vrijdag 29 november 2013

De laatste kans

Dan nu het derde en laatste deel van mijn Sinterklaas winactie. De afgelopen twee weken maakte je kans om mijn boeken Westerstorm en Julie's liefde te winnen. Van deze twee boeken zijn inmiddels de winnaars bekendgemaakt.
T/m woensdag 4 december maak je nog één keer kans om een van mijn boeken te winnen, namelijk Midzomerliefde. Hou je van een verhaal waarin niet alleen reizen maar ook een interessante en verrassende familiegeschiedenis verweven zit, dan is dit iets voor jou. Lees hoe een jonge vrouw samen met haar vriendin aan de hand van een oud dagboek op zoek gaat naar haar voorouders. De zoektocht voert haar door het indrukwekkende landschap van Noorwegen, naar het land van de middernachtzon en het noorderlicht. Daar, in het uiterste noorden, hoopt zij het antwoord op haar vragen te vinden.

Het enige wat je hoeft te doen is een vraag te beantwoorden die iets met dit boek te maken heeft. Het antwoord op deze vraag is te vinden op mijn blog. Onder de degenen die het goede antwoord weten te geven verloot ik een exemplaar van Midzomerliefde.

Dan volgt hieronder de vraag:

HOE HEET DE HOOFDPERSOON UIT MIDZOMERLIEFDE?

Stuur mij een Facebook privébericht of een privébericht op Twitter waarin je het antwoord en je volledige naam vermeldt.
Of verstuur het antwoord via mijn blog door het onder deze blogpost of in mijn gastenboek als reactie te plaatsen. Deze reactie wordt niet direct op mijn blog weergegeven, maar komt in mijn mailbox terecht zodat alleen ik het antwoord en jouw volledige naam kan zien. Vermeld in het laatste geval wel even je e-mail adres zodat ik contact met je kan opnemen mocht je gewonnen hebben.

Je kunt het antwoord t/m woensdag 4 december 2013 insturen. Donderdag 5 december maak ik de winnaar bekend en neem ik contact op voor verdere adresgegevens zodat ik je het boek kan toesturen.

Succes!

Midzomerliefde bij de Noorse westkust, dicht bij Storvika. 
 

We have a winner!

Ja, we hebben weer een winnaar! Dit keer de winnaar van de tweede ronde van mijn Sinterklaasactie. Diegene is een van de deelnemers die het juiste antwoord heeft gegeven op de vraag in welk nationaal park de oude zomerboerderij ligt die bij de hoofdpersoon, Julie, veel herinneringen oproept. Het antwoord is: Gutulia.
Wilma Put heeft daarmee mijn boek Julie's liefde gewonnen. Van harte gefeliciteerd, Wilma! Ik hoop dat je er veel (lees)plezier aan beleeft. Ik zou het leuk vinden als je laat weten wat je van het verhaal vindt, want ik ben altijd erg benieuwd naar de mening van lezers. 

Uitzicht vanaf de berg Gloføken, een van de plaatsen
die in Julie's liefde voorkomt.

Heb je deze keer (weer) niets gewonnen? Je maakt nog één keer kans op een van mijn boeken, dus wie weet… Vandaag gaat de derde en laatste ronde van deze actie in. Houd mijn blog en/of Facebook en Twitter weer in de gaten.
 
Een galerie met bijbehorend café in Røros, een voormalig
mijnstadje. Beide komen in Julie's liefde aan bod.



vrijdag 22 november 2013

And the winner is...

We hebben een winnaar! De eerste winnaar van de Sinterklaasactie waarbij je mijn boeken kunt winnen. Sandra Korten heeft mijn boek Westerstorm gewonnen. Van harte gefeliciteerd, Sandra! Ik hoop dat je Westerstorm met veel plezier zult lezen en als je het boek uit hebt mag je me gerust laten weten wat je ervan vond. 

En voor wie deze keer niets gewonnen heeft, je maakt nog twee keer kans op een van mijn boeken. Vandaag gaat de tweede ronde van deze actie in, dus hou mijn blog en/of Facebook en Twitter in de gaten. Succes!  

