zaterdag 14 juli 2012

Wat een feestje

Vanochtend stond ik op met een gevoel alsof ik de vorige avond een of ander ruig feest had meegemaakt. Het was natuurlijk ook een feest. Mijn boek Westerstorm werd die avond bij onze plaatselijke boekwinkel gepresenteerd onder het genot van een hapje en een drankje, maar de oorzaak van het ruige feestgevoel moest meer gezocht worden in het onbekende en het onwennige bij een gebeurtenis als dit. Het voelde in ieder geval alsof ik eens flink de bloemetjes had buitengezet.
En bloemetjes die waren er zeker tijdens de presentatie. De een na de ander kwam binnen met een boeket bloemen of andersoortige leuke presentjes en al snel was de tafel waarop mijn boeken lagen uitgestald veranderd in een bloemenzee waartussen ik mijn boeken zat te signeren.

De presentatie kan beginnen.

Even poseren met mijn uitgever (en schrijfster) Anita Verkerk.

De eigenaar van de boekwinkel, de heer Voster.




De mensen die speciaal voor mij gekomen waren, de spontane, leuke en lieve reacties, de foto's die er gemaakt werden, de goede sfeer, alles bij elkaar was het een echt feestje en ook nog eens een mooie verrassing dat de opkomst zo groot was. Familie, vrienden, buren, kennissen, oud-collega's, mensen die ik al een aantal jaren niet meer gezien had, het was fantastisch!
Dat kwam mede door de hr. en mevr. Voster van de boekwinkel in mijn woonplaats Dronten, die er alles aan gedaan hebben om het tot een geslaagde avond te maken. En natuurlijk ook door Anita en Pierre Verkerk van Uitgeverij Cupido, de uitgever waarvoor ik schrijf. 
Iedereen bedankt voor jullie komst! Ik waardeer het enorm dat jullie de moeite hebben genomen om naar de presentatie te komen. Door jullie is deze avond een onvergetelijke ervaring geworden! 

woensdag 11 juli 2012

Gewenningsproces

Gisteravond belde onze oudste dochter op naar aanleiding van een interview met mij in onze regionale huis aan huis krant: “Mam, je staat in de Flevopost en je staat er behoorlijk gekleurd op! Niet weg gepropt in een of ander hoekje, nee, een groot bericht met kleurenfoto bovenaan een rechterpagina.”
“O, echt waar?!” riep ik geschrokken uit, want het is echt toch wel wennen dat je eigen hoofd zomaar overal opduikt. “Sta ik dan wel een beetje goed op de foto?” was mijn eerste vraag. Niet eens: is het interview nog wat? Want daar draait het uiteindelijk om.
“Ja hoor, je foto valt heus wel mee en het interview is goed,” deelde onze dochter mij rustig mee.
“Valt heus wel mee? Hoe bedoel je?” vroeg ik voor de tweede keer geschrokken.
Nadat onze dochter mij gerustgesteld had en we het telefoongesprek hadden afgerond vroeg ik meteen aan mijn man of de Flevopost al bezorgd was, want ik barstte van nieuwsgierigheid. Helaas was de krant er nog niet en moest ik dus wachten tot de volgende dag.

Tja, en dan zie ik mezelf de volgende ochtend, tussen de ontbijtspullen, voor het eerst full color en full size in de krant staan en blijf ik er een beetje verdwaasd naar staren. Oeps! Dat is écht wennen, zeg! Maar aan het interview over mijn boek Westerstorm is veel aandacht besteed en het leest goed weg. Op een paar kleine dingetjes na, klopt het wat erin vermeld staat, maar daar moet ik me niet te druk over maken. Er staat dat ik tien jaar over het schrijven van een van mijn boeken heb gedaan, terwijl ik gezegd had dat ik tien jaar serieus met gewoon schrijven bezig ben. Maar goed, voor de rest kan ik er heel erg tevreden over zijn dat mijn boek Westerstorm en ik zo luid en duidelijk in de krant staan. Eigenlijk is het gewoon SUPER!


En dat is nog niet alles, ik kom mezelf ook tegen in de plaatselijke boekwinkel. Kijk, dat mijn boek op internet staat is ook best wel wennen, maar dat mijn boek tastbaar in een winkel ligt is toch heel iets anders.
Erg leuk! Maar toch nog een beetje vreemd. En ook nog vooraan, meteen als je de winkel binnen stapt. Daar kwamen we pas achter toen we de hele winkel bekeken hadden. Loop je zomaar je eigen boek voorbij! Maar wie rekent er op dat je als beginneling meteen vooraan in de winkel terecht komt. Ook dat is weer SUPER!!

Eigenlijk hoop ik stiekem dat het nooit went, dat het telkens weer als een feestje voelt als ik mijn boek ergens tegenkom. Dat ik er telkens weer aan herinnerd word hoe fijn en bijzonder het is dat ik de kans heb gekregen om mijn verhalen met de buitenwereld te delen. Nee, dit mag eigenlijk nooit wennen.
 
 


 
 
 

 

zondag 8 juli 2012

Het interview


Ja, en plotseling is het zover dat je interviews moet geven. Een boek dat uitgegeven wordt is één ding, maar daarnaast treedt er ineens ook van alles in werking wat met het promoten van je boek te maken heeft. 
Afgelopen zaterdag moest ik een live telefonisch radio-interview geven i.v.m met mijn boek Westerstorm in een boekenrubriek op Omroep Flevoland. Ik had me al een beetje voorbereid op de vragen die ze me eventueel zouden kunnen stellen. Ach, het zou toch moeten lukken, dacht ik. Een paar dagen daarvoor had ik namelijk een telefonisch interview gehad met de regionale krant en dat verliep prima. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat ik niet wist op wat voor tijdstip te zouden bellen en ik dus geen tijd had om nerveus te worden. Afgelopen vrijdag is er een fotograaf bij ons thuis geweest van diezelfde krant om een paar leuke plaatjes van mij en mijn boek te schieten en dat ging er allemaal heel ontspannen aan toe.  
Maar zo'n live-interview maakt je toch nerveus. Hoe dichter het tijdstip naderde dat ze me zouden bellen, hoe nerveuzer ik werd en sprak ik mezelf voortdurend toe dat ik helemaal niet nerveus was, me nog nooit zo goed had gevoeld en vast en zeker goede antwoorden wist te geven.

Tja, en dan gaat de telefoon en krijg je te horen dat het nog 1 minuut en 50 seconden duurt voordat je in de uitzending komt. Nou, dan kan 1 minuut en 50 seconden heel lang duren... Zoiets als auditie doen en weten dat je bijna op moet komen. Bibber, bibber.... slik, slik...
Dan hoor je in de intro dat ze iets over je boek vertellen en ben je plotseling zelf aan de beurt en wat vragen ze dan? Of je het programma van die ochtend gevolgd hebt... Nee dat had ik dus niet gedaan, want ik had expres niet naar het programma geluisterd om niet al te nerveus te worden.
En of ik het boek gelezen had dat ze in de boekbespreking voordat mijn boek aan de beurt was besproken hadden. Oef, weer zo'n vraag waar ik niet veel mee kon, want ik kende het boek niet en had het dus al helemaal niet gelezen. 

Als schrijfster leid je soms namelijk wel eens een soort van kluizenaarsbestaan. Je zondert je af van alles en iedereen om een verhaal te kunnen schrijven en soms dringt dan niet alles van wat er in de buitenwereld gebeurt tot je door. Bleek het een boek te zijn waar in Amerika en Engeland alleen al 15 miljoen exemplaren van verkocht waren! En nog wel het meest erotische boek aller tijden.
O nee! dacht ik nog, dat heb ik weer...: mijn boek samen met een spraakmakende bestseller (en wat voor een bestseller...) in één programma en ik ken het niet eens! Dat begint al goed, zeg!

Voor de rest ging het gelukkig heel wat beter, al stelden ze totaal andere vragen dan ik verwacht had. Ook dat heb ik weer, dacht ik voor de tweede keer nog ergens in een helder moment tussendoor, maar toch heb ik me er aardig doorheen weten te worstelen. Natuurlijk had ik sommige antwoorden wel iets anders willen formuleren of er iets aan willen toevoegen, maar het is zo'n momentopname en gaat in zo'n razend tempo dat ik er nog verbaasd over ben dat ik überhaupt deze antwoorden heb weten te geven. Het zal op den duur wel wennen, dit soort dingen, en het beantwoorden van vragen gaat na verloop van tijd misschien vast wel steeds beter. 

En toch is het leuk, ondanks dat een paar minuten voordat je in de uitzending terecht komt, je loopt te ijsberen door de woonkamer, je in jezelf praat, je hersens alleen nog maar allerlei warrige antwoorden weten te formuleren, je hart een eigen leven lijkt te leiden en je keel aanvoelt alsof er geen enkel normaal geluid meer uit zal komen.

Ja, ondanks dat is het toch bijzonder om mee te maken. Zeker omdat mijn motto is dat je alles een keer meegemaakt moet hebben als je daartoe de kans krijgt. Zelfs dingen die je moeilijk of best wel een beetje eng vindt. Of het nu om een parachutesprong of een auditie gaat. Of misschien gaat het om een moeilijk gesprek of een of andere angst overwinnen. Of om simpelweg een interview.