donderdag 12 september 2013

Glimlachen



Bijna drie dagen. Zo lang is mijn echtgenoot nu thuis sinds hij uit het ziekenhuis is ontslagen. Het lijkt langer. Dat komt omdat we veel met elkaar te bespreken hebben. Net zoals de enerverende week dat hij in het ziekenhuis heeft gelegen wel drie weken leek te duren. En dat komt omdat alles in een razend tempo in werking werd gezet en we de ene gebeurtenis na de andere en de ene indruk na de andere te verwerken kregen. In mijn twee vorige blogs is te lezen waarom hij in het ziekenhuis terechtkwam.
Gelukkig bevinden we ons nu in rustiger vaarwater. Ik hoor hem nog zeggen toen hij net in het ziekenhuis lag: “Ik genoot al op mijn manier van het leven, reken maar als ik hier goed uitkom, ik nog meer zal genieten, alles nog meer zal waarderen.” Ik weet zeker dat hij dat zal doen. Zo zit hij in elkaar. Carpe diem, pluk de dag. Hij kan nu eindelijk zijn nieuwe ring dragen. De ring en hij zijn onafscheidelijk.

Hij moet veel rusten en brengt diverse dagdelen in onze slaapkamer door. De wond binnen in zijn lichaam moet genezen en dat betekent zes weken geen zwaardere lichamelijke activiteiten. Onze toch al gezellige slaapkamer hebben we nog gezelliger gemaakt. Kaarten, tekeningen, een ballon, een mobiel met vrolijk gekleurde vogeltjes, een Lego bouwwerkje en bloemen fleuren de kamer op. Allemaal gekregen van mensen die met ons meeleven. Deze blog wil ik dan meteen gebruiken om iedereen te bedanken voor alle steun en belangstelling die we mochten ondervinden. Bedankt voor de lieve berichten, telefoontjes, gesprekken, post, knutselwerkjes enz! Dat was soms net het zetje dat we nodig hadden om door te kunnen gaan. En onze dochters en aanhang: super wat jullie voor ons betekend en gedaan hebben! Wij zijn trots op jullie! Wisten jullie dat de bejaarde patiënten die tegenover jullie vader lagen, dachten dat ik jullie oudere zus was? Lang leve de anti-rimpelcreme! Of misschien zagen de andere patiënten gewoon slecht… ;-)

Maar goed, mijn echtgenoot brengt nu dus veel tijd in onze slaapkamer door. Aan de wanden hangen foto’s van onze reizen naar Noorwegen. Iets waar we graag naar kijken en waarbij we zo af en toe terugdenken aan het moment dat we ons op die plek bevonden. Sinds een jaar of tien staat er een foto van ons tweeën op mijn nachtkastje, gemaakt via een zelfontspanner (wat bij ons altijd hilarische taferelen oplevert) op een strandje dicht bij het Noorse plaatsje Fyresdal. We stonden op dat moment niet alleen op het idyllische strandje, maar ook op een kruispunt in ons leven omdat mijn man zijn baan was kwijtgeraakt, er weinig vooruitzicht was op een nieuwe baan, hij een vervelende aandoening bleek te hebben en we geen idee hadden hoe ons leven er voortaan uit zou zien. Toch konden we genieten van al het moois dat we al reizend tegenkwamen en wisten we één ding zeker: we gaan niet bij de pakken neerzitten. Die wetenschap moest met een foto worden vastgelegd. Een foto die zou weergeven dat we ervoor zouden gaan. Elkaar, wat ons ook te wachten stond, niet los zouden laten. Die foto is vanaf dat moment, net zoals nu onze ringen, een symbool en houvast geworden voor alle roerige jaren die daarop volgden en misschien nog zullen volgen. Ik kijk graag naar die foto. Het maakt me aan het glimlachen, zélfs als het even niet meezit.

De bewuste foto.

4 opmerkingen:

  1. Misschien lijken ik en Ing wel ouder... Nee, jij jonger. Laten we het maar op het laatste houden!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is een prima idee, Laura! Haha! Maak je niet ongerust, Ingrid en jij zien er goed uit, hoor! Zoals ik in mijn blog al schreef, konden zijn kamergenoten misschien niet alles helemaal goed zien en dan krijg je dat soort situaties ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi geschreven, Elly. Ik heb het graag gelezen. Inderdaad 'Carpe Diem', dit is mijn lijfspreuk !
    Warme groet !

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je, Mieke. Zo'n lijfspreuk zou iedereen moeten hanteren. Dan sta je heel anders, zoveel bewuster in het leven. Gr!

    BeantwoordenVerwijderen