De meer dan honderd jaar oude weg naar het zomerskigebied
Strynefjell, een van de locaties waar
Westerstorm zich afspeelt.

dinsdag 12 november 2013

Tijdelijk

Regelmatig krijg ik de vraag: “Wat voor werk doe je?” 
“Ik schrijf,” antwoord ik dan enthousiast.
O maar wat voor wérk doe je dan?
Ik schrijf, herhaal ik. Boeken, voeg ik er voor de duidelijkheid aan toe.
Ja, maar je hebt toch wel een baan? klinkt het verbaasd.
Schrijven is mijn werk.
Maar toch niet fulltime?
Jazeker, ik heb er een dagtaak aan.
Die informatie moet even verwerkt worden tot de volgende vraag zich aandient: “En als je boek af is, wat ga je dan doen? Blijf je dan doorschrijven?”

Ja, als het even kan, blijf ik doorschrijven. Ik ben jaren bezig geweest om schrijfster te worden en nu ik mijn doel heb bereikt lijkt het alsof sommigen denken: ach, ze heeft nu een paar boeken op haar naam staan en daar zal ze wel tevreden mee zijn.
Nee, zo zit ik niet in elkaar. Schrijven zal altijd onderdeel van mijn leven blijven, zo niet het grootste deel van mijn leven in beslag nemen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet schrijf of we moeten een dag buiten de deur doorbrengen of met vakantie zijn. En zelfs dan kan ik het nog niet laten. Schrijven maakt me gelukkig. Dat betekent niet dat als ik niet schrijf me ongelukkig voel, nee, dat is niet het geval. Schrijven voegt iets, of zelfs een flink deel, aan mijn geluk toe. Zo moet je het zien.

Ik schrijf inderdaad fulltime. Vaak overdag, soms tot diep in de nacht. Ik zit achter een piepklein bureau van een bekende Zweedse winkelketen. Je weet wel, die van de gehaktballen en gratis koffie en thee voor familieleden. Alles heeft een vaste plek op mijn bureaublad anders past het niet. En dan zit ik ergens tussen de woonkamer en de keuken in en probeer me af te sluiten voor wat erom mij heen gebeurt. Mijn echtgenoot houdt voortdurend rekening met mij en sluipt stilletjes door ons huis en luistert muziek met de koptelefoon op. Wanneer ik echt rust wil, verdwijn ik naar onze slaapkamer waar ik achter een nog kleiner bureautje kruip, een driepoot met een kantelbaar werkblad van dezelfde Zweedse winkelketen. Ja, Ikea is ideaal voor kleinbehuisden zoals wij, want wij wonen wel gezellig maar niet ruim. Ooit zijn we tijdelijk op een camping neergestreken, in een Scandinavisch houten chalet – past bij ons – met de bedoeling daarna een nieuwe woonplek te vinden.
“Op zo’n camping hebben jullie zeker altijd een vakantiegevoel?” wordt er vaak gevraagd. Laat ik iedereen meteen uit de droom helpen: het leven gaat ook hier gewoon door, net zoals op iedere andere woonplek.

Zelfs onze schuur is in Scandinavische stijl.

Maar om op het ‘tijdelijk’ terug te komen, het ‘tijdelijk’ is inmiddels acht jaar geworden en was bedoeld als kort tussenstation naar iets anders. En dan iets anders in Noorwegen. Daar hadden we destijds iets op het oog wat we wilden kopen, hadden zelfs een bod gedaan, maar het werd helaas aan iemand anders verkocht. We hebben nooit meer een project gevonden wat ons zo aansprak als toen en – niet onbelangrijk – dat binnen ons budget paste. Tussendoor gebeurde er van alles in ons leven en plotseling waren we acht jaar verder … en ouder. En toch blijft het na al die jaren nog steeds kriebelen, blijft het avontuur lonken. We beseffen ook wel dat het Hoge Noorden niet het beloofde land is, maar ach, een mens moet iets te dromen hebben.

Tijdens vakanties nog met boeken en schrijven bezig.

Inmiddels is het manuscript van mijn vierde boek naar de uitgever gestuurd en wervelen er alweer genoeg ideeën door mijn hoofd waarmee ik aan de slag wil. En niet alleen schrijfideeën. En mijn echtgenoot? Hij sluipt nog steeds stilletjes door ons huis. En ik? Ik droom van een groter bureau. Dat moet toch ooit te realiseren zijn ;-)

maandag 4 november 2013

Vasthouden

Ik wil vandaag Norah graag even vasthouden,” zei mijn echtgenoot een paar dagen geleden plotseling tegen mij. Norah is onze kleindochter. Ze maakte vorige week haar entree als piepkleine, nieuwe wereldburger, maar mijn echtgenoot had haar nog nooit even in zijn armen gehouden. Hij is supertrots op onze zesjarige kleinzoon en vindt het geweldig om met zijn kleinkind op te trekken en dus verbaasde het mij nogal dat hij zijn kleindochter, op een blik in de wieg werpen na, leek te ontwijken. Toch kreeg ik langzamerhand een vermoeden waar wat Norah betrof de schoen wrong. “O?” zei ik en keek hem vragend aan. “Dat lijkt me een fantastisch idee,” vervolgde ik. Mijn echtgenoot trok zijn schouders op en wist niet precies wat hij moest zeggen.
“Ik weet wat er aan de hand is.” Ik besloot de confrontatie aan te gaan. “Jij dúrfde haar niet vast te houden,” zei ik tegen hem. Ik zag hem schrikken. “Omdat je bang bent … Bang dat je ziekte terug zal keren en je Norah niet op kunt zien groeien. Daarom durf je je niet te veel aan Norah te hechten. Je bent bang om afscheid te moeten nemen.” Mijn eigen woorden klonken me vreemd in de oren. Hard ook… Het was alsof ik het over iemand anders had. Mijn echtgenoot werd emotioneel en daardoor wist ik dat ik het bij het rechte eind had. Ik pakte zijn beide handen beet en zei: “Zoals het er nu voor staat kun jij vast honderd worden, echt… En een nieuw kindje in de familie is iets waarvan je moet genieten, iets waar je veel blijdschap en kracht uit kunt halen. Iets wat juist heel bijzonder is om mee te maken…” Mijn echtgenoot knikte bevestigend en gaf toe dat hij daar inderdaad mee worstelde. Ik schonk iets te drinken voor ons beiden in en we praatten nog een tijdje over dit onderwerp door.


Waarom ik doorhad wat er met hem aan de hand was? In gedachten zag ik mezelf op de rand van een bed zitten en praatte met mijn moeder die daar lag. “Weet je,” zei ze tegen mij, “het ergste van alles vind ik dat ik jullie kinderen niet meer op zie groeien. Dat had ik zo graag meegemaakt…"
Die woorden zijn mij altijd bijgebleven. Mijn moeder is zestien jaar geleden aan kanker overleden en voelde zelf al aan dat ze het niet zou overleven. Ik vraag me nog regelmatig af hoe het geweest zou zijn als zij wel in leven was gebleven. Ze zou onnoemelijk trots op onze kinderen zijn geweest, dat was ze toen al, en met volle teugen genoten hebben van haar achterkleinkinderen. Dat weet ik zeker. De gedachte aan haar deed me begrijpen waarmee mijn man worstelde. Het voelt bijzonder aan dat ik na zestien jaar terug kan grijpen op iets wat mijn moeder destijds tegen me gezegd heeft. Ook al was het een triest moment, door haar begrijp ik mijn man nu beter.


Diezelfde dag dat hij zei dat hij Norah wilde vasthouden, zag ik 's middags mijn man met haar in zijn armen zitten. Het kleine meisje keek vol verwondering naar hem op, voelde zich volledig op haar gemak bij hem. Een van haar piepkleine knuistjes lag in zijn hand terwijl mijn man haar zachtjes heen en weer wiegde. Ik bekeek het vertederende tafereeltje en voelde me dankbaar en blij. Tegelijkertijd moest ik aan mijn moeder denken. Wat zou zij hier graag bij geweest zijn, bij dit bijzondere moment. In gedachten zag ik ook haar met Norah in haar armen, zoals ik haar wel vaker in gedachten zag bij alle andere bijzondere gebeurtenissen die met onze kinderen te maken hadden, en besefte ik eens te meer dat wij extra van dit soort momenten moeten genieten, deze momenten moeten koesteren, vasthouden...

(Quote: Marilyn Monroe)