maandag 23 september 2013

Noorwegen gezien door andere ogen

Op www.visitnorway.com kwam ik een grappige video tegen waarin een Lego paar een reis door Noorwegen maakt. Noorwegen gezien door Lego ogen, zullen we maar zeggen.
Tijdens onze reizen door Noorwegen zijn wij, behalve in winkels, dergelijke Lego poppetjes nog nooit tegengekomen. Maar ja, je ziet ze natuurlijk met gemak over het Lego hoofdje...     


maandag 16 september 2013

Say cheese!




Als aanvulling op mijn vorige blog, een wat luchtiger onderwerp: foto’s gemaakt via de zelfontspanner. Dat levert bij ons meestal lachwekkende situaties op. Mijn echtgenoot installeert de fotocamera op een goede en veilige ondergrond, stelt de zelfontspanner in en heeft dan tien seconden de tijd om zich naar mij toe te haasten. Voordat hij mij heeft bereikt zakt de fotocamera soms toch nog net iets scheef, zodat de horizon eruitziet alsof we ons met een schip op een woelige zee bevinden of mijn echtgenoot moet te veel obstakels passeren voordat hij bij mij terechtkomt. Resultaat: hij staat half of helemaal niet op de foto. Of hij is nog bezig zichzelf in een goede fotopositie te manoeuvreren. Herkenbaar?

Het kopje koffie staat er al, maar waar is de man
die bij het kopje hoort?

Schiet nou op! Ho... blijf daar maar. Veel te laat!

Dat moet sneller!

Dat bedoel ik dus met die scheve horizon.
Alsof we op een schip zitten.

donderdag 12 september 2013

Glimlachen



Bijna drie dagen. Zo lang is mijn echtgenoot nu thuis sinds hij uit het ziekenhuis is ontslagen. Het lijkt langer. Dat komt omdat we veel met elkaar te bespreken hebben. Net zoals de enerverende week dat hij in het ziekenhuis heeft gelegen wel drie weken leek te duren. En dat komt omdat alles in een razend tempo in werking werd gezet en we de ene gebeurtenis na de andere en de ene indruk na de andere te verwerken kregen. In mijn twee vorige blogs is te lezen waarom hij in het ziekenhuis terechtkwam.
Gelukkig bevinden we ons nu in rustiger vaarwater. Ik hoor hem nog zeggen toen hij net in het ziekenhuis lag: “Ik genoot al op mijn manier van het leven, reken maar als ik hier goed uitkom, ik nog meer zal genieten, alles nog meer zal waarderen.” Ik weet zeker dat hij dat zal doen. Zo zit hij in elkaar. Carpe diem, pluk de dag. Hij kan nu eindelijk zijn nieuwe ring dragen. De ring en hij zijn onafscheidelijk.

Hij moet veel rusten en brengt diverse dagdelen in onze slaapkamer door. De wond binnen in zijn lichaam moet genezen en dat betekent zes weken geen zwaardere lichamelijke activiteiten. Onze toch al gezellige slaapkamer hebben we nog gezelliger gemaakt. Kaarten, tekeningen, een ballon, een mobiel met vrolijk gekleurde vogeltjes, een Lego bouwwerkje en bloemen fleuren de kamer op. Allemaal gekregen van mensen die met ons meeleven. Deze blog wil ik dan meteen gebruiken om iedereen te bedanken voor alle steun en belangstelling die we mochten ondervinden. Bedankt voor de lieve berichten, telefoontjes, gesprekken, post, knutselwerkjes enz! Dat was soms net het zetje dat we nodig hadden om door te kunnen gaan. En onze dochters en aanhang: super wat jullie voor ons betekend en gedaan hebben! Wij zijn trots op jullie! Wisten jullie dat de bejaarde patiënten die tegenover jullie vader lagen, dachten dat ik jullie oudere zus was? Lang leve de anti-rimpelcreme! Of misschien zagen de andere patiënten gewoon slecht… ;-)

Maar goed, mijn echtgenoot brengt nu dus veel tijd in onze slaapkamer door. Aan de wanden hangen foto’s van onze reizen naar Noorwegen. Iets waar we graag naar kijken en waarbij we zo af en toe terugdenken aan het moment dat we ons op die plek bevonden. Sinds een jaar of tien staat er een foto van ons tweeën op mijn nachtkastje, gemaakt via een zelfontspanner (wat bij ons altijd hilarische taferelen oplevert) op een strandje dicht bij het Noorse plaatsje Fyresdal. We stonden op dat moment niet alleen op het idyllische strandje, maar ook op een kruispunt in ons leven omdat mijn man zijn baan was kwijtgeraakt, er weinig vooruitzicht was op een nieuwe baan, hij een vervelende aandoening bleek te hebben en we geen idee hadden hoe ons leven er voortaan uit zou zien. Toch konden we genieten van al het moois dat we al reizend tegenkwamen en wisten we één ding zeker: we gaan niet bij de pakken neerzitten. Die wetenschap moest met een foto worden vastgelegd. Een foto die zou weergeven dat we ervoor zouden gaan. Elkaar, wat ons ook te wachten stond, niet los zouden laten. Die foto is vanaf dat moment, net zoals nu onze ringen, een symbool en houvast geworden voor alle roerige jaren die daarop volgden en misschien nog zullen volgen. Ik kijk graag naar die foto. Het maakt me aan het glimlachen, zélfs als het even niet meezit.

De bewuste foto.

zondag 8 september 2013

Dicht bij mij

Er is niets leukers dan iemand verrassen. In mijn vorige blog schreef ik over ringen uit de Lapponia collectie die mijn echtgenoot en ik hadden uitgezocht om onze trouwringen te vervangen. Veel sneller dan verwacht kreeg ik een telefoontje dat de ringen binnen waren. Ik heb ze opgehaald maar had dat nog niet aan mijn echtgenoot verteld. Ik wilde hem verrassen. Afgelopen donderdag mocht hij namelijk het ziekenhuis verlaten, met de bedoeling aanstaande maandag daar weer terug te keren. De tumor is inmiddels verwijderd en een eerste chemospoeling in de blaas toegepast. Verder hebben ze nergens meer iets verontrustends kunnen vinden en dat is fantastisch nieuws. Bij thuiskomst zouden de ringen er zijn. Dat zou hij absoluut niet verwachten.
 
Onze ringen.
(Achtergrondfoto: uit brochure Lapponia Jewelry)

Het was inderdaad een complete verrassing voor hem toen hij de ringen zag. Minder leuk was dat hij ’s avonds complicaties kreeg en met spoed weer naar het ziekenhuis terug moest. Het moment dat ik zijn nog niet eens uitgepakte weekendtas en zijn nog eveneens ingepakte toilettas oppakte om weer mee te nemen, zorgden ervoor dat ik tranen van boosheid en teleurstelling achter mijn ogen voelde prikken. Maar er was op dat moment geen tijd om bij mijn eigen gevoelens stil te staan. Wanneer er iets ernstigs aan de hand is met iemand komt er een soort ongekende kracht naar boven die mij in staat stelt de op dat moment noodzakelijke dingen te kunnen doen. De blik gaat op oneindig en gevoelens die te kwetsbaar zijn worden aan de kant geschoven, want het is niet het moment om in te storten. Natuurlijk delen we emoties met elkaar, maar het liefst op momenten dat het kan. 

Via de spoedeisende hulp kwam mijn echtgenoot weer in het ziekenhuis terecht. Kleine anekdote: na een aantal uren op de spoedeisende hulp te hebben doorgebracht zei hij tegen mij: “Wat heb jíj een wallen onder je ogen, zeg.” Niet verwonderlijk, het was midden in de nacht. Verbazingwekkend waar een man al niet op let, zelfs als hij zich in een belabberde situatie bevindt. 
Het was half drie ’s nachts toen ik vermoeid en met nog grotere wallen onder de ogen dan eerst, ons bed opzocht, maar wel met de geruststellende gedachte dat hij zich in goede handen bevond. De vooruitgang in zijn situatie wisselt. De genezing van de wond binnen in zijn lichaam verloopt met de nodige strubbelingen en als ik zie dat hij pijn heeft voel ik opnieuw de boosheid naar boven komen. En verdriet omdat je een dierbare geen pijn wilt zien lijden. Hij heeft in zijn leven al genoeg pijn geleden, zowel mentaal als fysiek. Maar ja, wie ben ik om dat te bepalen? En daar komt de machteloosheid om de hoek kijken. Maar als het beter met hem gaat zie ik hem opfleuren. Ik zeg dat ook tegen hem en dan zie ik zijn vertrouwde lach op zijn gezicht verschijnen en lijkt het alsof hij straalt. Hij is een sterke man. Hij weet dat er hoop is.

Zijn ring is nog hier bij mij thuis. Hij heeft hem even gedragen voordat hij weer naar het ziekenhuis moest. Ik heb het sieraad weer terug in de mooie verpakking gedaan, maar zo nu en dan haal ik het eruit en kijk ernaar. Mijn eigen nieuwe ring draag ik en ook daar kijk ik graag naar. Niet alleen omdat het een prachtig sieraad is, maar omdat het voelt alsof er op die manier een stukje van mijn man dicht bij mij is. Ik kan niet wachten tot hij weer thuiskomt en hij de ring om zijn vinger kan schuiven. Of, wat nog mooier is, ík de ring om zijn vinger kan schuiven.


Lapponia introduces the best pieces of Nordic nature,
jewelry inspired by the snowy landscapes and the glimmering midnight sun.
(Tekst overgenomen uit brochure Lapponia Jewelry)



















maandag 2 september 2013

Plotseling is alles anders

Sinds een paar jaar hebben mijn echtgenoot en ik het idee opgevat om nieuwe ringen voor onszelf te kopen die onze trouwringen zouden kunnen vervangen. Op het moment dat we jaren geleden besloten samen verder door het leven te gaan, hechtten wij natuurlijk veel waarde aan de trouwringen. Maar na enkele decennia samen lief en leed te hebben gedeeld, voelden we er allebei iets voor om onze trouwringen, die toch niet meer zo goed om onze vingers pasten, te vervangen door nieuwe ringen die onze liefde voor elkaar en alles wat we samen hebben meegemaakt zouden symboliseren. Toch werd het uitzoeken van nieuwe ringen voortdurend uitgesteld. Bovendien konden we niet direct ringen vinden die ons, wat ontwerp betreft, aanspraken en bij ons pasten. Maar afgelopen zaterdag was het zover, we hebben nieuwe ringen uitgezocht uit een collectie die Lapponia heet. Een sieradencollectie geïnspireerd door de natuur in noordelijke landen. Toepasselijker kan het niet, gezien onze voorliefde voor deze landen.

Waarom dat moment er nu was, het moment dat we besloten voor nieuwe ringen te gaan? Mijn blik dwaalt naar een kaart die we toegestuurd hebben gekregen en ik lees de laatste regel van een gedicht dat voor op de kaart staat afgebeeld: Warm je aan mensen die met je zijn begaan.
Die ene zin springt eruit en we weten precies wat ermee bedoeld wordt. Ik zal het proberen uit te leggen.

Mijn man en ik verkeren op het moment in een soort van vreemde droom- en beduusdfase. Sinds een kleine week weten we wat er aan de hand is, maar dringt het niet goed tot ons door. Het is allemaal zo onwerkelijk. Plotseling is hij een van de velen. Een van de velen waarvan je hoopte dat hij daar nooit bij zou horen. Plotseling is je man kankerpatiënt en is alles anders. Een tumor in zijn blaas. Een ontzettend eng idee.
We weten dat ze tegenwoordig over veel goede middelen beschikken om dergelijke aandoeningen te lijf te gaan en daar vertrouwen we op. We proberen positief te blijven, dat zit nou eenmaal in ons. We voeren lange gesprekken, er vloeit zo nu en dan een traantje of we janken onze frustraties en angsten eruit, om het zo maar even te noemen. Daarnaast houden we onszelf met af en toe wat humor op de been. Humor en tumor, het scheelt maar één letter, maar we zijn ervan overtuigd dat we het woord dat met een ‘t’ begint niet te lijf kunnen gaan zonder het woord dat met een ‘h’ begint.

En al net zo plotseling zijn wij niet de steun en toeverlaat voor onze kinderen, maar zijn onze dochters en hun gezinnen onze steun en toeverlaat. Zij waren al lang volwassen, maar we beseffen nu dat ze inderdaad écht volwassen zijn geworden. Ze zijn met ons begaan, helpen ons niet alleen met praktische zaken, maar schenken ons ook de nodige warmte en liefde. Het voelt als een warm bad.
Wat er verder ook gebeurt, we gaan ervoor. Kniezen is verliezen. En hoe vreemd het misschien ook klinkt, we lachen nog elke dag wel ergens om. Samen of met anderen. We warmen ons aan de mensen die met ons zijn begaan en zij moeten zich, ondanks alles, ook aan ons kunnen warmen.

Dit was het moment om ringen uit te zoeken die symbool kunnen staan voor alles wat we samen hebben meegemaakt en voor alles wat er nog komt. Ringen die symbool kunnen staan voor ‘ons’.