zondag 31 maart 2013

I'll stand by you

I’ll stand by you, klinkt de ietwat rauwe stem van Chrissie Hynde vanuit onze speakers. De tekst van deze power ballad gaat over het beloven van liefde en onvoorwaardelijke steun aan iemand met wie het allemaal wat minder goed gaat. In een opwelling pak ik manlief beet en dans samen met hem door onze woonkamer heen. Hoeveel jaar is het geleden dat ik dit nummer hoorde en er meteen door geraakt werd? Vooral toen ik het Chrissie hoorde zingen tijdens een bezoek aan de Night of the Proms, was ik verkocht.

En, nu we het er toch over hebben, hoeveel jaar is het geleden dat ik voor het laatst samen met mijn man spontaan heb gedanst? De bruiloft van onze dochter buiten beschouwing gelaten, want toen heb ik gedanst - zoals het gezegde luidt - alsof niemand mij kon zien. Én heb ik, vanwege mijn nieuwe schoenen, ook nog nooit zúlke pijnlijke voeten gehad. Maar dat maakte mij op dat moment niet uit. Het was feest!

Ja, dit zijn mijn voeten :-)

Er is een periode geweest dat mijn man en ik regelmatig door onze woonkamer heen dansten. Zoals de eerste keer dat onze jongste dochter een vriend mee naar huis nam en wij niet wisten dat ze al gearriveerd waren. Mijn echtgenoot en ik stonden ons in de woonkamer op een of ander rocknummer uit te leven. Iets te laat kwamen we tot de ontdekking dat dochterlief met vriend bij de woonkamerdeur nogal verschrikt naar ons stonden te kijken. Onze kinderen waren op dat gebied wel iets gewend van ons, maar om je ouders bij zo’n eerste afspraak zich als twee overjarige rockers uit te zien sloven, is toch niet helemaal het ideale kennismakingsscenario. Gelukkig kunnen we nog smakelijk om deze herinnering lachen.

Een van de nummers waarop we veel gedanst hebben is Mi manchi van Andrea Bocelli. Een lied dat ons doet terugdenken aan de tijd dat mijn man zijn baan was kwijtgeraakt en hij in een diepe depressie raakte (we wisten toen nog niet dat hij volledig afgekeurd zou worden vanwege zijn symptomen die op OPS, schildersziekte, duidden). We besloten voor de zekerheid ons huis te koop te zetten en toch nog een keer op vakantie naar Noorwegen te gaan om wat tot rust te komen. Voordat we op reis gingen hadden we onze makelaar laten weten wat de minimum prijs was waarvoor we ons huis wilden verkopen, dus mocht er zich een gegadigde aandienen… Het duurde niet lang of onze thuisgebleven dochter belde op dat het huis verkocht was. Goed nieuws natuurlijk.
Maar daar stonden we dan, ergens onderweg in het Hoge Noorden, twee nietige mensjes in the middle of nowhere, ergens aan de oever van het Femundmeerdie tegen elkaar zeiden: En wat nu? We hadden nog geen vervangende woonruimte gevonden…

Femundmeer.

De verkoop van ons huis sloot een fase in ons leven af. We stonden aan het begin van iets nieuws, maar we wisten beiden niet wat dat nieuwe begin ons zou brengen. Vanuit de autoradio zong op dat moment Andrea Bocelli ons tegemoet: Mi manchi… Wat we wel wisten was dat we, ook al was de toekomst onzeker, elkaar niet zouden laten vallen.

Aan de oever van het Fyresvatn bij Fyresdal.

Om terug te komen op het begin van deze blog: Chrissie Hynde doet ons terugdenken aan de achter ons liggende roerige en emotionele jaren. Jaren waarin we elkaar hard nodig hadden en met een totaal nieuwe situatie moesten leren omgaan. Maar ongeacht wat er gebeurde, konden we op elkaar rekenen. I’ll stand by you, ieder woord is zo herkenbaar…

I'll stand by you, Chrissie Hynde: