten verstuurd worden. Hij haastte zich tussen de marktkraampjes door en liep er bijna letterlijk tegenaan: de kast. Niet zomaar een kast, nee, dé kast. Wij waren al heel lang op zoek naar een kast die mooi zou staan in onze woonkamer en dit was hem, dat wist mijn echtgenoot heel zeker. Scandinavisch blauw, met mooie glas-in-loodraampjes in beide deuren, en een zee van ruimte binnenin. Snel reed hij naar huis terug om niet veel later samen met mij terug te keren naar de marktkraam waar de kast stond te pronken. De koop was snel gesloten en diezelfde avond werd de kast nog bij ons thuisbezorgd. Ja, het was precies waar we zo lang naar hadden gezocht en waar we nu zomaar tegenaan waren gelopen. We hadden al een liefhebber gevonden voor de ladekast die moest wijken voor deze nieuwe kast. De ladekast zou de dag voor kerst worden opgehaald. 

Onze nieuwe kast.

Die dag, de dag van kerstavond, was het opnieuw grijs en guur en de regen stroomde gestaag vanuit een donkere hemel neer, maar bij ons huis lichtten de kerstlampjes in de tuin de sombere dag op. Binnen was het warm en gezellig en fonkelden vrolijke lichtjes in de kerstboom, die in een hoek van de woonkamer stond, en in guirlandes die de kamer opsierden. Het stel dat de ladekast kwam ophalen was naar ons onderweg maar kreeg dicht bij ons huis plotseling autopech en moest hulp inschakelen voor de reparatie van hun auto. Het zou ongeveer drie kwartier duren voordat er pechhulp zou arriveren en al snel zaten we bij ons thuis gezamenlijk aan de koffie. We raakten met elkaar aan de praat en kwamen tot de ontdekking dat bepaalde situaties die zij en wij in het leven hadden meegemaakt overeenkomsten vertoonden met elkaar. Het gesprek nam daardoor een bijzondere wending. En behalve dat werd er ook over Scandinavië gesproken omdat het stel daar graag eens heen zou reizen. Dat was bij ons, fans van Scandinavië, niet tegen dovemansoren gezegd. Er werden foto’s tevoorschijn gehaald van de reizen die we daarheen hebben gemaakt en bijbehorende verhalen verteld. Voor we het wisten was er ruim twee uur verstreken maar dat deerde eigenlijk niemand. De pechhulp had het druk en kwam veel later opdagen dan in eerste instantie was aangegeven, maar toen ze er eenmaal waren was de autopech in een oogwenk verholpen. De regen was opgehouden, de ladekast werd op een aanhanger vastgesjord en zo ging het stel op weg naar huis, de kerstdagen tegemoet. 

Aan de sleutel van de kast hangt een lief kerstengeltje,
gehaakt door een van onze dochters.

Kerstavond brak aan en in onze woonkamer flakkerden talloze kaarsjes en op de achtergrond klonk zacht kerstmuziek. Alle stoelen waren bezet rond de eetkamertafel en geroezemoes vulde de kamer. De wijnglazen werden gevuld. “Proost, fijne kerstdagen!” riep iedereen door elkaar heen terwijl de glazen met een melodieus geluid tegen elkaar aan tikten. Binnen kwamen opnieuw gesprekken op gang, buiten was het stil, zoals het alleen op kerstavond stil kan zijn.

Gezelligheid in donkere dagen.

Mijn echtgenoot en ik dachten op dat moment terug aan onze ontmoeting met twee wildvreemde mensen die door onvoorziene omstandigheden de ochtend bij ons moesten doorbrengen en waarmee we spontaan fijne gesprekken hebben gevoerd. Het versterkte het kerstgevoel, daarover waren we het beiden met elkaar eens. We hopen dat het stel nog lang plezier aan de ladekast mag beleven en dat de kast nog veel kerstfeesten mee zal gaan. En de nieuwe, Scandinavisch blauwe kast? Die staat bij ons in de woonkamer alsof hij er altijd gestaan heeft en draagt voortaan de naam ‘kerstkast’.  




  

maandag 22 december 2014

Stille nacht


Een stille nacht, heilige nacht,
tussen het rumoer
van onbegrip, geweld,
in een wereld waar het recht
van de sterkste geldt.

Een stille nacht, heilige nacht,
waarin velen hopen
op vrede, mededogen,
in een wereld van honger,
eenzaamheid en oorlogen.

In de stille nacht, heilige nacht,
waarin ooit een ster
hoog aan de hemel stond,
een kind zich in  
een schamele stal bevond,
blijf ik geloven
in een wereld 
waar licht, liefde en vrede
nooit zullen doven.

***** 

Fijne Kerstdagen! 


dinsdag 16 december 2014

De Heibergske Samlinger, historie en natuur hand in hand

Hou je van historie en wil je meteen kunnen genieten van mooie natuur, dan is het openluchtmuseum De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum in het Noorse Kaupanger iets wat je eigenlijk niet mag missen. Het openluchtmuseum omvat meer dan 30 gebouwen van circa 400 jaar oud tot huizen uit de tweede helft van de vorige eeuw. De gebouwen zijn afkomstig uit Sogn, de regio waar de plaats Kaupanger te vinden is. 










Naast het buitenmuseum is er een expositieruimte waar het interieur van een ouderwetse winkel en een tandartspraktijk te zien zijn, oude gebruiksvoorwerpen, gereedschap en een uitgebreide collectie kleding en textiel worden tentoongesteld en nog heel veel meer interessante dingen die je een beeld geven van het vroegere leven in Sogn. 
Kaupanger ligt aan de indrukwekkende Sognefjord, met ruim 200 km. de langste fjord van Noorwegen. Terwijl je door het openluchtmuseum dwaalt kom je hier en daar schilderachtige doorkijkjes tegen die je een fantastische blik bieden op de bergen en de Sognefjord. 










Het museum is vernoemd naar de oprichter, Gert Falch Heiberg. Hij was een verwoed verzamelaar en begon rond 1900 met het verzamelen van antieke voorwerpen en gereedschap afkomstig van het platteland. Deze verzameling vormde de aanzet tot het hedendaagse museum. Gert Falch Heiberg, geboren in 1871, liet na zijn dood in 1944 bijna 20.000 museumstukken na, eigenhandig genoteerd in een catalogus. Mocht je ooit in de buurt komen van Kaupanger, dan is dit museum beslist een bezoek waard.
Meer informatie over het museum vind je hier.
   























zondag 30 november 2014

De Trollenladder

Wanneer je in Noorwegen ergens op een weg rijdt en een verkeersbord met een trol erop tegenkomt, dan kun je er bijna zeker van zijn dat je je aan het begin van de Trollstigen bevindt. Trollstigen betekent Trollenladder of Trollenpad en is een spectaculaire bergpas tussen Valldal en Åndalsnes en onderdeel van een Nationaal Toeristische Route. 

De Trollstigen met links de berg Bispen (Bisschop)
en in het midden de berg Kongen (Koning).
De waterval Stigfossen.

Vanuit Åndalsnes leidt een weg die tegen de bergwand aangeplakt lijkt te liggen je in elf haarspeldbochten steil naar boven, steeds verder een fantastische bergwereld in. Boven op de pas aangekomen is er niet alleen een adembenemend uitzicht over het dal richting Åndalsnes, maar zie je ook de waterval Stigfossen en kijk je tegen spitse bergpieken aan met namen als Bispen (Bisschop), Kongen (Koning) en Dronningen (Koningin).

Uitzicht richting Åndalsnes.
De weg slingert zich langs de berg Bispen.
Vroeger reisde men over een onverharde weg.
Op de achtergrond de berg Bispen.
(Foto: www.digitaltmuseum.no)

De Trollstigen werd in 1936 in gebruik genomen. Voor die tijd reisde men over een inmiddels eeuwenoud pad, de Kløvstien, door de bergen heen. Dit pad is nog steeds begaanbaar maar is soms erg steil en niet geschikt voor kleine kinderen en dus waarschijnlijk ook niet voor iemand die zoals ik last heeft van hoogtevrees. 

Reizen over de Trollstigen rond 1900 - 1910 kon je gerust
een onderneming noemen. (Foto: www.digitaltmuseum.no)
Tegenwoordig gaat het reizen allemaal wat makkelijker,
al stuit je nog wel eens op obstakels.
Het bewuste verkeersbord inclusief kogelgaten.
Alsof we in het Wilde Westen terecht zijn gekomen.

Trollen zullen vast en zeker met gemak over het oude pad heen kunnen lopen, want volgens een legende leven deze wezens in dit berggebied. Wij hebben er nog nooit een in levende lijve ontmoet. Nee, behalve op een verkeersbord, in souvenirwinkels of als een levensgroot beeld hoef je je volgens mij geen zorgen te maken dat je een echte trol tegenkomt. En zoals ik in een vorige blogpost al eens noemde, verstenen trollen zodra ze met zonlicht in aanraking komen. Daarover kun je hier meer lezen.

De waterval Stigfossen zorgt voor mist op de weg.
Dappere fietsers en voetgangers in vroeger tijden
bij dezelfde waterval als hierboven.
(Foto: www.digitaltmuseum.no)

Ik kreeg ooit eens de vraag wat iemand met hoogtevrees zoekt in een land als Noorwegen. Gelukkig zijn er genoeg mogelijkheden én wandelpaden om in Noorwegen van de natuur te genieten zonder over steile, smalle paadjes te moeten lopen die je pal langs dieptes leiden en je knikkende knieën bezorgen of zelfs je benen laten blokkeren. En dat is natuurlijk wel zo plezierig voor iedereen die niet van griezelige wandelpaadjes houdt maar wel Noorwegen wil ontdekken. Het land is namelijk uitermate geschikt om op ontdekkingsreis te gaan en je allerlei avonturen te laten beleven. Dus ben je avontuurlijk aangelegd, dan is Noorwegen beslist iets voor jou.

Eind mei kan er boven op de Trollstigen nog veel sneeuw liggen.










  

zondag 16 november 2014

Anders

In Noorwegen vind je tal van prachtige routes die je kunt rijden. Een van die routes is weg 50 van Aurland naar Hol. Jaren geleden besloten we deze bergpas te rijden en helaas regende het toen dat het goot, was het erbarmelijk koud en waaiden we bijna uit onze camper. Maar dit jaar hadden we geluk. Het standvastige zomerweer dat we mochten beleven liet ons een ander plaatje van de bergwereld zien dan een aantal jaren geleden. 

Op weg naar de bergpas door de regio Aurland.
Vlak naast de weg rijzen steile bergen op.  

En dan is het genieten met al die vergezichten over de Aurlandsfjord en het uitgestrekte Hallingskarvet bergplateau dat, net als de iets zuidelijker gelegen Hardangervidda, een Nationaal Park is. 

Tijdens de beklimming van de bergpas is er plotseling
een magnifiek uitzicht over de Aurlandsfjord.
En we slingeren gestaag naar boven. 

Het enige wat ons stoorde waren de touringcars (overigens geen Nederlandse touringcars) die met een onverantwoord grote snelheid langs raasden wanneer je even ergens stilstond om de omgeving in je op te nemen. Ik begrijp dat een reisorganisatie een strak schema hanteert, maar laten we het zo zeggen: ik zou voor geen goud bij deze chauffeurs in de bus stappen toen ik zag hoe ze met ware doodsverachting over de smalle, bochtige weg denderden. Eén klein foutje of een dier dat oversteekt, wat in Noorwegen nogal eens gebeurt, en de ramp is niet te overzien. Maar dit terzijde.

Boven op de bergpas.
Het landschap heeft een eigen karakter.
Na al het overweldigende natuurschoon
is het tijd voor een hapje eten. 

De weg van Aurland naar Hol is een route die je een keer gereden moet hebben. Het landschap heeft een eigen karakter. Wij zeggen wel eens: hoe vaak je in Noorwegen dezelfde weg ook rijdt, het is telkens weer anders. De weersomstandigheden en de seizoenen spelen natuurlijk een grote rol, maar ook de lichtval kan de omgeving er heel anders uit laten zien. En als je de dezelfde weg eens een keer vanaf de andere kant rijdt, bijvoorbeeld van zuid naar noord i.p.v. andersom, dan zie je dingen die je nog niet eerder waren opgevallen, vergezichten die je alleen maar in je autospiegel hebt gezien of misschien helemaal niet hebt opgemerkt. Rondtoeren in Noorwegen zorgt altijd voor verrassingen. 

Aurlandsfjord.

maandag 10 november 2014

Stormachtig, romantisch en verrassend

Het gebeurt niet vaak dat ik plotseling helemaal stilval. Dat is in mijn geval vrij uniek te noemen. Ik werd zelfs een beetje emotioneel. Een recensie voor mijn debuutroman Westerstorm heeft dit allemaal voor elkaar gekregen. Stormachtig, romantisch en verrassend, luidde de titel van de recensie. Geen slecht begin...


De twee onderstaande teksten zijn gedeeltes uit de mooie recensie die op de informatieve en leuke boekensite Hebban te vinden is:     

Westerstorm is een echte feel good roman, die de nodige spanning en sensatie bevat. Als lezer vlieg je door het boek heen. 

Westerstorm schetst een prachtig verhaal over een vrouw die, ondanks alle chaos, stevig in haar schoenen blijft staan. En als extraatje krijg je het prachtige landschap van Noorwegen ook nog cadeau. Elly Koster heeft met Westerstorm een zwoel debuut, vol met verrassingen, spanning en hartstocht neergezet.

En met deze twee citaten licht ik nog maar een tipje van de sluier op. Ben je benieuwd naar de volledige recensie op Hebban? Die is hier te lezen. 

En ik? Ik ben vanwege alle mooie woorden over Westerstorm nog steeds ietwat flabbergasted :-)

Strynefjell, een van de schilderachtige
locaties in Westerstorm.